Λίγους μήνες αργότερα, στο σπίτι κάποιων φίλων την ξανασυνάντησα. Είχε έλθει για σπουδές στη Αθήνα. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες. Τυπικές. Το πανεπιστήμιο. Τα μαθήματα. Ύστερα την συναντούσα περιοδικά σε διάφορες συναντήσεις φίλων και σε θρησκευτικές ομιλίες και συναθροίσεις. Ήταν τότε η «θρησκευτική» μου περίοδος.
Σιγά-σιγά η εικόνα της με συνόδευε όλο και περισσότερο. Τη σκεπτόμουν με την κοτσίδα της, το χαμόγελό της, τη κρητική της προφορά. Αλλά πως να της το πω; Φοβόμουν. Έτρεμα. Πέρασαν μήνες, χρόνια. Οι σπουδές μου τελείωσαν. Έπιασα δουλειά. Δημοσιογράφος. Κι εκείνη τελείωσε τις σπουδές της. Ξαναγύρισε στα Χανιά. Γύριζε αργά και που για να δίνει κάποια μαθήματα που δεν είχε περάσει. Ώσπου ...Ώσπου με κάλεσαν οι φίλοι μας για γεύμα. Ήταν κι εκείνη. Το κύριο πιάτο ήταν σαλιγκάρια κρητικά. Προσπαθήστε να βγάλετε το σαλιγκάρι από το καβούκι του ενώ τα χέρια σας τρέμουν και θέλετε να φανείτε αδιάφορος. Προσπαθήστε να φανείτε εύχαρις ενώ είστε κλεισμένος στο καβούκι σας. Τα κατάφερα βέβαια αλλά αποφάσισα να της μιλήσω πιο σοβαρά.
Της πρότεινα να την συνοδέψω στο καράβι και δέχτηκε. Περνώντας από το σπίτι σταμάτησα το ταξί κι έκοψα ένα διπλό άσπρο τριαντάφυλλο που είχε ανοίξει εκείνο το πρωί. Της το έδωσα λέγοντας της ότι σήμαινε πολλά για μένα. Άρχιζε να μου λέει διάφορα για τις υποχρεώσεις που είχε, για το ότι δεν ήθελε σχέσεις και δεσμεύσεις. Τα είπαμε λίγο και στο λιμάνι. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, απλώς ότι ενώ τα λόγια της δεν με ενεθάρρυναν, η γλώσσα του σώματος μου έστελνε διαφορετικό μήνυμα. Της αγόρασα και τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ στα οποία έγραφα τότε.
Την άλλη μέρα το πρωί την πήρα τηλέφωνο να δω πως ταξίδεψε. Μιλήσαμε αλλά δεν θυμάμαι τι είπαμε. Ξαναμιλήσαμε το βράδυ. Κάποια στιγμή, δεν ξέρω πως (αργότερα μου είπε πως της άρεσε η φωνή μου), ο πάγος έσπασε. Κατέβηκα με το αεροπλάνο στην Κρήτη. Πήγαμε βόλτα αγκαζέ. Φιληθήκαμε.
![](http://photos1.blogger.com/blogger/6178/2054/200/PICT0045.3.jpg)
Υ.Γ. Το άσπρο τριαντάφυλλο δεν είναι σε κάποιο κάδρο. Το έριξε νευριασμένα στα βρώμικα νερά του λιμανιού. But who cares!
Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του Νίκου Δήμου στο άρθρο με τίτλο Η πρώτη σας γνωριμία.
7 σχόλια:
Ακριβέ μας φίλε Τάκη,
Μακαρι ο θεός να σας έχει καλά και να σας κρατάει αγαπημένους μεταξύ σας για άλλα εκατον εικοσι έξι χρόνια!!!
Ευχόμαστε,επισης, να δείτε τα τέσσερα παιδάκια σας να ζουν με υγεία, αγάπη, προκοπή, να κάνουν τις οικογένειές τους και να σας χαρίσουν εγγονάκια!
Και το πιο σημαντικό απ΄όλα:
Ευχομαστε τα παιδιά σας να σας μοιάσουν!
Να μη τους κρύψετε ότι είστε Καλοί άνθρωποι, ότι είστε άνθρωποι με έγνοια για τον συνάνθρωπο, με έμπρακτη έγνοια για τον συνάνθρωπο.
Εμείς πάντως θα τους το θυμίσουμε με τήν πρώτη ευκαιρία.
Με ευγνωμοσύνη, εκτίμηση και πολλή αγάπη
Αντιγόνη και Κώστας
Το μεγαλείο του βlog.Χωρις αυτό, αυτή την τόσο τρυφερή ιστορία ,δεν θα μπορούσα ποτέ να τη γνωρίζω.Να είσαι καλά τάκη.
Ομορφη ιστορια, απο αυτες που σε κρατουν μεχρι το τελος, ετσι δεν ειναι?
Αυτό το who cares τα λέει όλα!
Μακάρι να γεράσετε μαζί και να είστε πάντοτε αγαπημένοι και ερωτευμένοι!
Με εκτίμηση!
Πανέμορφη ιστορία, ξεχειλίζει αγάπη, θαυμασμό, σεβασμό...
Και συμφωνώ απόλυτα με τον stavros, η καλύτερη ευχή "να γερνάς μαζί με τον σύντροφό σου"...
Φιλικά,
Ξένια.
Ωραία ιστορία. Επίσης θυμήθηκα πως έχω πολύ καιρό να φάω σαλιγκάρια.
μακάρι όλοι οι άνθρωποι να είχαν να διηγηθούν μια τέτοια ιστορία...
Δημοσίευση σχολίου