Η ευθανασία ως υπέρτατη ένδειξη αγάπης και ηρωισμού θα πρέπει κάποτε να μας απασχολήσει ως κοινωνία …
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα την 1η Ιουλίου 2025 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-508)
Την αφορμή για να γράψω για το σημερινό θέμα μου την έδωσε ένα άρθρο γνώμης της Λασκαρίνας Λιακάκου στη LiFO με τίτλο «Όλα τα ’χαμε στην Ελλάδα, η ευθανασία μας έλειπε». Σε αυτό η αρθρογράφος στρέφεται κατά της ευθανασίας θεωρώντας ότι κάθε σχετική κουβέντα μετατρέπεται στο ερώτημα «πώς θα πεθάνουν πιο εύκολα οι φτωχοί που επιβαρύνουν τα συστήματα υγείας». Μάλιστα, συνδέει το ζήτημα της ευθανασίας με τις πρόσφατες δολοφονίες δύο 85χρονων γυναικών (μιας καρκινοπαθούς στο Ρέθυμνο και μιας ανοϊκής στο Χαϊδάρι). Τις δολοφόνησαν συγγενείς τους που δεν άντεχαν να τις βλέπουν να υποφέρουν.
Προσωπικά, έχοντας ζήσει 30 χρόνια στο Βέλγιο, που νομοθέτησε την αποποινικοποίηση της ευθανασίας από το 2002, έχω έλθει πολύ κοντά σε σχετικές περιπτώσεις. Πρόσφατα, συζητώντας με μια πολύ καλή φίλη, αυθόρμητα μου είπε ότι έχει ήδη κάνει «τα χαρτιά» της. Κι αυτό όχι γιατί πάσχει από κάποια βαριά, ανίατη αρρώστια. Αλλά επειδή δεν θέλει να ταλαιπωρήσει τους δικούς της, όταν και αν, βρεθεί με άνοια, με κάποια βαριά μορφή καρκίνου, ή προσβληθεί από κάποια άλλη ανίατη ασθένεια.
Γιατί η ευθανασία είναι κατ’ αρχάς η υπέρτατη ένδειξη αγάπης προς την οικογένεια μας στα μέλη της οποίας δεν θέλουμε να επιβάλουμε την «υποχρέωση» να μας παρέχουν παρηγορητική φροντίδα όταν θα είμαστε κατάκοιτοι, αποκομμένοι από το περιβάλλον με το οποίο δεν θα μπορούμε να επικοινωνούμε πια και το μόνο που θα πετυχαίνουμε είναι να ταλαιπωρούμε τα πρόσωπα που μας αγαπάνε και νοιώθουν την υποχρέωση να μας περιποιηθούν. Επειδή θεωρούν ότι έτσι κάνουν το καθήκον τους, ενώ στην πραγματικότητα λιώνουν επιβαρύνοντας τη δική τους υγεία.
Αλλά και η υπέρτατη ένδειξη ηρωισμού, όπως μας διδάσκει η αρχαιοελληνική μας παράδοση. Ας αναλογιστούμε ότι ο πρώτος που φέρεται να αποφάσισε να προχωρήσει σε ευθανασία ήταν ο Ηρακλής. Ο οποίος, όταν φόρεσε το δηλητηριασμένο πουκάμισο που του έδωσε η γυναίκα του και άρχισε να υποφέρει από φρικτούς πόνους, μάζεψε ξύλα και παρακάλεσε τον Φιλοκτήτη, που τον λυπήθηκε, να ανάψει τη φωτιά πάνω στην κορυφή του βουνού Οίτη, με αποτέλεσμα να καεί ζωντανός. Γι’ αυτό και μετά τον θάνατό του αποθεώθηκε και έγινε δεκτός στον Όλυμπο ανάμεσα στους θεούς.
Η ευθανασία στο κόσμο. Όπως αναφέρθηκε στο πλαίσιο μιας συζήτησης του Society Uncensored στη Μικρή Σκηνή της Στέγης (του Ιδρύματος Ωνάση) με τίτλο «Τελική έξοδος», «οκτώ χώρες στον κόσμο συν κάποιες Πολιτείες της Αυστραλίας επιτρέπουν σήμερα υπό αυστηρές προϋποθέσεις την ενεργητική εθελοντική ευθανασία. Από αυτές οι πέντε είναι ευρωπαϊκές (Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Ισπανία, Πορτογαλία), με τη Μεγάλη Βρετανία να είναι η αμέσως επόμενη “υποψήφια”. Η Ελβετία την αποδέχεται επίσης αλλά μόνο για ξένους υπηκόους.
Αρκετά περισσότερες είναι οι χώρες όπου επιτρέπεται η παθητική ευθανασία (άρνηση θεραπείας/απόσυρση υποστήριξης ζωής), ανάμεσά τους και η Ελλάδα, όπου πάντως η υποβοηθούμενη αυτοκτονία κάθε μορφής αποτελεί ποινικό αδίκημα και επισύρει πέντε χρόνια φυλάκιση ή και παραπάνω για το πρόσωπο που συνέργησε. Στον Καναδά, πάλι, που από το 2016 επιτρέπει την εθελοντική ευθανασία, ένα 7% του πληθυσμού συναινεί να εφαρμοστεί και στους ίδιους».
Η διαδικασία της ευθανασίας στο Βέλγιο είναι ιδιαίτερα αυστηρή και εξελίσσεται σε δύο στάδια. Ο υποψήφιος πρέπει να έχει τα λογικά του και να έχει δηλώσει εγγράφως και εγκαίρως την επιθυμία του να κινηθεί η διαδικασία της ευθανασίας. Το αίτημα πρέπει να γίνει στον οικογενειακό γιατρό που γνωρίζει όλο το ιστορικό του ασθενούς και ο οποίος υποβάλλει μια εμπεριστατωμένη έκθεση σε εξειδικευμένο νοσοκομειακό κέντρο όπου θα πραγματοποιηθεί η ευθανασία.
Εκεί, ο ασθενής θα πρέπει να συναντήσει έναν εξειδικευμένο γιατρό ο οποίος θα βεβαιώσει πως η απόφασή του έχει ληφθεί εθελοντικά, μετά από βαθιά σκέψη, είναι επαναλαμβανόμενη και χωρίς εξωτερική πίεση. Ο ασθενής μπορεί να συνοδεύεται και από κάποιο πρόσωπο εμπιστοσύνης. Ειδικές αυστηρές διατάξεις ισχύουν και για ανήλικους με αποδεδειγμένη ευθυκρισία και ικανότητα λήψης αποφάσεων.
Ερευνώντας το σημερινό θέμα έπεσα και στο τελευταίο έργο του καταξιωμένου σκηνοθέτη Κώστα Γαβρά. Έχει τίτλο «Τελευταία πνοή» και πραγματεύεται μια σειρά από ιστορίες ασθενών που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους και πώς συμπεριφέρονται οι δικοί τους άνθρωποι. Το κυριότερο δίδαγμα από αυτές και άλλες τέτοιες ιστορίες είναι ότι ο ασθενής πρέπει να γνωρίζει ακριβώς από τι πάσχει και ποιες είναι οι προοπτικές του.
Δυστυχώς, στη χώρα μας δεν έχουμε αυτή την κουλτούρα της ειλικρίνειας. Προσπαθούμε να κρύψουμε από τον ασθενή την πραγματική του κατάσταση, απαιτώντας και την συνένοχη σιωπή των γιατρών. Θυμάμαι, το παράπονο ενός θείου μου, όταν κατάλαβε ότι βρισκόταν στο τελικό στάδιο πριν την αναχώρηση. «Γιατί μου το κρύψατε;» είπε, και το βλέμμα του εξέφραζε όχι μόνο απορία αλλά και απέραντη θλίψη …
Ξέρω πως το ζήτημα της ευθανασίας δεν είναι το ευκολότερο θέμα συζήτησης, ιδίως όταν απευθύνεται σε μια κοινωνία η οποία φαίνεται πως δεν είναι ακόμη έτοιμη να το συζητήσει και πολύ περισσότερο να νομοθετήσει σχετικά. Γιατί εκτός από ζήτημα κουλτούρας, στην Ελλάδα έχουμε ένα προβληματικό σύστημα υγείας το οποίο δεν περιλαμβάνει οργανωμένη παρηγορητική φροντίδα.
Ας ελπίσουμε ότι κάποτε θα καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να καταστρέφουμε τις ζωές των παιδιών μας, επιβάλλοντας τους να μας φροντίζουν μέχρι να ξεψυχήσουμε. Και δεν είναι το κόστος με το οποίο επιβαρύνεται το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Αλλά οι επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία των «φροντιστών» που συχνά καταλήγουν να χρειάζονται περισσότερη φροντίδα οι ίδιοι …
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναπηρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναπηρία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
01 Ιουλίου 2025
22 Οκτωβρίου 2019
Αχ Ευρώπη!
Εικόνες από την Ευρώπη με τα πολλά πρόσωπα …
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 22 Οκτωβρίου 2019 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-395)
Πρόσφατα επισκέφτηκα, αρχικά το Βέλγιο και μετά την Αγγλία για δουλειές. Παρατήρησα μερικά πράγματα τα οποία νομίζω ότι αξίζει να μοιραστώ μαζί σας.
Αναπηρίες στην εργασία. Στο Βέλγιο ο αριθμός των εργαζόμενων που βρίσκονται εκτός εργασίας για πάνω από έναν χρόνο κατατάσσονται ως ανάπηροι. Ο αριθμός τους μέσα στην τελευταία δεκαετία έχει σχεδόν διπλασιαστεί (από 242.084 το 2007 σε 404.657 το 2017 - στοιχεία για μισθωτούς και ελεύθερους επαγγελματίες αλλά όχι για δημόσιους υπαλλήλους). Όσοι βρίσκονται εκτός εργασίας για λιγότερο από έναν χρόνο θεωρούνται απλώς ασθενείς, ανίκανοι προς εργασία.
Το ένα τρίτο της εν λόγω αύξησης οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού, ενώ τα υπόλοιπα δύο τρίτα σε πραγματική αύξηση των ανάπηρων ως ποσοστό του ενεργού πληθυσμού. Οι αιτίες είναι τριών ειδών: ψυχικές ασθένειες (π.χ. εξουθένωση, κατάθλιψη), μυοσκελετικές διαταραχές (π.χ. τραυματισμοί της μέσης) και σοβαρές ασθένειες (π.χ. καρκίνοι, καρδιαγγειακά, τραυματισμοί).
Σημειώνεται ότι η αναπηρία αφορά περισσότερο τις γυναίκες (10,1%) παρά τους άνδρες (7,0%) αφού στα επαγγέλματα όπου κυριαρχούν οι γυναίκες σημειώθηκε ταχύτερη υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας. Πλέον, ο κρατικός προϋπολογισμός στο Βέλγιο διαθέτει για την ανεργία λιγότερα κονδύλια από όσα διαθέτει για επιδόματα ασθενείας και αναπηρίας (5,925 δισ. € έναντι 7,6 δισ. € το 2017).
Κι αυτό γιατί παράλληλα με την αύξηση ορισμένων σοβαρών προβλημάτων υγείας (μυοσκελετικά, όγκοι, ψυχολογικά), υπάρχουν σήμερα θεραπείες για άλλες ασθένειες (π.χ. καρδιαγγειακά), οι οποίες ήταν θανατηφόρες στο παρελθόν. Αυτό σε συνδυασμό με την αυστηροποίηση των όρων πρόωρης συνταξιοδότησης λόγω υγείας ή πρόσβασης στα επιδόματα ανεργίας εξαναγκάζουν πολλούς εργαζόμενους να υπάγονται στο καθεστώς ανικανότητας προς εργασία ή αναπηρίας.
Απαγόρευση καπνίσματος. «Ποιες υπηρεσίες ελέγχουν την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους;» ρώτησα έναν φίλο καθηγητή του πανεπιστημίου του Μπέρμιχαμ. «Μα δεν χρειάζεται ειδική υπηρεσία» μου απάντησε. Και συμπλήρωσε «αν κάποιος ανάψει τσιγάρο, όλοι οι παρευρισκόμενοι και οι υπεύθυνοι των χώρων του ζητούν αμέσως να το σβήσει ή να βγει έξω!».
Ο νόμος δεν χρειάζεται πολύπλοκους μηχανισμούς επιβολής αλλά συνειδητοποίηση των κινδύνων που συνεπάγεται για το κοινωνικό σύνολο η καταστρατήγησή του. Πόσες φορές έχουμε ακούσει για αντικοινωνικές συμπεριφορές συμπατριωτών μας στο εξωτερικό (μη σεβασμός των πεζών, ρύπανση, κάπνισμα) που αντιμετωπίστηκαν από την γενική κατακραυγή των παριστάμενων; Τελικά, η εφαρμογή των νόμων αποτελεί πρώτα από όλα θέμα κοινωνικής συνείδησης. Το «εμείς» πάνω από το «εγώ»!
Στην είσοδο του πανεπιστημίου, πριν μου δώσουν το καρτελάκι του επισκέπτη, με έβαλαν να υπογράψω ένα κείμενο με τους κανόνες ασφαλείας. Ανάμεσά τους και αυτός: «Το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλα τα κτήρια του Πανεπιστημίου καθώς και 5 μέτρα από όλες τις εισόδους και τους στεγασμένους χώρους. Ο οικοδεσπότης σας ή το προσωπικό επί της υποδοχής θα σας ενημερώσουν για τους χώρους όπου επιτρέπεται το κάπνισμα».
Αποτσίγαρα. Στις Βρυξέλλες, αλλά και αλλού, έχει ξεκινήσει από εθελοντές μια προσπάθεια συλλογής αποτσίγαρων από τους δρόμους, τα πάρκα, τις πλατείες. Προσωπικά ενημερώθηκα από κάποιες πρόχειρες αφισούλες κοντά στο σταθμό του Μετρό που χρησιμοποιούσα καθημερινά. Η δράση δεν κρατά πολλή ώρα αλλά τα αποτελέσματα είναι θεαματικά! 240 εθελοντές μάζεψαν 270.000 γόπες μέσα σε 3 ώρες στις Βρυξέλλες. 45 εθελοντές μάζεψαν 50.000 αποτσίγαρα μέσα σε 2 ώρες στο Άμστερνταμ.
Αναλογιστείτε ότι κάθε δευτερόλεπτο στη Γη πετάγονται 137.000 αποτσίγαρα. Που περιέχουν μη βιοαποδομήσιμο πλαστικό και χιλιάδες χημικές ενώσεις βλαβερές για ανθρώπους και ζώα. Ένα μόνο αποτσίγαρο μπορεί να ρυπάνει μέχρι και 500 λίτρα νερό!
Διανομή προϊόντων. Πως μειώνουν το κόστος διανομής αλλά και τη ρύπανση του περιβάλλοντος οι εταιρείες που πουλάνε τα προϊόντα τους μέσω διαδικτύου; Έξω από ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο στο Λονδίνο η Amazon έχει εγκαταστήσει ένα σύστημα με θυρίδες. Όταν παραγγέλνεις διαδικτυακά δηλώνεις ότι θα παραλάβεις τα προϊόντα από το συγκεκριμένο σημείο.
Η εταιρεία σου στέλνει έναν κωδικό, τον οποίο χρησιμοποιείς για να αποκτήσεις πρόσβαση στη θυρίδα στην οποία έχει τοποθετηθεί η παραγγελία σου. Έτσι, μαζί με τα ψώνια σου παίρνεις και τα προϊόντα που παρήγγειλες. Κάτι που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για όσους εργάζονται και δεν μπορούν να είναι στο σπίτι την ώρα της παράδοσης …
Ανεμογεννήτριες. Πολύς λόγος γίνεται για τις ενδεχόμενες οχλήσεις από την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα ελληνικά βουνά. Στο Λονδίνο, στο προάστιο του Ήστχαμ, κοντά σε κατοικίες και εμπορικά καταστήματα έπεσα πάνω σε μια θεαματική ανεμογεννήτρια! Ήταν εγκατεστημένη σε κέντρο επεξεργασίας λυμάτων δίπλα σε πάρκα και έναν τουλάχιστον προστατευόμενο φυσικό βιότοπο. Ανήκει στην εταιρεία ύδρευσης και αποχέτευσης Thames Water και καλύπτει, μαζί με μια εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, σημαντικό ποσοστό των ενεργειακών αναγκών του κέντρου.
Γύρισα από την Αγγλία κατευθείαν στα Χανιά. Και την επομένη, προσγειώθηκα στην πραγματικότητα παρακολουθώντας στην τηλεόραση την άκαρπη συζήτηση στο Βρετανικό Κοινοβούλιο για το Brexit … Με έναν πρωθυπουργό και έναν αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατώτερους των περιστάσεων.
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 22 Οκτωβρίου 2019 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-395)
Πρόσφατα επισκέφτηκα, αρχικά το Βέλγιο και μετά την Αγγλία για δουλειές. Παρατήρησα μερικά πράγματα τα οποία νομίζω ότι αξίζει να μοιραστώ μαζί σας.
Αναπηρίες στην εργασία. Στο Βέλγιο ο αριθμός των εργαζόμενων που βρίσκονται εκτός εργασίας για πάνω από έναν χρόνο κατατάσσονται ως ανάπηροι. Ο αριθμός τους μέσα στην τελευταία δεκαετία έχει σχεδόν διπλασιαστεί (από 242.084 το 2007 σε 404.657 το 2017 - στοιχεία για μισθωτούς και ελεύθερους επαγγελματίες αλλά όχι για δημόσιους υπαλλήλους). Όσοι βρίσκονται εκτός εργασίας για λιγότερο από έναν χρόνο θεωρούνται απλώς ασθενείς, ανίκανοι προς εργασία.
Το ένα τρίτο της εν λόγω αύξησης οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού, ενώ τα υπόλοιπα δύο τρίτα σε πραγματική αύξηση των ανάπηρων ως ποσοστό του ενεργού πληθυσμού. Οι αιτίες είναι τριών ειδών: ψυχικές ασθένειες (π.χ. εξουθένωση, κατάθλιψη), μυοσκελετικές διαταραχές (π.χ. τραυματισμοί της μέσης) και σοβαρές ασθένειες (π.χ. καρκίνοι, καρδιαγγειακά, τραυματισμοί).
Σημειώνεται ότι η αναπηρία αφορά περισσότερο τις γυναίκες (10,1%) παρά τους άνδρες (7,0%) αφού στα επαγγέλματα όπου κυριαρχούν οι γυναίκες σημειώθηκε ταχύτερη υποβάθμιση των συνθηκών εργασίας. Πλέον, ο κρατικός προϋπολογισμός στο Βέλγιο διαθέτει για την ανεργία λιγότερα κονδύλια από όσα διαθέτει για επιδόματα ασθενείας και αναπηρίας (5,925 δισ. € έναντι 7,6 δισ. € το 2017).
Κι αυτό γιατί παράλληλα με την αύξηση ορισμένων σοβαρών προβλημάτων υγείας (μυοσκελετικά, όγκοι, ψυχολογικά), υπάρχουν σήμερα θεραπείες για άλλες ασθένειες (π.χ. καρδιαγγειακά), οι οποίες ήταν θανατηφόρες στο παρελθόν. Αυτό σε συνδυασμό με την αυστηροποίηση των όρων πρόωρης συνταξιοδότησης λόγω υγείας ή πρόσβασης στα επιδόματα ανεργίας εξαναγκάζουν πολλούς εργαζόμενους να υπάγονται στο καθεστώς ανικανότητας προς εργασία ή αναπηρίας.
Απαγόρευση καπνίσματος. «Ποιες υπηρεσίες ελέγχουν την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους;» ρώτησα έναν φίλο καθηγητή του πανεπιστημίου του Μπέρμιχαμ. «Μα δεν χρειάζεται ειδική υπηρεσία» μου απάντησε. Και συμπλήρωσε «αν κάποιος ανάψει τσιγάρο, όλοι οι παρευρισκόμενοι και οι υπεύθυνοι των χώρων του ζητούν αμέσως να το σβήσει ή να βγει έξω!».
Ο νόμος δεν χρειάζεται πολύπλοκους μηχανισμούς επιβολής αλλά συνειδητοποίηση των κινδύνων που συνεπάγεται για το κοινωνικό σύνολο η καταστρατήγησή του. Πόσες φορές έχουμε ακούσει για αντικοινωνικές συμπεριφορές συμπατριωτών μας στο εξωτερικό (μη σεβασμός των πεζών, ρύπανση, κάπνισμα) που αντιμετωπίστηκαν από την γενική κατακραυγή των παριστάμενων; Τελικά, η εφαρμογή των νόμων αποτελεί πρώτα από όλα θέμα κοινωνικής συνείδησης. Το «εμείς» πάνω από το «εγώ»!
Στην είσοδο του πανεπιστημίου, πριν μου δώσουν το καρτελάκι του επισκέπτη, με έβαλαν να υπογράψω ένα κείμενο με τους κανόνες ασφαλείας. Ανάμεσά τους και αυτός: «Το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλα τα κτήρια του Πανεπιστημίου καθώς και 5 μέτρα από όλες τις εισόδους και τους στεγασμένους χώρους. Ο οικοδεσπότης σας ή το προσωπικό επί της υποδοχής θα σας ενημερώσουν για τους χώρους όπου επιτρέπεται το κάπνισμα».
Αποτσίγαρα. Στις Βρυξέλλες, αλλά και αλλού, έχει ξεκινήσει από εθελοντές μια προσπάθεια συλλογής αποτσίγαρων από τους δρόμους, τα πάρκα, τις πλατείες. Προσωπικά ενημερώθηκα από κάποιες πρόχειρες αφισούλες κοντά στο σταθμό του Μετρό που χρησιμοποιούσα καθημερινά. Η δράση δεν κρατά πολλή ώρα αλλά τα αποτελέσματα είναι θεαματικά! 240 εθελοντές μάζεψαν 270.000 γόπες μέσα σε 3 ώρες στις Βρυξέλλες. 45 εθελοντές μάζεψαν 50.000 αποτσίγαρα μέσα σε 2 ώρες στο Άμστερνταμ.
Αναλογιστείτε ότι κάθε δευτερόλεπτο στη Γη πετάγονται 137.000 αποτσίγαρα. Που περιέχουν μη βιοαποδομήσιμο πλαστικό και χιλιάδες χημικές ενώσεις βλαβερές για ανθρώπους και ζώα. Ένα μόνο αποτσίγαρο μπορεί να ρυπάνει μέχρι και 500 λίτρα νερό!
Διανομή προϊόντων. Πως μειώνουν το κόστος διανομής αλλά και τη ρύπανση του περιβάλλοντος οι εταιρείες που πουλάνε τα προϊόντα τους μέσω διαδικτύου; Έξω από ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο στο Λονδίνο η Amazon έχει εγκαταστήσει ένα σύστημα με θυρίδες. Όταν παραγγέλνεις διαδικτυακά δηλώνεις ότι θα παραλάβεις τα προϊόντα από το συγκεκριμένο σημείο.
Η εταιρεία σου στέλνει έναν κωδικό, τον οποίο χρησιμοποιείς για να αποκτήσεις πρόσβαση στη θυρίδα στην οποία έχει τοποθετηθεί η παραγγελία σου. Έτσι, μαζί με τα ψώνια σου παίρνεις και τα προϊόντα που παρήγγειλες. Κάτι που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για όσους εργάζονται και δεν μπορούν να είναι στο σπίτι την ώρα της παράδοσης …
Ανεμογεννήτριες. Πολύς λόγος γίνεται για τις ενδεχόμενες οχλήσεις από την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα ελληνικά βουνά. Στο Λονδίνο, στο προάστιο του Ήστχαμ, κοντά σε κατοικίες και εμπορικά καταστήματα έπεσα πάνω σε μια θεαματική ανεμογεννήτρια! Ήταν εγκατεστημένη σε κέντρο επεξεργασίας λυμάτων δίπλα σε πάρκα και έναν τουλάχιστον προστατευόμενο φυσικό βιότοπο. Ανήκει στην εταιρεία ύδρευσης και αποχέτευσης Thames Water και καλύπτει, μαζί με μια εγκατάσταση φωτοβολταϊκών, σημαντικό ποσοστό των ενεργειακών αναγκών του κέντρου.
Γύρισα από την Αγγλία κατευθείαν στα Χανιά. Και την επομένη, προσγειώθηκα στην πραγματικότητα παρακολουθώντας στην τηλεόραση την άκαρπη συζήτηση στο Βρετανικό Κοινοβούλιο για το Brexit … Με έναν πρωθυπουργό και έναν αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατώτερους των περιστάσεων.
25 Ιουλίου 2019
Ευρωπαϊκή Ένωση και Άτομα με Αναπηρία
Πέμπτη 25 Ιουλίου 2019. 39ο ένθετο για την Ευρωπαϊκή Ένωση και την καθημερινότητα των πολιτών στην εκπομπή «Και μία, και δύο» με δύο πρόσχαρες, ευγενικές, γλωσσομαθείς και επαγγελματίες δημοσιογράφους, τη Δομίνα Διαμαντοπούλου και τη Μυρσίνη Λιοναράκη. Η εκπομπή μεταδίδεται από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή από τις 1 μέχρι τις 2 (το μεσημέρι ...) στον Αθήνα984.
Ακούστε το απόσπασμα της εκπομπής στην οποία αναφερθήκαμε στις δράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Άτομα με Αναπηρία.
Ακούστε το απόσπασμα της εκπομπής στην οποία αναφερθήκαμε στις δράσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Άτομα με Αναπηρία.
- Άρθρα 10 και 19 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Άρθρα 21 και 26 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
- Απόφαση 2010/48/ΕΚ του Συμβουλίου σχετικά με τη σύναψη, από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, της σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία
- Ευρωπαϊκή στρατηγική για την αναπηρία 2010-2020: Ανανέωση της δέσμευσης για μια Ευρώπη χωρίς εμπόδια και Έκθεση προόδου του 2017 για την υλοποίησή της
- Ευρωπαϊκή Πράξη για την Προσβασιμότητα - Οδηγία (EE) 2019/882
- Δικαιώματα επιβατών με μειωμένη κινητικότητα – ειδικοί κανονισμοί για επιβάτες πλοίων, λεωφορείων και πούλμαν, αεροπλάνων και τρένων
- Οδηγία 2010/64/ΕΕ σχετικά με το δικαίωμα σε διερμηνεία και μετάφραση κατά την ποινική διαδικασία
- Κριτήρια για την ανάλυση της συμβατότητας των κρατικών ενισχύσεων για την απασχόληση εργαζομένων σε μειονεκτική θέση και εργαζομένων με αναπηρία οι οποίες κοινοποιούνται μεμονωμένα
- Ευρωπαϊκή κάρτα αναπηρίας (για την αμοιβαία αναγνώριση μεταξύ των κρατών μελών) – Η Ελλάδα δεν συμμετέχει.
- Συμπεράσματα του Συμβουλίου σχετικά με τη μέριμνα για τα άτομα με αναπηρία στο πλαίσιο της διαχείρισης καταστροφών
01 Ιανουαρίου 2019
Για περισσότερο Σεβασμό
Σεβόμενοι τους συνανθρώπους μας, τη φύση και τους νόμους της καθώς και τους αριθμούς προστατεύουμε τους εαυτούς μας, την κοινωνία και τον πλανήτη μας …
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα την 1η Ιανουαρίου 2019 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-358)
Καλό και ευτυχισμένο 2019! Με υγεία, όμορφα αισθήματα, πρόοδο και σωφροσύνη! Με λιγότερα ατυχήματα και ακόμη λιγότερες καταστροφές! Με καλύτερες προοπτικές σε ατομικό επίπεδο αλλά και για την κοινωνία και την πατρίδα μας!
Καθώς κάθισα να γράψω αυτό το πρώτο κείμενο για το Νέο Έτος, προσπάθησα να βρω μια συμπεριφορά που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να προφυλαχτούμε καλύτερα από ατυχήματα, καταστροφές αλλά και από πολλές δυσάρεστες καταστάσεις. Οι λέξεις «πρόληψη», «πρόβλεψη», «ετοιμότητα» και «εκπαίδευση» ήλθαν αμέσως στο νου. Όμως κάτι ισχυρότερο ήλθε και έμεινε στη σκέψη μου. Ο Σεβασμός!
Σεβασμός, μας λέει το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας, είναι «εκτίμηση και θαυμασμός για κάποιον λόγω των αρετών, των ικανοτήτων ή των επιτευγμάτων του. Η αναγνώριση της αξίας και της προσωπικότητας του άλλου. Και η φροντίδα και η προστασία για κάτι που θεωρείται ότι έχει σπουδαιότητα ή ιερότητα».
Είναι σπουδαίο το περιβάλλον και η φύση; Τα σεβόμαστε όταν πετάμε παντού σκουπίδια, αποτσίγαρα και πλαστικά; Όταν ανάβουμε φωτιές ανεξέλεγκτα με κίνδυνο να προκληθεί μεγαλύτερη πυρκαγιά αλλά και αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής; Όταν κτίζουμε σε ρέματα τα οποία γνωρίζουμε πως κάποτε θα πλημμυρίσουν και θα μας πνίξουν;
Είναι ιεροί οι νόμοι της φυσικής; Τους σεβόμαστε όταν πυροβολούμε άσκοπα στον αέρα γνωρίζοντας ότι η σφαίρα θα επιστρέψει στη γη με την ίδια ταχύτητα που έφυγε από την κάνη του όπλου μας; Όταν αλλάζουμε τα σχέδια στις οικοδομές μας χωρίς την έγκριση του μηχανικού, ενώ γνωρίζουμε ότι σε περίπτωση σεισμού η οικοδομή θα καταπλακώσει όσους βρίσκονται μέσα; Ή όταν αναπτύσσουμε υπερβολική ταχύτητα σε στροφές, όπου είναι σίγουρο πως θα φύγουμε από τον δρόμο καταλήγοντας σε κάποιο χαντάκι ή σε κάποια χαράδρα;
Είναι σπουδαίος και ιερός ο συνάνθρωπος; Ο ανάπηρος και ο άρρωστος; Τα μικρά παιδιά; Οι έγκυες; Τους σεβόμαστε όταν καπνίζουμε μέσα στα μούτρα τους; Όταν παρκάρουμε στις διαβάσεις και στα πεζοδρόμια; Όταν δεν τους δίνουμε προτεραιότητα στο δρόμο; Τους σεβόμαστε όταν υπερβαίνουμε τα όρια ταχύτητας και προσπερνούμε σε σημεία όπου δεν έχουμε ορατότητα, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές μας και τις ζωές άλλων ανύποπτων οδηγών; Όταν στο αυτοκίνητο δεν τοποθετούμε τα παιδιά στα ειδικά καθίσματα, ή όταν δεν φορούμε ζώνη;
Αντικοινωνικές συμπεριφορές. Σεβόμαστε την αξία και την προσωπικότητα των συνανθρώπων μας όταν δεν τους παραχωρούμε την προτεραιότητα που δικαιούνται στις ουρές; Όταν, στην παραμικρή παρατήρηση για κάτι που αποδεδειγμένα είναι παράνομο και αντικοινωνικό, αντί να ζητήσουμε συγγνώμη, αρχίζουμε να φωνάζουμε, να βρίζουμε και να προπηλακίζουμε;
Όταν δεν μπορούμε να συζητήσουμε «ήσυχα, ήσυχα κι απλά» αλλά αντί για διάλογο ασκούμε την εριστική, δηλαδή τη μορφή εκείνη του διαλόγου που επιδιώκει τη διαιώνιση της διαφοράς και όχι την επίλυσή της; Σεβόμαστε την διαφορετικότητα; Στο χρώμα, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τις απόψεις;
Σεβόμαστε την σπουδαιότητα και την ιερότητα των σχολείων και των πανεπιστημίων μας; Όταν έχουμε επιτρέψει να γίνουν στην κυριολεξία κοπρώνες; Κι όχι μόνο επειδή είναι γεμάτα σκουπίδια και γκράφιτι. Αλλά και γιατί έχουν γίνει άντρα διακίνησης παράνομων προϊόντων, βίας, καθώς και παρωχημένων και αποτυχημένων ιδεολογιών και πρακτικών.
Σεβόμαστε γενικότερα τους νόμους; Αυτούς που μας κάνουν να ζούμε ως πολιτισμένη κοινωνία και όχι σαν άγρια θηρία; Σεβόμαστε την απλή αριθμητική; Όταν εκχωρούμε δια της ψήφου μας νομοθετική και εκτελεστική εξουσία με βάση τις υποσχέσεις που μας δίνουν κάποιοι και οι οποίες γνωρίζουμε ότι είναι πέρα για πέρα ουτοπικές αφού «τα νούμερα δεν βγαίνουν»; Κι όχι μόνο απαιτούμε το 2+2 να κάνει 5 ή 10 ή και 100 αλλά απαξιώνουμε και όσους μας θυμίζουν ότι «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» …
Ελευθερία και όρια. Συχνά, όσοι δείχνουν έλλειψη σεβασμού δικαιολογούν τις παραπάνω συμπεριφορές στο όνομα της ελευθερίας. Πράγματι, η ελευθερία είναι ένα από τα ύψιστα αγαθά για το οποίο αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν εκατομμύρια πριν από εμάς. Και εξακολουθούν να αγωνίζονται και να σκοτώνονται σε πολλά μέρη του κόσμου …
Ωστόσο, ο Βρετανός φιλόσοφος Τζον Στιούαρτ Μιλ στο περίφημο έργο του «Περί ελευθερίας» (εκδ. 1859) αναφέρει πως «η μόνη ελευθερία, που αξίζει να την αποκαλούμε έτσι, είναι η επιδίωξη του ατομικού μας συμφέροντος με τον δικό μας τρόπο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν επιχειρούμε να το αποστερήσουμε από τους άλλους ούτε να τους παρεμποδίσουμε να το πετύχουν».
Και προσθέτει ότι «ο μόνος λόγος για τον οποίο η ανθρωπότητα δικαιούται, σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, να επέμβει στην ελευθερία δράσης του ατόμου είναι η αυτοπροστασία. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορεί να ασκηθεί δικαιωματικά εξουσία επί οιουδήποτε μέλους μιας πολιτισμένης κοινωνίας ενάντια στη θέλησή του είναι για να αποτραπεί η ζημιά στους άλλους».
Με απλά λόγια λέμε ότι «η ελευθερία κάποιου σταματά εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου». Ωστόσο, αυτή η απλούστευση δεν λαμβάνει υπόψη τη ζημιά στον ίδιο μας τον πλανήτη και στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. Επιπλέον, αντί να δημιουργούμε μηχανισμούς αποτροπής ώστε να μην παραβιάζονται οι ελευθερίες μας είναι προτιμότερο να φροντίζουμε να σεβόμαστε. Τους συνανθρώπους και συμπολίτες μας κάθε ηλικίας. Την πόλη μας, τη φύση και τους νόμους της. Τους αριθμούς. Και πάνω απ’ όλα τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Ας κάνουμε λοιπόν το 2019 την χρονιά του Σεβασμού!
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα την 1η Ιανουαρίου 2019 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-358)
Καλό και ευτυχισμένο 2019! Με υγεία, όμορφα αισθήματα, πρόοδο και σωφροσύνη! Με λιγότερα ατυχήματα και ακόμη λιγότερες καταστροφές! Με καλύτερες προοπτικές σε ατομικό επίπεδο αλλά και για την κοινωνία και την πατρίδα μας!
Καθώς κάθισα να γράψω αυτό το πρώτο κείμενο για το Νέο Έτος, προσπάθησα να βρω μια συμπεριφορά που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να προφυλαχτούμε καλύτερα από ατυχήματα, καταστροφές αλλά και από πολλές δυσάρεστες καταστάσεις. Οι λέξεις «πρόληψη», «πρόβλεψη», «ετοιμότητα» και «εκπαίδευση» ήλθαν αμέσως στο νου. Όμως κάτι ισχυρότερο ήλθε και έμεινε στη σκέψη μου. Ο Σεβασμός!
Σεβασμός, μας λέει το Χρηστικό Λεξικό της Ακαδημίας, είναι «εκτίμηση και θαυμασμός για κάποιον λόγω των αρετών, των ικανοτήτων ή των επιτευγμάτων του. Η αναγνώριση της αξίας και της προσωπικότητας του άλλου. Και η φροντίδα και η προστασία για κάτι που θεωρείται ότι έχει σπουδαιότητα ή ιερότητα».
Είναι σπουδαίο το περιβάλλον και η φύση; Τα σεβόμαστε όταν πετάμε παντού σκουπίδια, αποτσίγαρα και πλαστικά; Όταν ανάβουμε φωτιές ανεξέλεγκτα με κίνδυνο να προκληθεί μεγαλύτερη πυρκαγιά αλλά και αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα και επιτάχυνση της κλιματικής αλλαγής; Όταν κτίζουμε σε ρέματα τα οποία γνωρίζουμε πως κάποτε θα πλημμυρίσουν και θα μας πνίξουν;
Είναι ιεροί οι νόμοι της φυσικής; Τους σεβόμαστε όταν πυροβολούμε άσκοπα στον αέρα γνωρίζοντας ότι η σφαίρα θα επιστρέψει στη γη με την ίδια ταχύτητα που έφυγε από την κάνη του όπλου μας; Όταν αλλάζουμε τα σχέδια στις οικοδομές μας χωρίς την έγκριση του μηχανικού, ενώ γνωρίζουμε ότι σε περίπτωση σεισμού η οικοδομή θα καταπλακώσει όσους βρίσκονται μέσα; Ή όταν αναπτύσσουμε υπερβολική ταχύτητα σε στροφές, όπου είναι σίγουρο πως θα φύγουμε από τον δρόμο καταλήγοντας σε κάποιο χαντάκι ή σε κάποια χαράδρα;
Είναι σπουδαίος και ιερός ο συνάνθρωπος; Ο ανάπηρος και ο άρρωστος; Τα μικρά παιδιά; Οι έγκυες; Τους σεβόμαστε όταν καπνίζουμε μέσα στα μούτρα τους; Όταν παρκάρουμε στις διαβάσεις και στα πεζοδρόμια; Όταν δεν τους δίνουμε προτεραιότητα στο δρόμο; Τους σεβόμαστε όταν υπερβαίνουμε τα όρια ταχύτητας και προσπερνούμε σε σημεία όπου δεν έχουμε ορατότητα, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές μας και τις ζωές άλλων ανύποπτων οδηγών; Όταν στο αυτοκίνητο δεν τοποθετούμε τα παιδιά στα ειδικά καθίσματα, ή όταν δεν φορούμε ζώνη;
Αντικοινωνικές συμπεριφορές. Σεβόμαστε την αξία και την προσωπικότητα των συνανθρώπων μας όταν δεν τους παραχωρούμε την προτεραιότητα που δικαιούνται στις ουρές; Όταν, στην παραμικρή παρατήρηση για κάτι που αποδεδειγμένα είναι παράνομο και αντικοινωνικό, αντί να ζητήσουμε συγγνώμη, αρχίζουμε να φωνάζουμε, να βρίζουμε και να προπηλακίζουμε;
Όταν δεν μπορούμε να συζητήσουμε «ήσυχα, ήσυχα κι απλά» αλλά αντί για διάλογο ασκούμε την εριστική, δηλαδή τη μορφή εκείνη του διαλόγου που επιδιώκει τη διαιώνιση της διαφοράς και όχι την επίλυσή της; Σεβόμαστε την διαφορετικότητα; Στο χρώμα, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τις απόψεις;
Σεβόμαστε την σπουδαιότητα και την ιερότητα των σχολείων και των πανεπιστημίων μας; Όταν έχουμε επιτρέψει να γίνουν στην κυριολεξία κοπρώνες; Κι όχι μόνο επειδή είναι γεμάτα σκουπίδια και γκράφιτι. Αλλά και γιατί έχουν γίνει άντρα διακίνησης παράνομων προϊόντων, βίας, καθώς και παρωχημένων και αποτυχημένων ιδεολογιών και πρακτικών.
Σεβόμαστε γενικότερα τους νόμους; Αυτούς που μας κάνουν να ζούμε ως πολιτισμένη κοινωνία και όχι σαν άγρια θηρία; Σεβόμαστε την απλή αριθμητική; Όταν εκχωρούμε δια της ψήφου μας νομοθετική και εκτελεστική εξουσία με βάση τις υποσχέσεις που μας δίνουν κάποιοι και οι οποίες γνωρίζουμε ότι είναι πέρα για πέρα ουτοπικές αφού «τα νούμερα δεν βγαίνουν»; Κι όχι μόνο απαιτούμε το 2+2 να κάνει 5 ή 10 ή και 100 αλλά απαξιώνουμε και όσους μας θυμίζουν ότι «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» …
Ελευθερία και όρια. Συχνά, όσοι δείχνουν έλλειψη σεβασμού δικαιολογούν τις παραπάνω συμπεριφορές στο όνομα της ελευθερίας. Πράγματι, η ελευθερία είναι ένα από τα ύψιστα αγαθά για το οποίο αγωνίστηκαν και σκοτώθηκαν εκατομμύρια πριν από εμάς. Και εξακολουθούν να αγωνίζονται και να σκοτώνονται σε πολλά μέρη του κόσμου …
Ωστόσο, ο Βρετανός φιλόσοφος Τζον Στιούαρτ Μιλ στο περίφημο έργο του «Περί ελευθερίας» (εκδ. 1859) αναφέρει πως «η μόνη ελευθερία, που αξίζει να την αποκαλούμε έτσι, είναι η επιδίωξη του ατομικού μας συμφέροντος με τον δικό μας τρόπο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν επιχειρούμε να το αποστερήσουμε από τους άλλους ούτε να τους παρεμποδίσουμε να το πετύχουν».
Και προσθέτει ότι «ο μόνος λόγος για τον οποίο η ανθρωπότητα δικαιούται, σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, να επέμβει στην ελευθερία δράσης του ατόμου είναι η αυτοπροστασία. Ο μόνος λόγος για τον οποίο μπορεί να ασκηθεί δικαιωματικά εξουσία επί οιουδήποτε μέλους μιας πολιτισμένης κοινωνίας ενάντια στη θέλησή του είναι για να αποτραπεί η ζημιά στους άλλους».
Με απλά λόγια λέμε ότι «η ελευθερία κάποιου σταματά εκεί όπου αρχίζει η ελευθερία του άλλου». Ωστόσο, αυτή η απλούστευση δεν λαμβάνει υπόψη τη ζημιά στον ίδιο μας τον πλανήτη και στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. Επιπλέον, αντί να δημιουργούμε μηχανισμούς αποτροπής ώστε να μην παραβιάζονται οι ελευθερίες μας είναι προτιμότερο να φροντίζουμε να σεβόμαστε. Τους συνανθρώπους και συμπολίτες μας κάθε ηλικίας. Την πόλη μας, τη φύση και τους νόμους της. Τους αριθμούς. Και πάνω απ’ όλα τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Ας κάνουμε λοιπόν το 2019 την χρονιά του Σεβασμού!
25 Δεκεμβρίου 2018
Περί Ατόμων με Αναπηρία
Τους βασανίζει η πολιτεία με την γραφειοκρατία και την αλλοπρόσαλλη φορολογική της πολιτική αλλά και όσοι δεν τους επιτρέπουν να συμμετέχουν ισότιμα στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 25 Δεκεμβρίου 2018 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-357)
Χριστούγεννα σήμερα! Μια οικογενειακή γιορτή της καλοσύνης, της φροντίδας και της προσφοράς στον πλησίον. Μια γιορτή που συμβολίζει τη γέννηση της αλλαγής, της ελπίδας, του νέου και του διαφορετικού. Μια γιορτή που θυμίζει την ιστορία του Χριστού ο οποίος νοιαζόταν και θεράπευε αναπηρίες σε χωλούς, κωφούς, τυφλούς, παραλυτικούς, ψυχικά ασθενείς και λεπρούς.
Γι’ αυτό τις μέρες αυτές, η σκέψη μου πηγαίνει σε όσους αντιμετωπίζουν κάποιας μορφή αναπηρία. Είτε γιατί γεννήθηκαν ανάπηροι, είτε γιατί έμειναν ανάπηροι μετά από αρρώστια ή ατύχημα. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Θεμάτων Αναπηρίας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ), στο τέλος του 2017 υπήρχαν στην Ελλάδα 2.231.197 ΑμεΑ από τα οποία τα 1.014.177 είχαν κάποιας μορφής βαριά αναπηρία (δηλαδή ποσοστό 24,7% και 11,2% αντίστοιχα σε πληθυσμό 9.016.247 ηλικίας 16 ετών και άνω).
Επιπλέον, πάνω από 6 στα 10 άτομα άνω των 16 ετών με σοβαρή αναπηρία αντιμετωπίζουν φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό, ενώ πάνω από 4 στα 10 βιώνουν σοβαρές υλικές στερήσεις και διαβιούν σε νοικοκυριά με σοβαρό βαθμό υποαπασχόλησης. Στην πραγματικότητα τα ΑμεΑ και οι οικογένειές τους αναδεικνύονται με διαφορά οι φτωχότεροι μεταξύ των φτωχών! Και δυστυχώς, τα επιδόματα αναπηρίας δεν εξαλείφουν τις οικονομικές ανισότητες. Πολύ δε περισσότερο που τις επιτείνουν … ενάντια σε κάθε έννοια αλληλεγγύης.
Πράγματι, όπως επεσήμανε πρόσφατα ο Σύλλογος «Συνήγοροι των ΑμεΑ-Ενεργοί πολίτες» τα επιδόματα αναπηρίας θεωρούνται από την Εφορία ως εισοδήματα με αποτέλεσμα πολλά ΑμεΑ να χάνουν σημαντικές παροχές και φοροελαφρύνσεις. Σε αυτές περιλαμβάνονται: τα οικογενειακά επιδόματα, η ένταξη στο κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ, η εισοδηματική ενίσχυση οικογενειών ορεινών και μειονεκτικών περιοχών, οι παροχές από τη δράση ΕΣΠΑ «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», το δελτίο μετακίνησης ΑμεΑ, η μείωση του ΕΝΦΙΑ, το επίδομα στέγασης και ενδεχομένως το κοινωνικό μέρισμα …
Παράλληλα, τα ΑμεΑ που απασχολούνται σε επιδοτούμενα προγράμματα απασχόλησης του ΟΑΕΔ ή και σε κοινωφελή προγράμματα ενίσχυσης της απασχόλησης αντιμετωπίζουν την αυθαίρετη και παράνομη διακοπή των προνοιακών επιδομάτων τους! Δηλαδή, η Πολιτεία, η οποία υποτίθεται ότι στηρίζει τα ΑμεΑ, αυτά που δίνει με το ένα χέρι τα παίρνει πίσω με το άλλο …
Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι τα βασανιστήρια της γραφειοκρατίας στους ανάπηρους προκειμένου να τους αναγνωριστεί επίσημα η ιδιότητα του ΑμεΑ. Κατ’ αρχάς πρέπει να περάσουν ιατρικές εξετάσεις από τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ). Τα οποία αρνούνται να τους χορηγήσουν τις ιατρικές γνωματεύσεις με τα ονοματεπώνυμα και τις ειδικότητες των ιατρών κατά παράβαση της ιατρικής δεοντολογίας …
Το πιστοποιητικό αναπηρίας που εκδίδει το ΚΕΠΑ πρέπει να το παραλάβουν αυτοπροσώπως και να το καταθέσουν, επίσης αυτοπροσώπως στους Δήμους αλλά και (κάθε χρόνο) στην Εφορία για να εκκαθαριστεί η δήλωσή τους . Όλα αυτά στην εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, όταν οι περισσότερες εφορίες δεν είναι καν προσβάσιμες για ΑμεΑ …
Άλλο βασανιστήριο αφορά τη μη έκδοση της κάρτας αναπηρίας. Έχει θεσπιστεί νομοθετικά από το 1996 αλλά έχει εφαρμοστεί πιλοτικά μόνο στη Λάρισα! Με αποτέλεσμα τα ΑμεΑ για να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα σε δημόσιες υπηρεσίες ή σε τράπεζες, πρέπει να επιδεικνύουν κάθε φορά τις ατομικές αποφάσεις αναπηρίας. Κι έτσι να καταστρατηγούνται οι διατάξεις περί προστασίας των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.
Να προσθέσουμε επίσης ότι ΑμεΑ δεν είναι μόνο τα άτομα που βρίσκονται σε αναπηρικό καροτσάκι ή κυκλοφορούν με πατερίτσες. Υπάρχουν ΑμεΑ που πάσχουν από σοβαρές και χρόνιες παθήσεις όπως άσθμα, καρκίνοι, καρδιοπάθειες, αλλεργίες, και ΑμεΑ που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε λοιμώξεις ή έχουν εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα. Πρόκειται για ευπαθείς ομάδες που δεν μπορούν να παραμείνουν σε χώρους γεμάτους από τους καπνούς τσιγάρων.
Έτσι όσοι καπνίζουν στους δημόσιους χώρους και στους χώρους εργασίας δεν παραβιάζουν μόνο τους αντικαπνιστικούς νόμους και τη εργατική νομοθεσία περί υγιεινής και ασφάλειας, αλλά και τα θεμελιώδη δικαιώματα των ΑμεΑ. Αποκλείοντας τους την πρόσβαση και δημιουργώντας εμπόδια στην πλήρη και ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή που έχει κατοχυρωθεί με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ΑμεΑ, η οποία από το 2017 αποτελεί νόμο του κράτους.
Μαζί με τους θεριακλήδες καπνιστές που δεν σέβονται τους συνανθρώπους τους και καπνίζουν σε κλειστούς δημόσιους χώρους, υπάρχουν και οι ασυνείδητοι οδηγοί που παρκάρουν όπου τους γουστάρει κλείνοντας ράμπες και άλλες προσβάσεις των ΑμεΑ με κινητικά προβλήματα. Εμποδίζοντας επίσης τις μητέρες με καροτσάκια αλλά και τους ηλικιωμένους συμπολίτες μας με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν με ασφάλεια.
Είναι ωραία η γιορτή των Χριστουγέννων. Με στρωμένο το όμορφο τραπέζι. Με τα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν στο στολισμένο χριστουγεννιάτικο έλατο. Με την φάτνη, τους μάγους και τους αγγέλους που ψάλλουν το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Με τις χαρούμενες φωνούλες των παιδιών που λένε τα κάλαντα.
Αύριο-μεθαύριο όμως που θα τελειώσουν οι γιορτές ας σκεφτούμε όχι μόνο πως θα βοηθήσουμε υλικά τους φτωχότερους των φτωχών. Αλλά και πως θα κάνουμε ευκολότερη τη ζωή των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι βασανίζονται όχι μόνο από την πολιτεία αλλά και από την έλλειψη σεβασμού που επιδεικνύουμε καθημερινά. Ας αναλογιστούμε πως μόνο αν τους σεβαστούμε πραγματικά θα έχουμε δικαίωμα να γιορτάζουμε αληθινά τα Χριστούγεννα και τις άλλες μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης.
Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους!
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Χανιώτικα Νέα στις 25 Δεκεμβρίου 2018 στη στήλη Προστασία του Πολίτη και Καθημερινότητα-357)
Χριστούγεννα σήμερα! Μια οικογενειακή γιορτή της καλοσύνης, της φροντίδας και της προσφοράς στον πλησίον. Μια γιορτή που συμβολίζει τη γέννηση της αλλαγής, της ελπίδας, του νέου και του διαφορετικού. Μια γιορτή που θυμίζει την ιστορία του Χριστού ο οποίος νοιαζόταν και θεράπευε αναπηρίες σε χωλούς, κωφούς, τυφλούς, παραλυτικούς, ψυχικά ασθενείς και λεπρούς.
Γι’ αυτό τις μέρες αυτές, η σκέψη μου πηγαίνει σε όσους αντιμετωπίζουν κάποιας μορφή αναπηρία. Είτε γιατί γεννήθηκαν ανάπηροι, είτε γιατί έμειναν ανάπηροι μετά από αρρώστια ή ατύχημα. Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Θεμάτων Αναπηρίας της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ), στο τέλος του 2017 υπήρχαν στην Ελλάδα 2.231.197 ΑμεΑ από τα οποία τα 1.014.177 είχαν κάποιας μορφής βαριά αναπηρία (δηλαδή ποσοστό 24,7% και 11,2% αντίστοιχα σε πληθυσμό 9.016.247 ηλικίας 16 ετών και άνω).
Επιπλέον, πάνω από 6 στα 10 άτομα άνω των 16 ετών με σοβαρή αναπηρία αντιμετωπίζουν φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό, ενώ πάνω από 4 στα 10 βιώνουν σοβαρές υλικές στερήσεις και διαβιούν σε νοικοκυριά με σοβαρό βαθμό υποαπασχόλησης. Στην πραγματικότητα τα ΑμεΑ και οι οικογένειές τους αναδεικνύονται με διαφορά οι φτωχότεροι μεταξύ των φτωχών! Και δυστυχώς, τα επιδόματα αναπηρίας δεν εξαλείφουν τις οικονομικές ανισότητες. Πολύ δε περισσότερο που τις επιτείνουν … ενάντια σε κάθε έννοια αλληλεγγύης.
Πράγματι, όπως επεσήμανε πρόσφατα ο Σύλλογος «Συνήγοροι των ΑμεΑ-Ενεργοί πολίτες» τα επιδόματα αναπηρίας θεωρούνται από την Εφορία ως εισοδήματα με αποτέλεσμα πολλά ΑμεΑ να χάνουν σημαντικές παροχές και φοροελαφρύνσεις. Σε αυτές περιλαμβάνονται: τα οικογενειακά επιδόματα, η ένταξη στο κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ, η εισοδηματική ενίσχυση οικογενειών ορεινών και μειονεκτικών περιοχών, οι παροχές από τη δράση ΕΣΠΑ «Εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», το δελτίο μετακίνησης ΑμεΑ, η μείωση του ΕΝΦΙΑ, το επίδομα στέγασης και ενδεχομένως το κοινωνικό μέρισμα …
Παράλληλα, τα ΑμεΑ που απασχολούνται σε επιδοτούμενα προγράμματα απασχόλησης του ΟΑΕΔ ή και σε κοινωφελή προγράμματα ενίσχυσης της απασχόλησης αντιμετωπίζουν την αυθαίρετη και παράνομη διακοπή των προνοιακών επιδομάτων τους! Δηλαδή, η Πολιτεία, η οποία υποτίθεται ότι στηρίζει τα ΑμεΑ, αυτά που δίνει με το ένα χέρι τα παίρνει πίσω με το άλλο …
Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι τα βασανιστήρια της γραφειοκρατίας στους ανάπηρους προκειμένου να τους αναγνωριστεί επίσημα η ιδιότητα του ΑμεΑ. Κατ’ αρχάς πρέπει να περάσουν ιατρικές εξετάσεις από τα Κέντρα Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ). Τα οποία αρνούνται να τους χορηγήσουν τις ιατρικές γνωματεύσεις με τα ονοματεπώνυμα και τις ειδικότητες των ιατρών κατά παράβαση της ιατρικής δεοντολογίας …
Το πιστοποιητικό αναπηρίας που εκδίδει το ΚΕΠΑ πρέπει να το παραλάβουν αυτοπροσώπως και να το καταθέσουν, επίσης αυτοπροσώπως στους Δήμους αλλά και (κάθε χρόνο) στην Εφορία για να εκκαθαριστεί η δήλωσή τους . Όλα αυτά στην εποχή της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, όταν οι περισσότερες εφορίες δεν είναι καν προσβάσιμες για ΑμεΑ …
Άλλο βασανιστήριο αφορά τη μη έκδοση της κάρτας αναπηρίας. Έχει θεσπιστεί νομοθετικά από το 1996 αλλά έχει εφαρμοστεί πιλοτικά μόνο στη Λάρισα! Με αποτέλεσμα τα ΑμεΑ για να εξυπηρετηθούν κατά προτεραιότητα σε δημόσιες υπηρεσίες ή σε τράπεζες, πρέπει να επιδεικνύουν κάθε φορά τις ατομικές αποφάσεις αναπηρίας. Κι έτσι να καταστρατηγούνται οι διατάξεις περί προστασίας των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.
Να προσθέσουμε επίσης ότι ΑμεΑ δεν είναι μόνο τα άτομα που βρίσκονται σε αναπηρικό καροτσάκι ή κυκλοφορούν με πατερίτσες. Υπάρχουν ΑμεΑ που πάσχουν από σοβαρές και χρόνιες παθήσεις όπως άσθμα, καρκίνοι, καρδιοπάθειες, αλλεργίες, και ΑμεΑ που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε λοιμώξεις ή έχουν εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα. Πρόκειται για ευπαθείς ομάδες που δεν μπορούν να παραμείνουν σε χώρους γεμάτους από τους καπνούς τσιγάρων.
Έτσι όσοι καπνίζουν στους δημόσιους χώρους και στους χώρους εργασίας δεν παραβιάζουν μόνο τους αντικαπνιστικούς νόμους και τη εργατική νομοθεσία περί υγιεινής και ασφάλειας, αλλά και τα θεμελιώδη δικαιώματα των ΑμεΑ. Αποκλείοντας τους την πρόσβαση και δημιουργώντας εμπόδια στην πλήρη και ισότιμη συμμετοχή των ΑμεΑ στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή που έχει κατοχυρωθεί με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των ΑμεΑ, η οποία από το 2017 αποτελεί νόμο του κράτους.
Μαζί με τους θεριακλήδες καπνιστές που δεν σέβονται τους συνανθρώπους τους και καπνίζουν σε κλειστούς δημόσιους χώρους, υπάρχουν και οι ασυνείδητοι οδηγοί που παρκάρουν όπου τους γουστάρει κλείνοντας ράμπες και άλλες προσβάσεις των ΑμεΑ με κινητικά προβλήματα. Εμποδίζοντας επίσης τις μητέρες με καροτσάκια αλλά και τους ηλικιωμένους συμπολίτες μας με αποτέλεσμα να μην μπορούν να κυκλοφορήσουν με ασφάλεια.
Είναι ωραία η γιορτή των Χριστουγέννων. Με στρωμένο το όμορφο τραπέζι. Με τα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν στο στολισμένο χριστουγεννιάτικο έλατο. Με την φάτνη, τους μάγους και τους αγγέλους που ψάλλουν το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Με τις χαρούμενες φωνούλες των παιδιών που λένε τα κάλαντα.
Αύριο-μεθαύριο όμως που θα τελειώσουν οι γιορτές ας σκεφτούμε όχι μόνο πως θα βοηθήσουμε υλικά τους φτωχότερους των φτωχών. Αλλά και πως θα κάνουμε ευκολότερη τη ζωή των ανθρώπων αυτών, οι οποίοι βασανίζονται όχι μόνο από την πολιτεία αλλά και από την έλλειψη σεβασμού που επιδεικνύουμε καθημερινά. Ας αναλογιστούμε πως μόνο αν τους σεβαστούμε πραγματικά θα έχουμε δικαίωμα να γιορτάζουμε αληθινά τα Χριστούγεννα και τις άλλες μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης.
Χρόνια Πολλά σε όλες και όλους!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
