GR-Μακεδονία ξακουστή

Την περί του γεωγραφικού ονόματος της Μακεδονίας μεταπολεμική ιστορία και τα λάθη του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών τα έχουμε γράψει αλλού. Αυτό που μου έκανε πολύ εντύπωση τελευταία είναι τρεις ταινίες του βραβευμένου και εκ ΠΓΔΜ ορμώμενου, σκηνοθέτη Μίλτσο Μαντσέφσκι τις οποίες είδα με τη σειρά την περασμένη εβδομάδα. Ο συνάδελφος Γιώργος Κόκκινος μου επεσήμανε και κάποια σχετικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στον ελληνικό τύπο.


H πρώτη ταινία, με τίτλο «Πριν από την βροχή» πραγματεύεται το αιώνιο πρόβλημα της βίας μεταξύ δύο εθνοτήτων που ζουν στον ίδιο χώρο - των σλαβόφωνων και των αλβανόφωνων κατοίκων της ΠΓΔΜ. Υπέροχη ταινία, που δείχνει ότι τελικά οι δύο ομάδες το μόνο που πετυχαίνουν είναι να σκοτώνουν η κάθε μια τους δικούς της αθώους ανθρώπους, εξαιτίας τους φανατισμού και της μισαλλοδοξίας που καλλιεργούνται και από τις δύο πλευρές. «Πρέπει να πάρεις θέση» λέει ο πρωταγωνιστής. «Ακόμη και τραβώντας μια φωτογραφία παίρνεις το μέρος της μιάς ή της άλλης μεριάς. Το πρόβλημα είναι ότι σιχαίνομαι και τις δύο μεριές.»

Η δεύτερη ταινία, με τίτλο «Σκόνη», είναι ένα γουέστερν που ξεκινά από τη Νέα Υόρκη για να καταλήξει να διαδραματίζεται στην ΠΓΔΜ του μακεδονικού αγώνα των αρχών του 20ου αιώνα αλλά με πρωταγωνιστή έναν Αμερικάνο πιστολέρο. Πρόκειται για άλλη μια υπέροχη ταινία στην οποία μπλέκονται οι Αμερικάνοι του τότε και του σήμερα, η οποία μας δείχνει ότι τον μακεδονικό αγώνα τον έκαναν βουλγαρόφωνοι και ελληνόφωνοι, αλλά και ποια είναι η εικόνα της Μακεδονίας που έχουν σχηματίσει οι σλαβόφωνοι μετανάστες. «Που πάνε οι φωνές όταν πεθαίνουμε;» αναρωτιέται η μετανάστρια καθώς διηγείται την ιστορία με το δικό της υποκειμενικό τρόπο. Φωνές από το παρελθόν που μπλέκονται με τα συμφέροντα των συγχρόνων, οι οποίοι δεν διστάζουν να αλλάξουν τις φωτογραφίες για να γίνουν κι αυτοί, αν και ξένοι, μέρος της ιστορίας.

Τέλος η τρίτη ταινία είναι περσινή, έχει τίτλο «Σκιές» και έχει, πολύ αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου, προκαλέσει αρθρογραφία από ανθρώπους που μάλλον δεν την έχουν δεί (κι εγώ την κατέβασα από το διαδίκτυο γιατί δεν υπάρχει ακόμη σε DVD). Δεν θα προσπαθήσω να αντικρούσω ούτε το άρθρο του κ. Κούτροβικ στα ΝΕΑ, ούτε το πρόσφατο
άρθρο της κ. Βενάρδου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Ούτε και θα ασχοληθώ με τη ρετσινιά της «άθλιας σκοπιανής προπαγάνδας» που της κόλλησαν αβασάνιστα τα ελληνικά ΜΜΕ. Είναι μάλλον προφανές πως όλοι έχουν δεί μόνο σκηνές από την ταινία και ως τυφλοί οδηγούν και τους υπόλοιπους ανάλογα.

Το έργο είναι ένα ποιήμα και το κεντρικό του μήνυμα είναι ότι όσο διατηρούμε στη ζωή τα φαντάσματα του παρελθόντος κινδυνεύουμε να μας καταπιεί κι εμάς το παρελθον, να μας συμπαρασύρει στον τάφο. Ο κεντρικός ήρωας ελευθερώνεται μόνον όταν προχωρεί στο θάψιμο των οστών των φαντασμάτων (των αποκαλούμενων Μακεδόνων του Αιγαίου) που τον συνοδεύουν έχοντας προηγουμένως συγκρουστεί με την (εκπρόσωπο του κατεστημένου) μητέρα του η οποία τα έχει ξεθάψει και θέλει να τα «μελετήσει». Βέβαια, το παρελθόν δεν διαγράφεται. «Πως θα μπορέσεις να ζήσεις χωρίς εμένα;» ρωτά τον πρωταγωνιστή το φάντασμα της όμορφης κοπέλας από το παρελθόν. Όμως αν θέλει κάποιος να ζήσει και να μην τον παρασύρει η λάμια μαζί της στον τάφο, πρέπει να κρατήσει μεν την ανάμνηση αλλά να κοιτάξει μπροστά, θάβοντας τα κόκκαλα του παρελθόντος. «Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι» λέει στα Σατιρικά Γυμνάσματα ο Παλαμάς.

Αν κάποιος θέλει πράγματι να καταλάβει την άλλη πλευρά ας δεί αυτές τις ταινίες, καθώς και μια παλαιότερη υπέροχη ταινία (συμπαραγωγή Βουλγαρίας και ΠΓΔΜ) με τίτλο «Ξαναζεσταίνοντας το χτεσινό φαγητό», που περιγράφει το δράμα των απλών ανθρώπων στην ΠΓΔΜ από την εποχή της Σέρβικης κατοχής μέχρι και την ανεξαρτησία. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που πέρασαν και οι σλαβόφωνοι στην Ελλάδα.

FR-Catharsis

Certainement. Je devrais me baisser devant l’un en caressant voluptueusement sa cheviotte – paf, paf, paf, paf – et dire «Vous avez un peu de poussière Monsieur A.». Ensuite je devrais attendre au coin, et quand je serais en face de la bedaine de l’autre, après avoir observé pendant tant d’années ses sentiments et sa pulsation, me baisser de nouveau et chuchoter à titre confidentiel «Ah ! Monsieur B., ce A. …» Il faudrait que j’épie derrière les lunettes de G. son regard désopilant. S’il me l’offrait, déployer mon meilleur sourire et de l’accepter comme un bébé royal dans la robe d’un chevalier. Et, si ce regard s’attardait, me baisser pour une troisième fois et, plein de contrition, articuler «Votre serviteur, mon maître».

Mais tout d’abord je devrais rester dans la bande de D. Là, le vol qualifié s’exerçait sous des auspices internationaux brillants, dans des bureaux luxueux. Au début je n’existerais pas. Caché derrière mon chef de division courtaud je reniflerais. J’aurais eu des manières délicates, éthérées. J’apprendrais leur langage codé. Toucher la partie gauche de la raie signifierait «cinq cent mille». Une secousse constante de la cendre du cigare signifierait «d’accord». Je gagnerais la confiance de tout le monde. Et, un jour, en m’appuyant sur le cristal de ma table j’écrirais moi-même la réponse : «notre institution indépendante Monsieur le Procureur …»

Je devrais me baisser, me pencher, me prosterner. À tel point que mon nez irait se joindre à mon talon. Et ainsi commodément courbé, je roulerais pour arriver.

Canailles !

Le pain de l’exil me nourrit. Aux vitres de ma chambre viennent frapper des corbeaux. Et je vois dans les poitrines souffrantes des paysans se lever le souffle puissant qui vous balayera.

Aujourd’hui j’ai emprunté les clefs et je suis monté au château vénitien. J’ai traversé trois portails, trois murailles jaunâtres très hautes, avec des remparts en ruines. À l’intérieur, dans le troisième cycle, j’ai perdu vos traces. En regardant par les mâchicoulis, en bas, la mer, la plaine, les montagnes, je me suis senti en sécurité. Je suis rentré dans des casernes en ruines, dans des cryptes où avaient poussé des figuiers et des grenadiers. Je hurlais dans la solitude. J’ai marché pendant de longues heures en cassant des herbes grandes et sèches. Sur mes vêtements s’attachaient des ronces et un vent fort. La nuit m’a surpris …
Traduit du Grec. Je remercie mon ami Laurent Dersy pour ses corrections.

Texte du poète Kostas Karyotakis (1896-1928), publié après son suicide (texte grec disponible sur http://karyotakis.awardspace.com/ et http://el.wikisource.org)

GR-Γράμμα από Βρυξέλλες

Πολλές φορές ακούγοντας στο βέλγικο ραδιόφωνο κάποια είδηση, τη συνδέω αυτόματα με κάτι που διάβασα σε κάποια ελληνική εφημερίδα, σε ένα ελληνόφωνο ιστολόγιο ή που άκουσα στις διαδικτυακές ειδήσεις από την Ελλάδα. «Τι κρίμα που στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν τι κάνουν οι Βέλγοι για το ίδιο πρόβλημα» σκέπτομαι.

Από αυτή τη σκέψη δημιουργήθηκε το νέο ιστολόγιο «Γράμμα από Βρυξέλλες». Έγραψα ήδη το πρώτο άρθρο για το μάθημα των θρησκευτικών. Και θα συνεχίσω κάθε φορά που θα έχω κάτι ενδιαφέρον. Χωρίς να κάνω ανταγωνισμό στον φίλο κ. Παντελή Παντελή της Ελευθεροτυπίας που γράφει κάθε Δευτέρα την ωραία του στήλη «Γεύση από Βρυξέλλες».

EN-Zhang Yimou's real China

We all admired the grandiose openning ceremony directed by the acclaimed Chinese filmmaker and cinematographer Zhang Yimou. A great power able to coordinate thousands of actors, musicians and dancers to provide a unique spectacle.

However, China is not the illusion Zhang Yimou created to impress the world. The real China is the one he portayed in his less-known (but nevertheless acclaimed) films «Not one less» and «Happy times hotel».

«Not one less» is a story about the persistence of a 13-year old girl who is called upon to replace a primary school teacher in a remote chinese village. She must keep the students from going away, as is very often the case with young boys and girls in poor villages, who must go off and work to help sustain their families. When one of her pupils does not show up for lessons she will try everything to find him and bring him back. A view of rural and urban China light years away from Beijing and the Olympics. It won the 1999 Golden Lion Award at the Venice film festival, as well almost a dozen other awards in China and abroad. It shows the faith China puts in education and in its youth and it helps explain why so many children were given a prominent role at the openning ceremony of the Beijing Olympics. A great power is made first of all in the classroom, not in the battlefields.

The «Happy times hotel», tells the story of a blind girl who finds herself under the supervision of an unemployed bachelor. With the help of his friends he creates an illusion for the girl. She is led to believe that he works in a rich hotel where she gets engaged as a masseuse. A view of urban China with its unemployment and its human side, its solidarity and its sentimentalism. Some of these traspired through the songs performed at the openning ceremony but again the image projected in Beijing is nothing compared with the image projected in the film which won three prizes at the Valladolid international film festival, one for «its powerful appeal to preserve the human hopes for happiness, made in a humorous-drama style».

Of course Zhang Yimou has also given us several other masterpieces, including «Raise the Red Lantern», the «House of Flying Daggers» and «Hero». But I find the two films I mentioned above as real masterpieces for the everyday China we will not be seeing through the polished up images of the Beijing Olympics. And the China which will dominate the future.

P.S. I used the word «illusion» a couple of times in this post. Before the ink was dry, we learned that the little girl in the red dress who sang during the openning ceremony was just miming - the real singer's face was not as charming as to be shown on the TV sceens of billions of viewers. And the 29 firework "footprints" which travelled across Beijing's sky during the opening ceremony were also fake as they came from previously recorded footage.

GR-Συγκρίσεις

Στην τρέχουσα συνεργασία του με τους υπουργούς ο κ. Σημίτης είναι σχεδόν μονότονος. Ολοι οι πολιτικοί συλλογισμοί του κινούνται σε δυο τεμνόμενους άξονες. Ο ένας είναι η επιθυμία του να επέλθει ηρεμία στην περιοχή. Ο άλλος είναι η σύγκλιση και η ελληνική συμμετοχή στην ΟΝΕ. «Θεωρεί αδιανόητο να μείνουμε έξω». Εκ παραλλήλου τον διακρίνει η έμμονη στην αντιμετώπιση των μικρών και καθημερινών προβλημάτων. Π.χ. προ καιρού «χάλασε τον κόσμο» για την κυκλοφορία των φορτηγών στους δρόμους και για τους συνωστισμούς στα λιμάνια, ενώ «είναι ικανός να ζητήσει εξηγήσεις για ένα φανάρι». Ολα καταγράφονται στο περίφημο «μπλοκάκι» και το έχει πάντα μπροστά του όταν τηλεφωνεί ή στέλνει σημειώματα. Μερικές φορές οι υπουργοί έχουν ξεχάσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν. Ο ίδιος τις θυμάται. «Με είχε ρωτήσει πότε θα τελειώσει ένα έργο» λέει υφυπουργός σε παραγωγικό υπουργείο. «Του απάντησα τυχαία: "στα μέσα Ιουλίου, πρόεδρε". Το ξέχασα ως τις αρχές Ιουλίου που μου τηλεφώνησε και με ρώτησε: πού βρισκόμαστε;». Μπορεί να ρωτήσει με το ίδιο ενδιαφέρον για ένα κρίσιμο νομοσχέδιο και για μια απόφαση ρουτίνας. «Είναι υπουργός των υπουργών του» έλεγε κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. Αποτέλεσμα; «Υπουργοί αγωνιούν μήπως χτυπήσει το τηλέφωνο και δεν έχουν έτοιμη απάντηση». Δεν ήταν από την αρχή έτσι. Υπουργός δυσαρεστήθηκε κάποτε γιατί του ζήτησε να συνεννοηθεί μαζί του προτού να τοποθετήσει μια διοίκηση και του είπε: «Κώστα, σε ψήφισα αλλά δεν είμαι οπαδός σου». Σήμερα δεν θα το αποτολμούσε κανείς.
Από άρθρο του Γ. Λακόπουλου, Το ΒΗΜΑ, 21/09/1997 , Σελ.: A06.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξακολουθεί να είναι δημοφιλής επειδή αποτελεί την ενσάρκωση του μέσου Έλληνα - και μάλιστα δημοσίου υπαλλήλου. Τη δουλειά τη βρήκε από τον θείο. Είναι φανερό ότι δεν τρελαίνεται με το αντικείμενο της εργασίας του, αλλά κατά βάθος ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Το ωράριο είναι απαραβίαστο. Ύστερα αποσύρεται στη Ραφήνα και δεν θέλει να τον ενοχλεί κανένας, έστω κι αν καίγεται η μισή χώρα. Από βαρεμάρα οι δημόσιες εμφανίσεις έχουν περιορισθεί στις εντελώς απαραίτητες, αλλά για ένα ποτηράκι κρασί μοιάζει πάντα διαθέσιμος. Ακόμη και με το τσιγάρο, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται όπως πολλοί Έλληνες στη δουλειά που καπνίζουν -σχεδόν- στη ζούλα: συνομιλητές του μου είπαν ότι χρησιμοποιεί ένα τασάκι το οποίο μισοκρύβει στο ανοιγμένο συρτάρι του γραφείου του στο Μέγαρο Μαξίμου, μιας και τελευταίως δεν είναι πολιτικά ορθό να καπνίζεις μπροστά στους επισκέπτες. Στον κ. Καραμανλή βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς εξακολουθεί να θεωρείται «καταλληλότερος πρωθυπουργός» ενώ η χώρα καταρρέει.
Από άρθρο του Στέλιου Κούλουγλου στο LiFO, Τεύχος 114, 5.6.2008.

GR-Μετάνοια

Πριν από λίγο καιρό στη γειτονιά μου στη Φλάνδρα ξεφύτρωσε μια πινακίδα που με ξάφνιασε. Metanoia. «Θάναι καμμιά νέα αίρεση», σκέφτηκα. Ο υπότιτλος βέβαια ήταν εξίσου παράξενος «Performance boosting». Ώθηση απόδοσης. Και το κτήριο έξω από το οποίο ξεφύτρωσε η πινακίδα έμοιαζε μάλλον με κτήριο γραφείων παρά με εκκλησία.

Μια μέρα γυρίζοντας σπίτι έψαξα στο διαδίκτυο για την «αίρεση». Κι έπεσα πάνω σε μια μικρή εταιρεία εκπαίδευσης προσωπικού σε τεχνικές επικοινωνίας, σε τεχνικές διοίκησης και ανάπτυξης ομαδικού πνέυματος, σε τεχνικές πωλήσεων.

Όμως γιατί δυό κοπέλες από τη Φλάνδρα αποφάσισαν να ονομάσουν την εταιρεία τους «Μετάνοια»; Διαβάζοντας λίγο τις ιστοσελίδες τους κατάλαβα περισσότερα. Αν μια εταιρεία, ένας οργανισμός, μια χώρα, θέλει να προκόψει, να ανέβει, να μεγαλουργήσει δεν πρέπει άραγε να μετανοήσει, να αλλάξει νοοτροπία, να βάλει νέους στόχους, να καθιερώσει νέες διαδικασίες, να επιβραβεύσει νέες αξίες; Αν θέλει να βγει από το τέλμα του παρόντος δεν πρέπει άραγε να ακολουθήσει την συμβουλή του Παλάμα «... έμπα σ' άλλη στράτα, τον νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε, ... δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι ...».

Ευτυχώς που οι πρόσφατες εμπειρίες μου στην Κρήτη μου είχαν δείξει ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα και για μας. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι η μετάνοια δεν μένει κενό γράμμα αλλά συνοδεύεται και από την απαραίτητη σκληρή δουλειά.

GR-Η κεραία

«Μας πήραν τη φωνή αλλά μας έμειναν οι λέξεις» αναφωνεί άφωνα ο πρωταγωνιστής στο έργο «Η κεραία» (La antena και στα γαλλικα Telepolis) του αργεντινού Esteban Sapir. Το είδαμε με την κόρη μου χτες στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Φαντασίας Βρυξελλών.

Σ'έναν κόσμο στον οποίο τα ΜΜΕ κατευθύνονται από την πολιτική, η τηλεόραση επέμπει συνεχώς προγράμματα για τις μάζες με στόχο να ελέγξει την κοινή γνώμη και να κατευθύνει τον κόσμο. Κατακλυσμένος από τις καταναλωτικές εκπομπές ο λαός παύει να ενδιαφέρεαι για την πολιτική. Ο κ. Τελέ, διευθυντής προγραμμάτων και παντοδύναμος δικτάτορας, οραματίζεται την τελική λύση να υπτωτίσει τους πολίτες και να εξασφαλίσει την πλήρη αφοσίωσή τους. Αλλά μέσα σ'αυτόν τον κόσμο της απογοήτευσης στον οποίο οι άνθρωποι έχουν χάσει τη λαλιά τους και έχουν πάψει πλέον να επικοινωνούν μεταξύ τους, υπάρχει ακόμη Η ΦΩΝΗ. Είναι ο μόνος άνθρωπος, που έχοντας ξεφύγει από την δικτατορία διαθέτει ακόμη φωνή και είναι η τελευταία ελπίδα για την ανατροπή του καθεστώτος. Αυτή και ο τυφλός της γυιός.

Η ταινία είναι ασπρόμαυρη, θυμίζει βωβό κινηματογράφο με πολύ ωραία μουσική και υπότιτλους που είναι από μόνοι τους έργο τέχνης και με σκηνικό μια καταθλιπτική πόλη που θυμίζει προπολεμική Νέα Υόρκη. Δεν ξέρω αν και πότε η ταινία αυτή θα προβληθεί στην Ελλάδα, αλλά μην τη χάσετε.

GR-Σκέψεις για την Εθνική γιορτή

Το 1998, όταν τα παιδιά μου ήταν ακόμη στο σχολείο και ασχολιόμουνα στο σύλλογο ελλήνων γονέων του Ευρωπαϊκού Σχολείου Βρυξελών στο Uccle, είχαμε προσκαλέσει τον Νίκο Δήμου να εκφωνήσει τον πανηγυρικό σε μιαν εκδήλωση για την 25η Μαρτίου. Το θέμα που του είχαμε προτείνει να αναπτύξει είχε τίτλο «Από το '21 στον 21º, οι προοπτικές της Ελλάδας στον 21º αιώνα» και το κείμενο της ομιλίας είναι δημοσιευμένο στη συλλογή του με τίτλο «Δοκίμια ΙΙΙ: Από την Πορνογραφία στα Κόμικς». Είχα τότε φτιάξει και την αφίσα της εκδήλωσης. Ήταν βέβαια μια εκδήλωση περισυλογής και δεν είχε ούτε σημαιούλες, ούτε εθνικές στολές, ούτε πανηγυρικούς από περισπούδαστους
θεολόγους ή φιλόλογους. Μια εκδήλωση για την πατρίδα και τα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι για λυγερά και κοπτερά σπαθιά και εθνικιστικά προσκλητήρια.

Στο ίδιο πνεύμα και μαθαίνοντας τον πρόσφατο θάνατο του Arthur C. Clarke, του γνωστου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, κάθησα και μετέφρασα στα Ελληνικά ένα μικρό του διήγημα με τίτλο Ξανασμίξιμο (Reunion). Κι επειδή το θέμα του διηγήματος είναι ο ρατσισμός θυμήθηκα πως πριν από μερικά χρόνια είχα μεταφράσει ένα παραπλήσιο διήγημα το άλλου μεγάλου της επιστημονικής φαντασίας, του Isaac Assimov με τίτλο Έθνη στο Διάστημα.

Τα θεωρώ ως την καλύτερη συμβολή για τη ημέρα που ως Έλληνες γιορτάζουμε την εξέγερση του 1821 η οποία οδήγησε στην ελεύθερη Ελλάδα που όλοι μας απολαμβάνουμε σήμερα. Αλλά και για τη ημέρα που ως Ευρωπαίοι (πρέπει να) θυμόμαστε την υπογραφή των Συνθηκών της Ρώμης το 1957 οι οποίες οδήγησαν στη σημερινή Ενωμένη Ευρώπη.

GR-Αγαπητέ Νίκο, ...

... διάβασα το σημερινό σου άρθρο στα Επίκαιρα και κατάλαβα την πίκρα σου.

Προσωπικά σε παρακαλώ πάνω απ'όλα να μη στεναχωριέσαι. Οι νουνεχείς σε αγαπούμε και σε εκτιμούμε και σε αναπολούμε. Δυστυχώς, οι συμπατριώτες μας δεν έχουν καταλάβει μερικά πράγματα, αν και οι προσπάθειές σου δεν έχουν πάει χαμένες γιατί μερικοί έχουν (έχουμε) καταλάβει.

Επαναλαμβάνω, πάνω απ'όλα εσύ μη στεναχωριέσαι. Όσοι σε διαβάζουν, όσοι συμφωνούν μαζί σου, όσοι σε τιμούν (δεν θέλω να πω όσοι σε πιστεύουν γιατί πάμε αλλού), είναι περισσότεροι. Απλώς με τις βρωμιές που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ, στην εξουσία και στο διαδίκτυο, οι συνεχείς συζητήσεις είναι μερικές φορές ανώφελες. Βέβαια δεν πρέπει να μένει κανείς σιωπηλός, αλλά από ένα σημείο και πέρα ο φανατισμένος, αμόρφωτος όχλος δεν καταλαβαίνει από λόγια. Μόνο, δυστυχώς όταν σπάσει τα μούτρα του πάνω στον τοίχο προς τον οποίο τρέχει τυφλωμένος, υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσει. Τότε θα είναι βέβαια αργά και πολλά θα έχουν χαθεί. Αλλά θα είναι μια νέα μέρα που θα ξεκινά από την αρχή - ίσως τότε οι ιδεες σου, ο τρόπος αντιμετώπισης της ζωής που δείχνεις να μην είναι ανώφελα.

Καλη σου μέρα,

Φιλικά

Τάκης Αλεβαντής

Προς:
Νίκο Δήμου,
Συγγραφέα
Διαδίκτυο
Ενταύθα

GR-Το λαδάκι της χρονιάς

Την περασμένη εβδομάδα είχα κατέβει στην Κρήτη, όπου έχω ένα μικρό εξοχικό με καμιά 40αριά ελαιόδεντρα. Τα μισά ήταν γεμάτα καρπό και τα ξαδέλφια της γυναίκας μου από το Ρέθυμνο προσφέρθηκαν να έλθουν να βοηθήσουν να τον μαζέψουμε. Ο Γιώργος κατέφθασε με τον φίλο του τον Κώστα και ταυτόχρονα ήλθε και ο Ηλίας. Εξοπλισμένοι με ελαιόδιχτα και ηλεκτρικά ραβδιστικά ρίχτηκαν στη δουλειά και μέχρι νωρίς το απόγευμα είχαμε μαζέψει 344 κιλά εληές. Στην προσπάθεια συμμετείχε και η κουνιάδα μου η Φιλιώ και βέβαια η Κατερίνα. Ταυτόχρονα ρίξαμε και το λίπασμα αφού προβλεπόταν να βρέξει.

Μετά από ένα καλό γεύμα και αρκετό κρασί (η βροχή είχει ήδη αρχίσει), μεταφέραμε τα σακιά στο ελαιοτριβείο Καλαμαρίδη στο Καμπάνι Ακρωτηρίου και γυρίσαμε σπίτι ψόφιοι στην κούραση. Την επομένη πήγαμε επί τόπου και παρακολουθήσαμε όλη τη διαδικασία παραγωγής του λαδιού (από όπου και η φωτό) μέχρι που παραλάβαμε 60 κιλά λάδι και αφήσαμε και καμιά δεκαριά κιλά στο ελαιουργείο ως αμοιβή.

Πριν να φύγουμε για Βρυξέλλες κλαδεψα και τα μισά ελαιόδενδρα, αυτά που προβλέπεται να έχουν λάδι την επόμενη χρονιά. Συνολικά, παρόλο που κουραστήκαμε ιδιαίτερα η εμπειρία ήταν παραπάνω από ευχάριστη, ιδίως όταν βλέπαμε το λάδι να συγκεντρώνεται στα δοχεία.

Βέβαια, μια τέτοια προσπάθεια μόνον ως χόμπυ μπορεί να ειδωθεί αφού η τιμή του λαδιού την εποχή αυτή για τον παραγωγό είναι 2,80 ευρώ το κιλό, γεγονός που κάνει την όλη διαδικασία ασύμφορη ακόμη και για μεσαίες εκμεταλλεύσεις. Αν συνυπολογίσει κανείς τα εργατικά για κλαδέματα, σκαψίματα, μαζέματα, την απόσβεση των εργαλείων, τα λιπάσματα, τα ποτίσματα και τα (ενδεχόμενα) ραντίσματα, η διαδικασία σίγουρα δεν συμφέρει. Αλλά τότε ούτε και ένα καλό εστιατόριο αξίζει (ας μαγειρέψουμε σπίτι), ούτε οι καλοκαιρινές διακοπές (ας κάνουμε ένα μπάνιο και ας ανοιξουμε τον κλιματισμό) ούτε καν ο κινηματογράφος (ας ανοίξουμε την τηλεόραση, όλο και κάποιο καλό έργο θα έχει). Ήδη οργανώνουμε την ελαιοσυγκομιδή της επόμενης χρονιάς ...

Χρόνια Πολλά - Best Wishes - Meilleures Voeux

Σας εύχομαι το 2008 να είναι γεμάτο Υγεία, Ευτυχία και όμορφα Αισθήματα για εσάς και τις οικογένειές σας.

Γεμάτο με τα όμορφα χρώματα, τις μυρωδιές και τους ήχους της φύσης αφού το 2008 γιορτάζεται ως το Διεθνές Έτος του πλανήτη Γη.

Γεμάτο με κατανόηση και ευγένεια για τον «πλησίον» αφού το 2008 γιορτάζεται ως το Ευρωπαϊκό Έτος Διαπολιτισμικού Διαλόγου.

Και πάνω απ’ όλα γεμάτο με περισσότερη σοφία, περισσότερη αντοχή, περισσότερη καρτερικότητα, αφού η μοίρα μας είναι κοινή, προβλέψιμη, αναπόφευκτη.
______________________________________________________

Ι wish you a Happy and Prosperous 2008, full of Health and Nice Feelings for you and your beloved.

Full of the colours, the smells and the sounds of nature, given that 2008 is celebrated as the International Year of Planet Earth.

Full of understanding and gentleness for our «neighbour», given that 2008 is celebrated as the European Year of Intercultural Dialogue.

And above all full of more wisdom, tolerance and endurance given that our fate is common, predictable, inevitable.
_____________________________________________________

Je vous souhaite une année 2008 pleine de Santé, de Bonheur et de Bonnes Sentiments à vous et à vos bien aimés.

Pleine de couleurs, de saveurs et de sons de la nature comme le 2008 est l’Année Internationale de la Planète Terre.

Pleine de compréhension et de gentillesse pour le «prochain» comme le 2008 est l’Année Européenne du Dialogue Interculturel.

Et surtout pleine de sagesse, de tolérance et d’endurance, vu que notre sort est commun, prévisible, inévitable.

GR-Ανεμογεννήτριες, ανεμόμυλοι ή καταιγίδα εν κρανίω;

Αφορμή για το σχόλιο αυτό μου έδωσε το άρθρο του Νίκου Δήμου «Οικολογία εναντίον Τεχνολογίας;» της 1/12/2007.

Κάθε φορά που επισκέπτομαι το χωριό του πατέρα μου, τον Τυρό Κυνουρίας, πολλοί παραπονούνται που οι Βρυξέλλες δεν κάνουν περισσότερα για την ανάπτυξη της περιοχής. Εννοούν βέβαια γιατί δεν τους δίνουν ανεξέλεγκτα χρήματα για να βελτιώσουν τα σπίτια τους και να κτίσουν κι άλλα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Τους απαντώ ευγενικά ότι η ανάπτυξη είναι δικό τους θέμα και όχι των Βρυξελλών.

Τον Ιούλιο, όταν διάβασα στην τοπική εφημερίδα (ΚΥΝΟΥΡΙΑ) ένα άρθρο που λίγο-πολύ εξομοίωνε την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην ορεινή Κυνουρία με τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα, αποφάσισα να αντιδράσω. Με τον αδελφό μου γράψαμε μιαν απάντηση με τα θετικά στοιχεία της αιολικής ενέργειας αλλά και με τα σημεία που πρέπει να προσεχτούν κατά την εγκατάσταση. Η ΚΥΝΟΥΡΙΑ μας έκανε την τιμή να το δημοσιεύσει και από τότε ... αντιμετωπίζουμε κάποια σχετική ψυχρότητα από ορισμένους κατοίκους. «Δεν συμφωνούμε, απλώς δεν τις θέλουμε» είπε ένας στον αδελφό μου που επισκέφτηκε πρόσφατα το χωριό. Προφανώς θέλουν τους σκουπιδότοπους, το ανεξέλεγκτο κυνήγι, τα αυθαίρετα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα μη επεξεργασμένα λύματα.

Τελικά βέβαια δεν πρόκειται για την ανάπτυξη έναντι της υπανάπτυξης, ούτε για την οικολογία έναντι της τεχνολογίας αλλά για τη γνώση έναντι της αμάθειας. Παιδεία, περισσότερη παιδεία, για να παραφράσουμε τις τελευταίες λέξεις του Γκαίτε.

GR-Πολιτική σάτιρα και παντοδυναμία

Φανταστείτε τον πρωθυπουργό, ή άκόμη καλύτερα τον ευαίσθητο στη σάτιρα πρώην πρόεδρο της δημοκρατίας, ως προσκεκλημένο στο επίσημο ετήσιο δείπνο της Ένωσης Συντακτών. Φανταστείτε τον να παίρνει τον λόγο για να βγάλει ένα λογύδριο και ταυτόχρονα να βγαίνει στο βήμα ένας σωσίας του (π.χ. ο Μητσικώστας), ο οποίος βγάζει έναν συμπληρωματικό λόγο να κρατάτε την κοιλιά σας από τα γέλια. Φανταστείτε επιπλέον στο τέλος του διπλού λογυδρίου να παίρνει το λόγο ένας γνωστός κωμικός, με δική του εκπομπή στην τηλεόραση (π.χ. ο Λαζόπουλος) και να κάνει μια ζωντανή ημίωρη σάτιρα «υψηλών οκτανίων» με αντικείμενο τον ίδιο τον υψηλό προσκεκλημένο.

Απίθανο θα μου πείτε. Για την Ελλάδα οπωσδήποτε. Όμως χτες έπεσα τυχαία στο βιντεάκι του ετήσιου δείπνου της ένωσης ανταποκριτών του Λευκού Οίκου για το 2006, κατά τη διάρκεια του οποίου συνέβησαν αυτά ακριβώς, με τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ στη θέση του σατιριζόμενου. Βέβαια η παρέμβαση του κωμικού Stephen Colbert, η οποία έσπαγε κόκκαλα, δεν άρεσε τόσο πολύ σε μερίδα των δημοσιογράφων, κι έτσι το 2007, στην αντίστοιχη εκδήλωση χρησιμοποιήθηκαν κάπως πιό ανώδυνες σάτιρες, όπως οι δέκα πιό αστείες γκάφες του Προέδρου, ενώ ο ιδιος υπογράμμισε ότι το γεγονός ότι η κοινωνία που επιτρέπει την σάτιρα των πολιτικών της ηγετών είναι μια ελεύθερη κοινωνία που νοιώθει αυτοπεποίθηση.

Πράγματι, και ο Αριστοφάνης έγραψε τις κωμωδίες του στο απόγειο του Χρυσού Αιώνα και του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν η Αθήνα ήταν η υπερδύναμη της εποχής. Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν τελικά η ένταση και η αποδοχή της σάτιρας από τους πολιτικούς δεν είναι ευθέως ανάλογη με το αίσθημα παντοδυναμίας μιας κοινωνίας, που θεωρεί ότι βρίσκεται «υπεράνω» των άλλων από πάσης απόψεως. Και φυσικά θυμάμαι το τελικό αποτέλεσμα του Πελοποννησιακού Πολέμου ...

GR-Περι ελληνικών στους υπολογιστές

«ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΕΣ διευθύνσεις σε δώδεκα γλώσσες, εκτός των αγγλικών και συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, θα προστεθούν στους κεντρικούς καταλόγους του Ίντερνετ από την ερχόμενη εβδομάδα, ανοίγοντας το δρόμο του Ίντερνετ στους σέρφερ όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από το εάν μιλούν αγγλικά ή όχι» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/10/2007). Στις ιστοσελίδες του ICANN για τα διεθνοποιημένα ονόματα τομέων μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες.

Το 1986 που συζητούσαμε για τα πρότυπα των ελληνικών χαρακτήρων ενόψη της υιοθέτησης του περίφημου ΕΛΟΤ 928, ο ΟΤΕ επέμενε να προωθεί μιαν επταψήφια κωδικοποίηση για τις «τηλεματικές» λεγόμενες υπηρεσίες (ΕΛΟΤ 927). Αυτήν την κωδικοποίηση προώθησε και στην Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών (ITU) με αποτέλεσμα επί χρόνια να μην γίνει καμμία προσπάθεια χρήσης ειδικών χαρακτήρων στις διάφορες διαδικτυακές εφαρμογές (διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ιστοσελίδων κλπ.). Έπρεπε να υιοθετηθεί το Unicode (ISO 10646) το 1992 για να αρχίσουμε να ελπίζουμε σε ένα πραγματικά διεθνοποιημένο διαδίκτυο με διευθύνσεις του τύπου παναγιώτης@αλεβαντής.ελ.

Αλήθεια πότε θα πάψουν και σχόλια του τύπου «sugnwmh gia ta greeklish grafw apo ekswteriko kai den exw ellhnikous xarakthres»; Ιδίως όταν οι υπολογιστές που κυκλοφορούν στην αγορά από το 1995 και μετά μπορούν να γράψουν και να διαβάσουν ελληνικά σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης ... Και να φανταστείτε που όταν υποστήριζα ότι δεν υπάρχει καθόλου ανάγκη υιοθέτησης επταψήφιας κωδικοποίησης για τα Ελληνικά κάποιος με είχε χαρακτηρίσει ως «λατίνο ιμπεριαλιστή» επειδή οι ελληνικοί χαρακτήρες βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του πίνακα της οκταψήφιας κωδικοποίησης του ΕΛΟΤ 928 !

Περισσότερα για εκείνη την ηρωική εποχή στο άρθρο μου για την εισαγωγή των Ελληνικών στα συστήματα πληροφορικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

GR-Ένα κι ένα κάνουν ...

Από τους 9.921.545 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, το 27,83% απείχε ή έριξε λευκό ή άκυρο, το 14,48% ψήφισε μικρά κόμματα (σε αντίθεση με το 57,68% που ψήφισε τα δύο μεγάλα) ενώ μόνο το 30,19% ψήφισε το κυβερνών κόμμα. Αυτή εξ ορισμού είναι η κοινοβουλευτική (ή αντιπροσωπευτική) μας δημοκρατία, η οποία όμως έχει ως τελικό αποτέλεσμα να (μας) κυβερνά μια μειοψηφία. Αν αυτό συνδυαστεί και με το γεγονός ότι αυτή η εκάστοτε μειοψηφία δεν ανέχεται την όποια κριτική αλλά θέλει να διοικεί στην ουσία χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των (συχνά θιγόμενων) υπόλοιπων, δεν πρέπει να μας προξενεί εντύπωση η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας με τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τις συγκρούσεις που προβλέπεται πάλι να μας ταλανίσουν στο άμεσο μέλλον (στις συζητήσεις με τους πολιτικούς όλα αυτά αναφέρθηκαν και ως «το πεζοδρόμιο»). Αν θέλουμε ένα διαφορετικό μέλλον για μας και τα παιδιά μας μήπως πρέπει να υπενθυμίσουμε στους διοικούντες τη λέξη «συναίνεση»;

Σήμερα έμαθα πως από το 25,86% της αποχής το 20% αντιστοιχεί στους Έλληνες του εξωτερικού. Αν αυτό αληθεύει τότε ένας στους πέντε Έλληνες ούτε εκφράζεται μέσω της εκλογικής διαδικασίας, ούτε τον εκφράζουν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του Έθνους. Στην χώρα που περηφανεύεται ότι είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας και της ορθοδοξίας αυτό δεν μου φαίνεται ούτε πολύ δημοκρατικό ούτε πολύ ορθόδοξο. Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή Βουλή θα ψηφίσει επιτέλους το νόμο για την ψήφο των μεταναστών για να αποκτήσουμε μια κάπως πιό δημοκρατική δημοκρατία. Μα υπάρχουν θα πείτε και δικτατορικές δημοκρατίες ή δημοκρατικές δικτατορίες; Δυστυχώς φαίνεται πως υπάρχουν ...

GR-Πολιτική, κόμματα, διαφάνεια

Τις τελευταίες μέρες, άκουσα στις ειδήσεις τις αλληλοκατηγορίες των κομμάτων για τις ευθύνες σχετικά με την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, είδα τη σχετική κινητοποίηση διαμαρτυρίας των ανώνυμων πολιτών της 8/7/2007 έξω από τη Βουλή, και διάβασα την πρόταση του βουλευτή κ. Μανώλη για τη θέσπιση ασυμβίβαστου μεταξύ κυβερνητικής θέσης και επίσημης κομματικής ιδιότητας. Όλα αυτά μαζί με έβαλαν στις ακόλουθες σκέψεις.

Κατ’ αρχάς δεν νομίζω ότι πρέπει να αμφισβητηθεί ούτε ο πατριωτισμός ούτε η καλή θέληση, ούτε η καλή πίστη όσων είναι επίσημα ενταγμένοι σε κομματικούς μηχανισμούς. Όμως από τη στιγμή που κάποιος εντάσσεται σε ένα κόμμα οφείλει να είναι πιστός στις αποφάσεις του και να προωθεί τα συμφέροντά του. Είναι επίσης λογικό όταν ένα κόμμα βρίσκεται στην εξουσία να θέλει να στελεχώσει κρίσιμες θέσεις του κρατικού μηχανισμού με πιστά στελέχη προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Είναι τέλος λογικό τα μέλη των αντιπολιτευόμενων κομμάτων να προσπαθήσουν να εμποδίσουν το κυβερνών κόμμα να πετύχει τους στόχους του στο πλαίσιο μιας αντιπολίτευσης «Ελληνικού τύπου».

Παράλληλα με τους πολίτες που είναι επίσημα ενταγμένοι σε κάποιο κόμμα υπάρχουν και (πολλοί περισσότεροι) άλλοι που δεν είναι ενταγμένοι πουθενά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ψηφίζουν το άλφα ή το βήτα κόμμα στις εκλογές, συγκρίνοντας και αναλύοντας κάθε φορά τα σχετικά προεκλογικά προγράμματα και υποσχέσεις. Σημαντικό επίσης ποσοστό συνειδητοποιημένων πολιτών έχουν απογοητευθεί από τα επίσημα κόμματα χωρίς να πάψουν να προβληματίζονται για το μέλλον του τόπου κάνοντας την παρουσία τους όλο και πιο αισθητή (βλέπε κινητοποιήσεις για την Αμαλία, για την πυρκαγιά στην Πάρνηθα αλλά και τη δημιουργία νέων κομμάτων όπως η Φιλελεύθερη Συμμαχία). Συνεπώς έχουμε δύο κατηγορίες πολιτών – αυτούς που έχουν κομματική ταυτότητα και αυτούς που δεν έχουν.

Είναι σίγουρο ότι ορισμένες θέσεις του κρατικού μηχανισμού πρέπει να στελεχώνονται από ανθρώπους πιστούς στις κυβερνητικές επιλογές, οι οποίες προκύπτουν με βάση τις προεκλογικές εξαγγελίες του κόμματος που κερδίζει τις εκλογές. Όμως πέραν από την επίσημη αντιπολίτευση των κομμάτων που δεν κέρδισαν τις εκλογές, υπάρχουν ορισμένες θέσεις που απαιτούν ουδετερότητα από κομματικούς μηχανισμούς και εξαρτήσεις. Θέσεις ελεγκτικές των πεπραγμένων της διοίκησης, θέσεις (δικαστικής ή οικονομικής) διαιτησίας, θέσεις διαχείρισης υψηλών προϋπολογισμών μέσω δημοπρασιών, θέσεις διαχείρισης κρίσεων ή της προστασίας του περιβάλλοντος, θέσεις αστυνόμευσης και επιβολής του νόμου. Θέσεις στις οποίες το όποιο «λαθρεμπόριο επιρροής» πρέπει να αποκλείεται και οι οποίες γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θα μπορούσαν να στελεχώνονται από άτομα τα οποία έχουν παραμείνει ακομμάτιστα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι και ενεργοί πολίτες.

Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν και σε άλλες χώρες. Στο Βέλγιο όλες οι θέσεις ευθύνης στον κρατικό μηχανισμό και στις επιχειρήσεις που ελέγχει το δημόσιο κατανέμονται αναλογικά σε άτομα που ανήκουν στα διάφορα κόμματα. Στη Γαλλία ο νέος πρόεδρος δεσμεύτηκε προεκλογικά η θέση του προέδρου της επιτροπής δημοσιονομικού ελέγχου της Βουλής να δίδεται σε άτομο της αντιπολίτευσης. Η θεσμοθέτηση της συμμετοχής στα κοινά και σε θέσεις ευθύνης, ενεργών πολιτών που δεν ανήκουν σε κόμματα εκτός από εμπλουτισμό της δημόσιας ζωής θα βοηθήσει να αναστραφεί και το κλίμα απαξίωσης της πολιτικής και αποχής από τα κοινά που σε τελική ανάλυση ενισχύει τα οργανωμένα (κομματικά και μη) συμφέροντα. Και νομίζω πως η εξαγγελθείσα ανασυγκρότηση του κράτους δεν πρέπει να αγνοήσει αυτή τη διάσταση.

FR-En mémoire d'Amalia

Amalia Kalivinou, a laissé son dernier souffle le vendredi 25 mai 2007, à l'age de 30 ans. Dès l’âge de huit ans, elle a commencé à avoir mal mais aucun de nombreux médecins qu'elle a consulté n’a su diagnostiquer le neurinôme bénin de sa cuisse, qui, 17 ans plus tard s'est muté en néoplasme malin. C'est ainsi que durant les cinq années suivants Amalia s'est battue contre le cancer et l'amputation, contre les radiothérapies et les chimiothérapie mais aussi contre «les petits enveloppes» exigés illégalement par certains médecins et la bureaucratie du Système National de Santé Grec. Avant de nous quitter elle a documenté son expérience dans un blogue dans lequel elle a dénoncé les médecins dont elle a dû graisser la patte tout en faisant le louange de ceux qui ont opter d’honorer le sermon d’Hippocrate.

"Le but d’Amalia était de raconter son histoire afin de éveiller autant plus de personnes et de consciences que possible. Surtout elle voulait montrer qu’il y a des moyens de résister à l’arbitraire et au pouvoir de médecins sans scrupules et insensibles ainsi qu’aux employés bureaucrates du système de la Santé." (Dikea Tsavari et Georgia Klivinou – mère et soeur d’Amalia).

Le Mouvement Internetique des Amis d'Amalia a declaré le 1er Juin comme un jour de commémoration d'Amalia sur les blogues grecs. Comme elle a dit elle-même pour "Qu'enfin les charlatans deviennent l’exception et non pas la règle ! ...". Pour arrêter les pots de vin - via des mesures de l'État mais aussi via notre refus de les donner en les remplaçant par des donations. Pour réduire la bureaucratie des procédures dans le domaine des la santé. Pour réduire les relations illégales entre les compagnies et l'établissement médical. Pour valoriser les infrastructures médicales inexploitées et améliorer la formation des docteurs et les soignants du SNS. Pour établir le dossier médical digital pour tous les Grecs.

La dernière volonté d’Amalia était le soutien de la construction du Centre Oncologique pour Enfants entrepris par la Fondation Elpida.

Video en anglais par George Krogias

EN-This one is for Amalia…

Amalia Kalyvinou passed away on Friday, May the 25th, 2007, at the age of 30. She started having pains since the age of 8 but none of the many doctors she visited made a timely diagnosis of the benign neurinoma of her leg, which 17 years later, was transformed into a malignant tumour. For the next 5 years, Amalia had to fight with cancer and amputation, with radiotherapy and chemotherapy as well as with the briberies and the time-consuming bureaucratic methods of the Greek National Health System. Before passing away, she documented her experience in her blog, where she named each and every one of the doctors she had to bribe, praising at the same time the ones who honoured the Hippocratic Oath. Her testimony moved thousands of people in Greece and abroad that stood by her side all the way to the end.

"Amalia's main aim was to tell her story, so that she could awaken as many people and as many consciences as possible. She mainly wanted to show that there are ways to resist not only the self-regulation and authority of dishonest and heartless doctors, but also the bureaucrats of the Health System." (Dikaia Tsavari & Georgia Kalyvinou – Amalia's mother & sister)

The Internet Movement of Amalia's friends established the 1st of June as Amalia's memorial day for Greek bloggers. As she said "Quacks should be the exception, you guys, not the norm…". To stop bribery - through measures from the government but also through everyone's effort not to bribe but to make a donation. To reduce bureaucratic procedures in healthcare. To reduce unethical relations between corporations and the medical profession. To valorise unused hospital infrastructure and improve training of medical personnel in the Greek NHS. To establish digital medical records for all Greeks.

Amalia's last wish was to support the construction of th Oncological Centre for Children undertaken by the ELPIDA foundation.

Video by George Krogias

GR-Για την Αμαλία

Η Αμαλία Καλυβίνου άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007 σε ηλικία μόλις 30 ετών. Οκτάχρονη άρχισε να πονά αλλά κανένας από τους πολυάριθμους γιατρούς που επισκέφτηκε δεν διέγνωσε εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της, το οποίο, δεκαεπτά χρόνια αργότερα, είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Έτσι τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία πάλεψε με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, με τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία αλλά και με τα φακελάκια και τη γραφειοκρατία του Ελληνικού Εθνικού Συστήματος Υγείας. Πριν φύγει, κατέγραψε την εμπειρία της σε ένα προσωπικό ιστολόγιο, στο οποίο κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.» (Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας).

Η Δικτυακή Κίνηση των Φίλων της Αμαλίας θέσπισε την 1η Ιουνίου ως ημέρα μνήμης της Αμαλίας στα ελληνικά ιστολόγια. Όπως είπε και η ίδια, για «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...». Για να σταματήσουν τα φακελλάκια - με μέτρα από την Πολιτεία αλλά και με την προσπάθεια όλων μας να μην δίνουμε φακελλάκια αλλά μια δωρεά. Για να μειωθεί η γραφειοκρατία στις διαδικασίες που αφορούν ιατρική περίθαλψη. Για να περιοριστεί η διαπλοκή εταιρειών και ιατρικού κατεστημένου. Για να αξιοποιηθούν οι ανεκμετάλλευτες νοσοκομειακές υποδομές και να βελτιωθεί η κατάρτιση των γιατρών και νοσηλευτών του ΕΣΥ. Για να καθιερωθεί η ψηφιοποίηση του ιατρικού φακέλλου πανελληνίως.

Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση του Συλλόγου Ελπίδα για την ανέγερση της Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

Βίντεο του Γιώργου Κρόγια

GR-Από την Κρήτη με αγάπη ...

Με τη λαμπάδα έγραψα στην πόρτα τ’ όνομα σου

κι ορκίστηκα άλλη Λαμπρή ποτέ μου μακριά σου.

Ούτε κι εγώ δεν ημπορώ Λαμπρή να κάνω μόνος

γιατ’ είναι ο κόσμος σκοτεινός και με παιδεύει ο πόνος.

Εγώ σου στέλνω όνειρα οδέ γλυκοκοιμάσαι
για να σου πουν πως σ’ αγαπώ να μη στεναχωράσαι.

Πώς να το πω με ποιήματα το πούχω στην καρδιά μου
που φτερουγίζει δυνατά σαν είσαι μακριά μου.

Οδέ μιλείς σπέρνεις χαρά, κι οδέ γελάς φυτρώνει
κι όπου ’σε αν είναι σκοτεινιά δελόγο ξημερώνει.

Ευχαριστώ σε μάτια μου, ευχαριστώ σε φως μου

που ’κλεψες την ψυχούλα μου το νου και την καρδιά μου

που μου ’δωσες χίλια φιλιά αλλά και χίλια χάδια

μπόλικα κι όμορφα παιδιά και σπίτια και μουρέλα.

Κι ένας ξερού δεντρού κορμός στην εδική σου αγκάλη
άμα θα μπει στοιχηματώ, βλαστούς κι ανθούς θα βγάλει.

Πώς να σου στείλω δυο φιλιά με SMS γλυκιά μου

πώς να χαϊδέψω τα μαλλιά, τα χείλια σ’ έρωτά μου.

Πώς να παλέψω μοναχή τούτη τη νύχτα πάλι
να αισθάνομαι το σώμα σου στην αδειανή μου αγκάλη.

Μεθαύριο θα σε φιλώ με χάδια και με γέλια

Και μες στα μάτια θα κοιτώ αγάπη μου εσένα.

Μα π’ αγαπά μελαχρινό χωρίς καρδιά ’πομένει
κι οδέ φιλήσει μελαψό όστε να ζει δεν γιαίνει.
Τα μάτια σου σκοτώνουνε μα δεν τα πιάνει νόμος
είσαι και θάσαι μάτια μου μονίμως δολοφόνος.
Ήθελα νάσουνα κερί να σε κρατώ στη χέρα
και με την άλλη ν’ απαντώ το φύσημα τ’ αέρα.

Μου έχεις πάρει την καρδιά, τη σκέψη, τα όνειρά μου

το σώμα και τα χάδια μου και όλα τα φιλιά μου

και σ’ αγαπώ πολύ-πολύ και σε φιλώ χαρά μου

και περιμένω γρήγορα να ’ρθεις στην αγκαλιά μου.

Μια πέτρα χτίζω δυο χαλάς, μα εγώ θα συνεχίζω
γιατί στη μέση τη φωλιά δεν πρόκειται ν’ αφήσω.

Άμα μιλώ με δέρνουνε, κι άμα σωπαίνω κλαίνε,
Μα τι να κάν’ ο δύστυχος που τα φιλιά σου καίνε.