GR-Αειφόρος τουρισμός

Συζητούσα σήμερα με έναν φίλο που εξέφρασε τον προβληματσμό του για τις καταστροφές τις οποίες προκαλούν οι ορδές των τουριστών στο οικοσύστημα των νησιών μας, ιδίως των μικρότερων. Πράγματι, ο πληθυσμός ορισμένων νησιών υπερδεκαπλασσιάζεται το καλοκαίρι ενώ το χειμώνα τα ίδια αυτά νησιά, ή κάποιες περιοχές τους μοιάζουν με πολιτείες-φαντάσματα. Πως θα μπορούσε να επιτευχθεί μια κάποια ισορροπία ούτως ώστε και οι τουρίστες να έρχονται, και οι κάτοικοι να ωφελούνται οικονομικά και το περιβάλλον να μην υποφέρει;

Προσωπικά σκέφτομαι ότι θα μπορούσε να μπει κάποιου είδους εισητήριο για κάθε τέτοια περιοχή ή νησί. Ένα μικρό νησί του Αιγαίου για παράδειγμα θα μπορύσε να αποφασίσει ότι δεν μπορεί να δεχτεί κάθε εβδομάδα πάνω από 2.000 άτομα. Εφαρμόζοντας ένα σύστημα κρατήσεων παρόμοιο με αυτό των αεροπορικών εταιρειών θα μπορούσε να επιβάλλει ένα τέλος, π.χ. 50 ευρώ για κάθε επισκέπτη μέχρι τον αριθμό των 2.000 ατόμων. Θα μπορούσε μάλιστα να διαφοροποιήσει και το ποσό ανάλογα με το ενδιαφέρον π.χ. οι πρώτοι 100 τουρίστες να πληρώνουν 10 ευρώ, στη συνέχεια οι υπόλοιποι να πληρώνουν τα κανονικά 50 ενώ οι τελευταίοι 200 να πληρώνουν από 80 έως 100 ευρώ. Επίσης, τις εποχές με λιγότερη τουριστική κίνηση οι τιμές μπορεί να είναι μικρότερες. Βέβαια ένα τέτοιο σύστημα πρέπει να εφαρμοστεί ταυτόχρονα σε όλα τα νησιά και τις περιοχές με υψηλή τουριστική ζήτηση αλλοιώς ορισμένα νησιά θα έμεναν άδεια και σε άλλα θα γινόταν της κακομοίρας.

Επιβάλλοντας ένα τέτοιο τέλος και σε επιλεγμένους αρχαιολογικούς χώρους μεγάλης ζήτησης (π.χ. Κνωσός) αλλά και σε περιοχές μεγάλης φυσικής ομορφιάς (π.χ. Φαράγγι Σαμαριάς) είναι δυνατόν να εξασφαλιστούν έσοδα για την συντήρηση και αναβάθμιση τους αλλά και περιορισμός των επισκεπτών σε όσους ενσυνείδητα επιθυμούν να τους επισκεφθούν φροντίζοντας και για την διατήρησή τους. Αν θεωρήσουμε ότι την Ελλάδα επισκέπτονται κάθε χρόνο 15 περίπου εκατομμύρια τουρίστες και υπολογίσουμε ότι 10 εκατομμύρια από αυτούς θα δεχόταν να πληρώσουν ένα τέτοιο «τέλος αειφορίας» έχουμε ενα έσοδο 500 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως που θα μπορούσαν να διατεθούν απευθείας στις τοπικές αυτοδιοικήσεις για αναβάθμιση των αντίστοιχων τόπων.

Τα παραπάνω πρέπει βέβαια να συνδυαστούν και με μιά ευρύτερη πολιτική αναβάθμισης της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών π.χ. καλές μεταφορές, εύκολη πρόσβαση σε υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ιδίως ιατρικές, καλή πληροφόρηση και ευγενή αντιμετώπιση των τουριστών. περιορισμό των συχνά αυθαίρετων και κακόγουστων «ενοικιαζόμενων δωματίων» και των συχνά άθλιων κατ'ευφημισμό «εστιατορίων» και «ταβερνών» κλπ. Τότε ίσως να αποκτούσαμε έναν αειφόρο τουρισμό αντάξιο της ιστορικής μας κληρονομιάς και της υπέροχης (αλλά ταχέως καταστρεφόμενης) ελληνικής φύσης.

GR-Πρώτα ο πολίτης;

«Πρώτα ο πολίτης» ήταν το κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ και παραμένει το κεντρικό σύνθημα της νέας κυβέρνησης. Όμως ποιός «πολίτης»;

• Αυτός που πετάει τα σκουπίδια του όπου λάχει; Επισκεφτηκα πρόσφατα την Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου. Ιερά και ηρωική αλλά και πνιγμένη στο σκουπίδι, ίσως όχι η ίδια η πόλη αλλά σίγουρα τα περίχωρα. Εκατοντάδες στρέμματα γύρω από τον ... (τρομάρα μας) βιολογικό καθαρισμό της πόλης, στο δρόμο προς τα ΤΕΙ, είναι μια απέραντη, ανεξέλεγκτη χωματερή.
  
• Αυτός που οδηγεί αγνοώντας τους πάντες και τα πάντα; Φέτος οδήγησα πολλές ώρες στο ελληνικό οδικό δίκτυο. Στη Βόρεια Ελλάδα, στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Αθηνών, στην παλαιά εθνική οδό Αθηνών-Θηβών, στην οδό προς Ναύπακτο και Αντίρριο και φυσικά στην Κρήτη από τη μιά άκρη στην άλλη. Όχι μόνο κινδύνεψα επανειλημμένα από τα άγρια προσπεράσματα διάφορων καμικάζι που καβαλούσαν τη διπλή γραμμή ακόμη και όταν δεν είχαν καθόλου ορατότητα, αλλά εντυπωσιάστηκα και από τον αριθμό των σκοτωμένων ζώων σε διάφορα στάδια αποσύνθεσης που συνάντησα. Κι όχι μόνο σκύλους και γάτες αλλά και πολυάριθμες χελώνες και αλεπούδες ...
  
• Αυτός που δεν αφήνει τους άλλους να μιλήσουν; Το κύριο χαρακτηριστικό των «πολιτών» είναι ο πολιτισμένος διάλογος. Παρακολουθώντας λίγο τα δελτία ειδήσεων και τις κατ' ευφημισμόν συζητήσεις που τα μετατρέπουν σε κακόφημα καφενεία, διαπίστωσα ότι ακόμη και αυτοί που θεωρούνται κατ' εξοχήν «πολίτες» αφού ασχολούνται με τα κοινά δεν ξέρουν να διαλέγονται αλλά να φωνασκούν για να καλύψουν τα λεγόμενα των άλλων.
  
• Αυτός που κλέβει τους συμπολίτες του κλέβοντας την εφορία; Μπήκα σε δεκάδες μαγαζιά τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα. Μερικά έκοβαν συστηματικά αποδείξεις και υποθέτω ότι απέδιδαν κανονικά και τον ΦΠΑ. Τα περισσότερα όμως, ιδίως εστιατόρια/ταβέρνες ενώ χρέωναν τιμές με ΦΠΑ δεν έκοβαν νόμιμες αποδείξεις, δηλαδή είναι προφανές ότι δεν απέδιδαν στο κράτος το φόρο που εισέπραταν από τους πελάτες τους.
  
• Αυτός που διατηρεί αναρτημένη μια κουρελιασμένη ελληνική σημαία; Διατρέχοντας την Ελλάδα συνάντησα, όπως και στο παρελθόν, εκατοντάδες κτήρια (δημόσια και ιδιωτικά) που είχαν αναρτήσει, ή μάλλον διατηρούσαν αναρτημένη, μια κουρελιασμένη ελληνική σημαία. Τι κι αν το άρθρο 181 του Ποινικού Κώδικα με τίτλο «Προσβολή συμβόλων του ελληνικού Κράτους» προβλέπει ότι «Όποιος, για να εκδηλώσει μίσος ή περιφρόνηση, αφαιρεί καταστρέφει παραμορφώνει ή ρυπαίνει την επίσημη σημαία του Κράτους ή έμβλημα της κυριαρχίας του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο (2) ετών». Αντίστοιχα το άρθρο 58 του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα με τίτλο «Προσβολή σημαίας ή στρατού» προβλέπει ότι «Στρατιωτικός που δημόσια με λόγο ή έργο ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εκδηλώνει καταφρόνηση για τη σημαία, το στρατό ή διακριτικό σήμα του στρατού ή σώματος αυτού, τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών». Η σχισμένη σημαία νομίζω πως αποτελεί σύμβολο της περιφρόνησής μας προς την ίδια μας την πατρίδα. Θάλεγα και για τις εθνικές μας ομάδες που μας εκπροσωπούν επάξια στα διεθνή αθλητικά γεγονότα.

Πρώτα οι πολίτες λοιπόν ... Ωραίο το σύνθημα, αλλά νάχαμε και περισσότερους από δαύτους ακόμη καλύτερα.

GR-Που θα βρεθούν χρήματα;

Το κυριότερο ερώτημα των επερχόμενων εκλογών είναι πού θα βρεθούν χρήματα για να καλυφθούν τα ελλείματα, να εφαρμοστεί η όποια οικονομική και κοινωνική πολιτική, να πληρωθούν τα χρέη. Η έκτακτη εισφορά φαίνεται πως δεν απέδωσε τα αναμενόμενα και η φορολόγηση των ημιυπαίθριων φαίνεται πως θα δώσει (αν δώσει και δεν καταργηθεί) πενιχρά αποτελέσματα. Να μερικές ιδέες για πρωτότυπους φόρους που μπορούν να καταβληθούν άμεσα χωρίς πολλές γραφειοκρατικές διαδικασίες.

1. Φόρος σημαίας. Χιλιάδες Έλληνες υψώνουν την (πολλές φορές σχισμένη) ελληνική σημαία σε σπίτια, μαγαζιά και πάσης φύσεως κτήρια, ως ένδειξη πατριωτισμού. Για κάθε σωστή ελληνική σημαία φόρος 50 €, για τις σχισμένες πρόστιμο 500 € και 100 € την ημέρα για όσες μέρες παραμένει η σχισμένη σημαία (εκτός και αν η προσβολή εθνικού συμβόλου επιφέρει μεγαλύτερο πρόστιμο), τέλος για κάθε ξένη σημαία φόρος 300 €. Για σχισμένες σημαίες σε δημόσια κτήρια πρόστιμο 2.000 €. Η φορολογία αυτή θα συμβάλει και στην αύξηση του κύκλου εργασιών των εταιρειών κατασκευής και πώλησης σημαιών (για να αντικατασταθούν οι σχισμένες) και συνεπώς έμμεση αύξηση των φορολογικών εσόδων.
   Κόστος καταλογισμού, 1-2 ανθρωπομήνες αστυνομικού ή φορολογικού υπαλλήλου ανά νομό ετησίως.
   Εκτιμώμενα έσοδα 153 εκατ. € από 1.000.000 σωστές σημαίες (50 εκατ. €), 200.000 σχισμένες (100 εκατ. €) και 10.000 ξένες σημαίες (3 εκατ. €).
   
2. Φόρος κατάληψης πεζοδρομίου. Χιλιάδες Έλληνες καβαλάνε τα πεζοδρόμια για να παρκάρουν εμποδίζοντας τους πεζούς να κυκλοφορήσουν κανονικά. Αλλά και χιλιάδες μαγαζιά καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια με διάφορα αντικείμενα εμποδίζοντας την κυκλοφορία. Για κάθε αυτοκίνητο που καβαλάει πεζοδρόμιο πάνω από 5 λεπτά (ας επιτραπεί η αποβίβαση αναπήρων) πρόστιμο 1000 € τη φορά (200 € για μηχανάκια), για κάθε μαγαζί το οποίο καταλαμβάνει πεζοδρόμιο με αντικείμενα (πάνω από 5 λεπτά (ας επιτραπεί η φορτοεκφόρτωση) πρόστιμο 500 € τη φορά.
   Κόστος καταλογισμού στο πλαίσιο των ελέγχων της τροχαίας.
   Εκτιμώμενα έσοδα 900 εκατ. € από 300.000 αυτοκίνητα που καβαλούν πεζοδρόμια (300 εκατ. €) 500.000 μηχανάκια (100 εκατ. €) 1.000.000 μαγαζιά (500 εκατ. €).
   
3. Φόρος ακαθάριστου οικοπέδου. Ο ιδιοκτήτης που δεν καθαρίζει το οικόπεδό του από τα ξερόκλαδα ή που δεν το έχει περιφράξει για να εμποδίζει την εναπόθεση απορριμάτων, ετήσιο φόρο 1.000 €. Όποιος συλληφθεί να αφήνει ανεξέλεγκτα σκουπίδια πρόστιμο 1000 € την πρώτη φορά, 1.500 € τη δεύτερη και 2.000 € την τρίτη.
   Κόστος καταλογισμού 1-2 ανθρωπομήνες ανά νομό ετησίως και στο πλαίσιο της τακτικής αστυνόμευσης.
   Εκτιμώμενα έσοδα 1 δις € από 1 εκατ. ακαθάριστα οικόπεδα.
   
4. Φόρος μνημοσύνων. Κάθε Κυριακή, ιδίως στην επαρχία, πραγματοποιούνται χιλιάδες ετήσια και άλλα μνημόσυνα στα οποία συμμετέχουν εκατοντάδες άτομα. Σε αντίθεση με τα 40ήμερα μνημόσυνα που προσφέρουν την ευκαιρία σε όσους δεν συμμετείχαν στην κηδεία να συμπαρασταθούν στην οικογένεια, τα ετήσια μνημόσυνα αποτελούν δαπανηρές κοινωνικές εκδηλώσεις επίδειξης. Φόρος ετήσιου μνημοσύνου 500 €, φόρος επόμενων μνημοσύνων 1.000 €.
   Κόστος καταλογισμού στο πλαίσιο της δημοσιοποίησης του μνημοσύνου από το γραγείο που οργανώνει το μνημόσυνο.
   Εκτιμώμενα έσοδα 1 δις € από 50 μνημόσυνα εβδομαδιαίως ανά νομό.

Σύνολο εκτιμώμενων ετήσιων εσόδων πάνω από 3 δις €.

GR-Άνθρωποι των έργων

Γνώρισα τον Σταύρο Αρναουτάκη στις Βρυξέλλες λίγο μετά την εκλογή του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ μαζί του για την οργάνωση μιας ημερίδας για την προστασία των πολιτών από ατυχήματα και καταστροφές. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η απλότητα και η ανθρωπιά του. Σε αντίθεση με άλλους πολιτικούς που βγάζουν έναν «δεκαρικό» και μετά αποχωρούν, έμεινε σε όλη την εκδήλωση, συμμετείχε ενεργά στις συζητήσεις των ομάδων εργασίας και συνεργάστηκε με τους εισηγητές ακούγοντας χωρίς να «διδάσκει». Μια επίσκεψη στις Αρχάνες στο Ηράκλειο όπου διετέλεσε δήμαρχος επί 14 χρόνια αποκαλύπτει τον άνθρωπο των έργων που έλαβε μέχρι και το 80% των ψήφων των συνδημοτών του. Αν ψήφιζα στο Ηράκλειο, δεν θα δίσταζα καθόλου να τον ψηφίσω ...

Στους διαδρόμους του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, πάνω στην αυτοκινούμενη αναπηρική της πολυθρόνα γνώρισα και την Ευαγγελία Τζαμπάζη. Ένα χαμόγελο, μια δίψα για ζωή, μια προθυμία να ακούσει, ένα ενδιαφέρον για τον συνομιλητή. Τα άτομα με αναπηρία είχαν τη δική τους – δυνατή κι επίμονη – φωνή στις Βρυξέλλες. Συνεργαστήκαμε για την προώθηση της προσβασιμότητας των ατόμων με αναπηρίες στο 112, τον ευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης. Η προσφορά της στο χώρο των ατόμων με αναπηρία σημαντικότατη. Αν ψήφιζα στις Σέρρες, δεν θα δίσταζα καθόλου να την ψηφίσω ...

Στην προεκλογική περίοδο, στην περίοδο του μπλα-μπλα, όπου τα λόγια είναι φτηνά και στην ουσία δεσμεύουν μόνον όσους τα ακούνε (και τα πιστεύουν ...) καλόν είναι να θυμόμαστε τους ανθρώπους των έργων και των χαμηλών τόνων. Ιδίως τώρα που το είδος τείνει να εξαφανιστεί ...

GR-Αυτο-δικτατορία;

Έγραφα στις 18 Σεπτεμβρίου 2007, μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές ότι «από τους 9.921.545 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, το 27,83% απείχε ή έριξε λευκό ή άκυρο, το 14,48% ψήφισε μικρά κόμματα (σε αντίθεση με το 57,68% που ψήφισε τα δύο μεγάλα) ενώ μόνο το 30,19% ψήφισε το κυβερνών κόμμα».

Είναι σίγουρο πως κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και στις επόμενες βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009. Το κόμμα που θα εκπροσωπεί γύρω στο 30% του εκλογικού σώματος απαιτεί από τώρα «αυτοδυναμία» δηλαδή την δυνατότητα να αποφασίζει ανεξέλεγκτα για τις τύχες και του υπόλοιπου 70%. Το επιχείρημα που προβάλεται είναι βέβαια ο κίνδυνος ακυβερνησίας. «Χρειαζόμαστε ισχυρή κυβέρνηση που να μπορεί να πάρει αποφάσεις» λένε οι κομματικοί φωστήρες. Όμως είδαμε τι συμβαίνει στις περιπτώσεις που η «ισχυρή» κυβέρνηση παίρνει αποφάσεις χωρίς να έχει πείσει τους πολίτες ότι αυτές είναι δίκαιες και χρήσιμες. Απεργίες, δικαστικές προσφυγές, ξεσηκωμοί. Και η «ισχυρή» κυβέρνηση προσφεύγει αμέσως στην επιβολή της τάξεως. Αλλά «όταν ακούς ‘τάξη’ ανθρώπινο κρέας μυρίζει», γράφει ο Ελύτης στη Μαρία Νεφέλη.

Προσωπικά πιστεύω ότι πρέπει επιτέλους και στην Ελλάδα να δοκιμάσουμε τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Γερμανία, Ιαπωνία, Βέλγιο και αρκετές άλλες χώρες έχουν τέτοιες κυβερνήσεις. Στη Γαλλία αλλά και στις ΗΠΑ, αν και πέτυχαν σαφή αυτοδυναμία, οι κυβερνώντες χρησιμοποίησαν και πολλά στελέχη της αντιπολίτευσης σε κυβερνητικές και άλλες θέσεις. Η αντιμετώπιση των κρίσεων, λένε οι ειδικοί, είναι πρωτίστως θέμα συναίνεσης. Ας θυμηθούμε πως η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία στηριζόταν ιδιαίτερα στην Πειθώ.

Στην είσοδο της αίθουσας διαχείρισης κρίσεων μεγάλης πολυεθνικής μια επιγραφή προτρέπει τους εισερχόμενους: «Leave your ego here!» Όπως έγραψα παλιότερα, κρίση είναι μια έκτακτη ανάγκη, ένα μείζον περιστατικό ή μια καταστροφή κατά τη διάρκεια της οποίας οι αρμόδιοι για την αντιμετώπιση βρίσκονται ξαφνικά στο επίκεντρο δημόσιας αμφισβήτησης που προέρχεται τόσο από το εξωτερικό (π.χ. τον τύπο) όσο και από το εσωτερικό των οργανισμών των οποίων προΐστανται. Αν λοιπόν πράγματι περνάμε κρίση, τότε το πρώτο που πρέπει να σκεφτεί η «αυτοδύναμη» κυβέρνηση του 30% είναι πως θα πείσει το υπόλοιπο 70% για την ορθότητα των επιλογών της, για τη χρησιμότητα των αποφάσεών της, για το ανυστερόβουλον των προθέσεων της. Πάντως σήμερα το αίτημα για «αυτοδυναμία» όχι μόνο δεν απαντά στις παραπάνω ανησυχίες αλλά φαντάζει σαν αίτημα χορήγησης έκτακτων εξουσιών που παραπέμπει σε άλλες εποχές και πρακτικές.

GR-Εντυπώσεις από τις διακοπές

Κάποια επικίνδυνα σταυροδρόμια γύρω από τα Χανιά έχουν γίνει κυκλικοί κόμβοι, κάτι που έπρεπε να είχε γίνει από καιρό.

Η εμφάνιση παντού των μπλε κάδων δείχνει ότι η ανακύκλωση έχει γενικευθεί, κάτι πρωτόγνωρο πριν από λίγα χρόνια.

Οι τηλεφωνικές γραμμές ψυχολογικής στήριξης για άτομα με προβλήματα ή για ηλικιωμένους, οι οποίες διαφημίζονται στις τοπικές εφημερίδες αλλά και οι πολυπληθείς αγγελίες για ψυχολόγους κάθε ειδικότητας δείχνουν ότι οι Έλληνες αρχίζουν να ασχολούνται με το «γνώθι σαυτόν».

Η έντονη δραστηριότητα του τμήματος πολιτικής προστασίας της Νομαρχίας Χανίων αλλά και επιμέρους Δήμων δείχνει ότι το θέμα της προστασίας απασχολεί τις τοπικές κοινωνίες χωρίς όμως να έχει καλυφθεί το έλλειμμα στην πρόληψη (όλοι φαίνεται πως ασχολούνται με την επέμβαση και τα «μέσα» κατά προτεραιότητα).

Μειώθηκαν μεν οι οδηγοί που οδηγούν με το αριστερό χέρι κρεμασμένο από το παράθυρο αλλά αυξήθηκαν εκείνοι που οδηγούν μιλώντας στο κινητό – αν και παρατήρησα και οδηγούς που σταματούν στην άκρη του δρόμου για να μιλήσουν στο κινητό τους.

Το καλύτερο από τα αφιερώματα των εφημερίδων στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης που διάβασα δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα «Χανιώτικα Νέα», είχε τίτλο το «Λεηλατημένο Παρελθόν - Η Ελγίνεια διαρπαγή (1801-1803)» και περιείχε άρθρα και σκίτσα μαθητών του 1ου Λυκείου Χανίων.

Τέλος, παρακολουθώντας συστηματικά την αρθρογραφία στον τοπικό τύπο διαπίστωσα ότι θίγει άφοβα όλα τα θέματα από όλες τις πλευρές αλλά σίγουρα συντηρείται από τις μικρές αγγελίες και τις αναγγελίες των (εντυπωσιακά πολυάριθμων) «μνημόσυνων της Κυριακής».

GR-Περιήγηση στην Ελλάδα

Από την Ηγουμενίτσα μέσω της (ακόμη υπό κατασκευή) Εγνατίας οδού στα Γρεβενά όπου φάγαμε στην ταβέρνα «Ο Αμερικάνος». Από εκεί στη λίμνη της Καστοριάς για καφέ που μας τον έφερε μια Πηνελόπη. Στη συνέχεια στις Πρέσπες και μετά στη Φλώρινα όπου κοιμηθήκαμε. Την επομένη στην Έδεσσα και τους καταρράκτες της, στη Νάουσα και στο άλσος του Αγίου Νικολάου με τον παλιό φίλο Γιώργο Βαρτή που «φύτεψε αμπελώνα» και φτιάχνει υπέροχο κρασί και τσίπουρο. Μετά στη Θεσσαλονίκη, στη Βεργίνα, στα Τρίκαλα, στο Δίον και τέλος στην Αθήνα τελευταίο σταθμό πριν από την Κρήτη και τις ελιές … που θέλουν ξεβοτάνισμα και περιποίηση.

Σε χαλαρή προεκλογική περίοδο η Ελλάδα, προσφερόταν για παρατηρήσεις και επισημάνσεις. Έτσι διαπίστωσα ότι η πλειοψηφία των μοτοσικλετιστών φορά κράνος, δηλαδή η αστυνόμευση και οι έλεγχοι αποδίδουν … Γενικότερα, υπάρχει περισσότερη αστυνόμευση στους δρόμους. Για πρώτη φορά μας σταμάτησαν αστυνομικοί για έλεγχο ενώ παρατηρήσαμε σε αρκετά σημεία έλεγχους για την ταχύτητα. Τέλος, παρόλο που οι έλληνες συνεχίζουν να αναρτούν σχισμένες σημαίες, υπάρχουν πολλοί που σέβονται το εθνικό σύμβολο και το αναρτούν περιποιημένο και καθαρό.

Κρίνοντας από τις πατημένες χελώνες και τα άλλα σκοτωμένα ζώα στους δρόμους δεν μπορώ να πω ότι η φιλοζωία των Ελλήνων έχει αυξηθεί. Και οι άναρχη αφισοκόλληση για τις ευρωεκλογές, των αριστερών κυρίως κομμάτων (πλην των Οικολόγων Πράσινων) καλά κρατεί. Εντύπωση μου έκαναν τα συνθήματα για ανυπακοή και απειθαρχία στην Ευρώπη, λες και δεν είμαστε οι πρώτοι σε παραβιάσεις του ευρωπαϊκού κοινοτικού δικαίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όσο για τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών νομίζω πως ήταν τα αναμενόμενα. Η αποχή εκφράζει τον αποτροπιασμό των εκλογέων για το χαμηλό επίπεδο του πολιτικού διαλόγου. Η άνοδος της ακροδεξιάς εκφράζει το έντονο ρεύμα συντηρητισμού και ξενοφοβίας που διατρέχει την ελληνική κοινωνία ενώ η εμφάνιση των Οικολόγων Πράσινων στον πολιτικό χάρτη δείχνει ότι υπάρχουν ακόμη υγιώς σκεπτόμενες (προοδευτικές κυρίως) δυνάμεις που αναζητούν νέες διεξόδους πολιτικής έκφρασης. Αντίστοιχα, η υπόλοιπη Αριστερά δείχνει να συσπειρώνεται γύρω από το ορθόδοξο κομμουνιστικό κόμμα, όπως ο μέσος Έλληνας ξαναγυρίζει παραδοσιακά στην ορθόδοξη εκκλησία. Όσο για την υπεροχή του ενός μεγάλου κόμματος έναντι του άλλου είναι τόσο τυπική που δεν αξίζει καν να τη σχολιάσει κανείς …

Καλές διακοπές σε όλους και όλες. Θα τα πούμε πάλι τον Ιούλιο …

Υ.Γ. Ζητώ συγνώμη που δεν δημοσίευσα άλλη ανάρτηση πριν τις ευρωεκλογές αλλά περιηγούμενος την χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» κατάλαβα ότι ίσως να μην είχε νόημα.

GR-Τι θα ψηφίσω λοιπόν στις 7 Ιουνίου;

Με την ανακοίνωση των υποψήφιων ευρωβουλευτών των δύο μεγάλων κομμάτων, η εικόνα σχεδόν ολοκληρώθηκε. Λέω, σχεδόν, γιατί οι προεκλογικές υποσχέσεις είναι πάντα εύκολες και συνήθως δεσμεύουν μόνον αυτούς που τις ακούνε. Να μερικές σκέψεις σχετικά με το πως βλέπω τα πράγματα 21 μέρες πριν από τις εκλογές.

1. Το σύνθημα του ΠΑΣΟΚ «Ψηφίζουμε για την Ευρώπη, Αποφασίζουμε για την Ελλάδα» περιγράφει πολύ καλά αυτό που σκέπτομαι. Αλλά συμφωνώ και με τις σκέψεις του κ. Καραμανλή που είπε πρόσφατα στην ΟΝΝΕΔ πως «Η αμφισβήτηση των θεσμών, των αρχών και των αξιών του Πολιτισμού μας είναι αντιδραστική, ανεύθυνη και επικίνδυνη στάση. Είναι βαθιά αντιδημοκρατική νοοτροπία. Πληγώνει το λαό. Πληγώνει τη Δημοκρατία». Έτσι, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω και με την κ. Παπαρήγα που λέει ότι η ψήφος στα δύο μεγάλα κόμματα είναι χαμένη ψήφος. Συνεπώς, σε εθνικό επίπεδο, θα ψηφίσω κατά του δικομματισμού, των πρακτικών που πληγώνουν τη δημοκρατία (σκανδαλολογία, κλείσιμο Βουλής) αλλά και των πρακτικών που θέτουν σε αμφισβήτηση τις αξίες του πολιτισμού μας (ρατσισμό. ξενοφοβία).
2. Συμφωνώ με τον κ. Μάνο, υποψήφιο του νέου κόμματος ΔΡΑΣΗ, ότι «το μέλλον της Ελλάδας πρέπει να επικεντρωθεί στα 3 Π (Παιδεία, Περιβάλλον, Πολιτισμός)». Θα πρόσθετα και ένα τέταρτο Π, τους Πολίτες (κοινωνία των πολιτών, προστασία από ατυχήματα και καταστροφές, κοινωνική πολιτική, περίθαλψη). Όμως από τα θέματα αυτά, μόνο το Περιβάλλον αποτελεί σαφή αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για τα υπόλοιπα απαιτείται πολιτική βούληση, η οποία δυστυχώς λείπει από τα περισσότερα κόμματα αλλά και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (η οποία πρέπει να καταρτίσει και τις σχετικές προτάσεις).
3. Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός των κομμάτων είναι πάντα σοβαρό κριτήριο για την επιλογή. Αυτό αυτόματα αποκλείει κόμματα (κομματίδια) των άκρων που στο Ευρωκοινοβούλιο θα πυκνώσουν τις θέσεις των λεγόμενων «μη δημοκρατικών κομμάτων», τα οποία τα άλλα κόμματα τα αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι.
4. Ας πάμε και στα πρόσωπα τώρα. Δυστυχώς, ορισμένοι εξαιρετικοί ευρωβουλευτές δεν είναι εκ νέου υποψήφιοι. Από το ΠΑΣΟΚ, ο Σταύρος ΑΡΝΑΟΥΤΑΚΗΣ και η Ευαγγελία ΤΖΑΜΠΑΖΗ θα είναι υποψήφιοι στις εθνικές εκλογές. Από τη Νέα Δημοκρατία απουσιάζei ο Μαργαρίτης ΣΧΟΙΝΑΣ ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τοποθετώντας στην τρίτη θέση τον Δημήτρη ΠΑΠΑΔΗΜΟΥΛΗ μάλλον «αυτοαναιρέθηκε». Όμως το γεγονός ότι τα περισσότερα κόμματα (εκτός από τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ-ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ πρώτα, και τον ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια) καθόρισαν τους υποψήφιους ευρωβουλευτές με αδιαφανείς διαδικασίες δεν με πείθει ότι οι εκπρόσωποι της Ελλάδας στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο θα ασχοληθούν σοβαρά με την προώθηση των θεμάτων που «καίνε» τους έλληνες. Ήδη ακούγονται τα σχέδια ορισμένων να θέσουν υποψηφιότητα στις εθνικές εκλογές σε λίγους μήνες. Άλλοι υποψήφιοι που έχουν σαφώς τα προσόντα (ο ικανότατος Αντώνης ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ-Δημοκρατικοί, ο Στέφανος ΜΑΝΟΣ-Δράση, ο Σταύρος ΛΑΜΠΡΙΝΙΔΗΣ-ΠΑΣΟΚ) δεν επαρκούν από μόνοι τους να αντισταθμίσουν τα μειονεκτήματα των οικείων πολιτικών σχηματισμών, το κυριώτερο από τα οποία είναι ...
5. ... οι πολιτικές ομάδες στις οποίες θα ενταχθούν φθάνοντας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η πρώτη πράξη του οποίου θα είναι η επικύρωση της εκλογής του νέου προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Οι δύο μεγάλες πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις οποίες θα ενταχθούν οι νέοι ευρωβουλευτές από τα δύο μεγάλα μας κόμματα (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα η Νέα Δημοκρατία, Σοσιαλιστικό Κόμμα το ΠΑΣΟΚ) συχνά συμμαχούν και ψηφίζουν με βάση τις θέσεις που εκφράζουν οι μεγάλες χώρες (π.χ. για την επανεκλογή του κ. Μπαρόζο στη θέση του προέδρου της Ευρωπαίκής Επιτροπής), παρόλο που μερικές φορές ορισμένοι ευρωβουλευτές διαφοροποιούνται κατά την ψηφοφορία. Αντίθετα με τη ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ (που έχει ήδη ενταχθεί στους Ευρωπαίους Φιλελεύθερους) και τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ-ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ (που έχουν ήδη ενταχθεί στους Ευρωπαϊους Πράσινους) τα μικρότερα κόμματα (Δημοκρατικοί, ΔΡΑΣΗ) αν δεν συμμαχίσουν με μια από τις μεγάλες ομάδες, ίσως παραμείνουν στους μη εγγεγραμένους (μαζί με τους ακροδεξιούς) ή στους ανεξάρτητους.

Ας συνοψίσουμε: όχι στο δικομματισμό, όχι στις αντιδημοκρατικές συμπεριφορές και στη σκανδαλολογία, προτεραιότητα στα 4 Π, ευρωπαϊκός προσανατολισμός, υποψήφιοι με προσόντα, επιλεγμένοι με διαφανείς δημοκρατικές διαδικασίες, ένταξη σε συγκροτημένη ευρωπαϊκή ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Στο επόμενο μερικές ακόμη σκέψεις πριν από τις 7 Ιουνίου.

Υ.Γ. Υπενθυμίζω ότι η ψηφοφορία είναι μυστική. Και όπως έγραψα στην πρώτη σχετική ανάρτηση «Από το ιστολόγιο αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω, όσο μου είναι δυνατόν, το σκεπτικό με βάση το οποίο θα αποφασίσω τι θα ψηφίσω.» Μην περιμένετε λοιπόν να σας πω τι θα ψηφίσω ακριβώς. Όπως λέει και το σχετικό ανέκδοτο περισσότερο με ενδιαφέρει και με ευχαριστεί η διαδικασία ...

GR-Πρέπει να ντρέπομαι ...

... που στις χτεσινές ειδήσεις το βέλγικο ραδιόφωνο αναφέρθηκε στο κλείσμο της ελληνικής Βουλής λέγοντας ότι οι προηγούμενοι που την έκλεισαν ήταν οι συνταγματάρχες τον Απρίλιο του 1967;

... που στην Ελλάδα απαγορεύεται η ραδιοτηλεοπτική διαφήμιση των νέων κομμάτων;

... που τα δύο μεγάλα ελληνικά κόμματα ανακοίνωσαν τους υποψήφιους ευρωβουλευτές μόλις 21 μέρες πριν από τις ευρωεκλογές;

... που η άναρχη αφισοκόλληση ενόψει των ευρωεκλογών προβλέπεται να βρωμίσει ακόμη περισσότερο την Αθήνα, τρίτη πιό βρώμικη ευρωπαίκή πόλη μετά το Λονδίνο και το Παρίσι;

... που ο φίλος μου ο Luc με ελάχιστες διατυπώσεις εγκατέστησε στην Φλάνδρα (ηλιοφάνεια 1.500 περίπου ώρες ετησίως) φωτοβολταϊκά στη σκεπή του και πουλα το ρεύμα στην βελγική ΔΕΗ (με ορίζοντα αποπληρωμής της επένδυσης 3-4 χρόνια) ενώ εγώ στην Κρήτη (ηλιοφάνεια 2.700 περίπου ώρες ετησίως) για να κάνω το ίδιο πρέπει να περάσω από τα 40 κύματα της γραφειοκρατείας;

... που ενώ όλη η Ελλάδα παθιάζεται για την συμμετοχή μας στην Eurovision, κανένας έλληνας δεν έχει συμμετάσχει ποτέ στον διεθνή διαγωνισμό Reine Elisabeth (βιολί, πιάνο, σύνθεση και τραγούδι);

GR-Οδηγώντας στην Ελλάδα

Ετοιμάζομαι να κατέβω για διακοπές στην Ελλάδα με το αυτοκίνητο. Κάθε φορά με τρόμο σκέφτομαι το οδήγημα στην Ελλάδα, ιδίως στους ελληνικούς (κατ' ευφημισμό) αυτοκινητόδρομους. Πέρσυ, είχα και ένα ατύχημα, όταν ένας ηλικιωμένος κύριος παραβίασε κόκκινο φανάρι και μου κατέστρεψε το Renault Scenic που οδηγούσα (γεμάτο λάδια, κρασιά και παξιμάδια από την Κρήτη !!!). Ευτυχώς, και ο ίδιος παραδέχτηκε το σφάλμα του, αλλά και μάρτυρας κατέθεσε οικειοθελώς ότι περασα με πράσινο (μια ευγενική κυρία γεννημένη στον Καναδά που οδηγούσε ακριβώς από πίσω μου). Και τελικά αποζημιώθηκα σωστά, αν και χρειάστηκε να πάρω αρκετά τηλέφωνα σε Βέλγιο και Ελλάδα για να σπρώξω τον φάκελλο μεταξύ των ασφαλιστικών εταιρειών (στις 28 Σεπτεμβρίου έγινε το ατύχημα, στις 10 Φεβρουαρίου πήρα την αποζημίωση). Να σημειώσω την ταχύτατη εμφάνιση των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης (ασθενοφόρο, πυροσβεστική και αστυνομία), την επαγγελματική συμπεριφορά των πυροσβεστών (που με απεγκλώβησαν γιατί το αυτοκίνητο είχε ανατραπεί), των αστυνομικών της τροχαίας (που έκαναν την προανάκριση) και φυσικά των τραυματιοφορέων του ΕΚΑΒ (που ενώ δεν είχα ούτε γρατζουνιά, ακολούθησαν σωστά το σχετικό πρωτόκολλο και με πήγαν στο Ασκληπιείο Βούλας για πλήρεις εξετάσεις).

Τώρα με απασχολεί όπως κάθε χρόνο ένα μεγάλο ζήτημα. Γιατί πρέπει να πληρώσω διόδια στον πιό επικίνδυνο δρόμο της Ευρώπης, τον αυτοκινητόδρομο Κορίνθου-Πατρών; Κάθε φορά σκέπτομαι τρόπους να τον αποφύγω. Είτε πηγαίνοντας μέσω Ναυπάκτου από την Στερεά Ελλάδα. Είτε ακολουθώντας τις συμβουλές του bloka.com για την παράκαμψη των διοδίων. Το τμήμα Αθήνα-Κόρινθος έχει βελτιωθεί πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια και ευχαρίστως πληρώνω τα διόδια. Αλλά το τμήμα Κόρινθος-Πάτρα βρίσκεται σχεδόν στην κατάσταση που το άφησα όταν τελείωσα τις σπουδές μου στην Πάτρα το 1977 !

Όμως, διαβάζω ότι με την εγκατάσταση των νέων αναδόχων που εκσυγχρονίζουν τον οδικό άξονα ΠΑΘΕ (όνομα και πράγμα ...) τα πράγματα έχουν αγριέψει (αυξήσεις στα διόδια, κλείσιμο των παρακμπτήριων). Ευτυχώς, φαίνεται ότι υπάρχουν όλο και περισσότεροι πολίτες που αρνούνται να πληρώσουν διόδια, ενώ μερικοί έχουν καταθέσει και μηνύσεις. Διαβάζω λοιπόν ότι οι υπάλληλοι των διοδίων απαιτούν από όσους δεν θέλουν να πληρώσουν, να υπογράψουν ένα χαρτί, και σκέπτομαι να τους διευκολύνω ετοιμάζοντας εκ των προτέρων κάτι σχετικό ως εξής:

Ο υπογεγραμμένος ... οδηγός του υπ'αριθ κυκλοφορίας ... ΙΧ αυτοκινήτου, κάτοικος Βελγίου, διεύθυνση ... ΑΡΝΟΥΜΑΙ να καταβάλω διόδια για το τμήμα Κορίνθου-Πατρών του ΠΑΘΕ επειδή:

1.Το τμήμα αυτό του οδικού άξονα ΔΕΝ «εξασφαλίζει στους χρήστες υψηλό και ομοιόμορφο επίπεδο υπηρεσιών, άνεσης και ασφάλειας» σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 2 της απόφασης αριθ . 1692/96/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 23ης Ιουλίου 1996, όπως έχει τροποποιηθεί.

2. Σύμφωνα με την παραπάνω απόφαση, το εν λόγω τμήμα του οδικού άξονα αποτελεί «προγραμματισμένο» και όχι «υφιστάμενο» τμήμα του διευρωπαϊκού οδικού δικτύου. Συνεπώς τα επιβαλλόμενα διόδια ΔΕΝ «βασίζονται στην αρχή της ανάκτησης του κόστους των υποδομών μόνον» σύμφωνα με το άρθρο 7 παράγραφος 9 της οδηγίας αριθ. 1999/62/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 17ης Ιουνίου 1999, όπως έχει τροποποιηθεί.

Ημερομηνία ... Υπογραφή ...

GR-Ευρωεκλογές 5 - Απογοητευτική εικόνα

Διαπιστώνω ότι σήμερα, ενάμισυ μήνα πριν από τις Ευρωεκλογές, μόνον ένα κόμμα, οι Οικολόγοι-Πράσινοι έχουν συγκροτήσει ψηφοδέλτιο, και έχουν σαφείς θέσεις με ευρωπαϊκή διάσταση. Το ψηφοδέλτιο συγκροτήθηκε με ψηφοφορία των μελών κάτι που κατά τη γνώμη μου είναι ό,τι το καλύτερο αφού ψηφιζουμε με «λίστα» και όχι με «σταυρό». Εύκολα μπορεί να βρει κανείς και τα βιογραφικά των υποψηφίων καθώς και τις προσωπικές τους θέσεις για τις επερχόμενες εκλογές.

Προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση έχει κάνει και ο ΣΥΝ, που σύμφωνα με τα σχόλια αναγνώστη σε αυτό το ιστολόγιο, αποτελεί τη μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ. Παρόλο που οι υποψήφιοι ορίστηκαν με ψηφορία των μελών του ΣΥΝ, επίσημα δεν υπάρχει ακόμα πλήρες ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Περιμένω ανυπόμονα να δω αντίστοιχα στοιχεία δημοκρατικότητας και από τα υπόλοιπα κόμματα, των οποίων οι αρχηγοί, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου τύπου και των ιστολογίων, αγωνίζονται να συγκροτήσουν τις λίστες τους, εν πολλοίς με αδιαφανείς διαδικασίες που θυμίζουν άλλες εποχές.

GR-Ο καλός ευρωβουλευτής

Αντιγράφω από τις ιστοσελίδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Χαρακτηριστικά του "καλού" ευρωβουλευτή

Καλές διαπραγματευτικές ικανότητες, γνώση ξένων γλωσσών και αξίες είναι τρία μόνο από τα χαρακτηριστικά του "καλού" ευρωβουλευτή, σύμφωνα με ορισμένα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τα οποία ρώτησε πρόσφατα η "Πρώτη Σελίδα". Ένας καλός ευρωβουλευτής θα πρέπει επίσης να έχει μια ικανοποιητική συνολική εικόνα της Ευρώπης και εξειδικευμένες γνώσεις, να είναι σε θέση να αφουγκράζεται τον κόσμο, ενεργός, δημιουργικός και ιδεαλιστής, και εύκολα να επιτυγχάνει συμβιβασμούς και να βρίσκει λύσεις.

Ο Daniel Bautista, μέλος της Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και των Ευρωπαίων Δημοκρατών, πιστεύει ότι ο καλός ευρωβουλευτής "θα πρέπει να έχει πολύ καλή γνώση τόσο της λειτουργίας των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων όσο και της πολιτικής και πολιτιστικής κατάστασης της Ευρώπης". Για τον ισπανό ευρωβουλευτή, σημαντικό είναι επίσης "να έχει ο ευρωβουλευτής ανοιχτό χαρακτήρα, να είναι σε θέση να διαπραγματεύεται με ευρωβουλευτές από άλλες χώρες και πολιτικές ομάδες", αλλά και "να μιλά τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα".

"Αυτός που δίνει την εξουσία στο λαό"

Για την Arlene McCarthy, μέλος της Σοσιαλιστικής Ομάδας, ο καλός ευρωβουλευτής θα πρέπει "να μπορεί να εντοπίζει πού η Ευρώπη μπορεί να είναι μέρος της λύσης, να μειώνει τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών και να αφήνει στην άκρη εθνικά και κομματικά εμπόδια, ώστε η πολιτική του να έχει αποτελέσματα". Η πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής Εσωτερικής Αγοράς πιστεύει επίσης ότι καλός ευρωβουλευτής είναι αυτός που συμβάλει στο "να έχει την εξουσία ο λαός". Γι'αυτό άλλωστε η επιτροπή της οποίας προεδρεύει ενέκρινε νομοθεσία σχετικά με τα όπλα, ώστε να μειωθεί η εγκληματικότητα στους δρόμους, αλλά και συνέβαλε στο να μειωθούν τα τέλη περιαγωγής των κινητών και να αυξηθεί η ασφάλεια των παιχνιδιών.

"Αυτός που αφουγκράζεται τον κόσμο"

Ο Jan Andersson, πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων, θεωρεί ότι κάθε καλός ευρωβουλευτής θα πρέπει να είναι ενθουσιώδης και καλά ενημερωμένος σχετικά με σημαντικά θέματα, να ξέρει να αφουγκράζεται τις απόψεις άλλων ατόμων, να έχει σαφείς αξίες, να ξέρει τι θέλει και να μη φοβάται να υποστηρίξει την άποψή του, αλλά και να έχει καλές σχέσεις με άλλους ευρωβουλευτές, έτσι ώστε να βρίσκονται συμβιβαστικές λύσεις" . Η Romana Jordan Cizelj, επιστήμονας από τη Σλοβενία που εξελέγη το 2004, θεωρεί σημαντική τη "γνώση ενός συγκεκριμένου θεματικού τομέα", αλλά και την επιμονή στην επίτευξη των στόχων. Κατά τη γνώμη της, κάθε καλός ευρωβουλευτής θα πρέπει να είναι δημιουργικός, να επικοινωνεί ικανοποιητικά με τους πολίτες και να χαρακτηρίζεται από "θετική προσέγγιση" στο έργο του. Ο Paul Rübig, εισηγητής έκθεσης για τη μείωση των τελών περιαγωγής των κινητών, πιστεύει ότι κάθε καλός ευρωβουλευτής θα πρέπει να ξέρει να βρίσκει λύσεις σε προβλήματα και να είναι ιδεαλιστής, ώστε να μπορεί να οικοδομήσει την Ευρώπη.

"Αυτός που είναι ενεργός"

Ο πρώην πρωθυπουργός της Εσθονίας και νυν ευρωβουλευτής Andres Tarand μας είπε ότι "το αξίωμα του ευρωβουλευτή είναι διαφορετικό μεταξύ των αποκαλούμενων "νέων" και "παλαιών" κρατών μελών της ΕΕ". Κατά τη γνώμη του, "είναι συχνά προτιμότερο να έχουμε νεότερα άτομα, καθώς γνωρίζουν καλά τις ξένες γλώσσες και είναι μερικές φορές πιο ευέλικτα". Ο κ. Tarand τόνισε επίσης ότι οι πρώην πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών μπορούν να προσφέρουν την εμπειρογνωμοσύνη τους ιδίως σε τομείς, όπως είναι οι εξωτερικές υποθέσεις. Κατά τη γνώμη του, είναι σημαντικό και το "να είναι οι ευρωβουλευτές ενεργοί".

Να προσθέσω ότι κατά μέσον όρο μιαν εβδομάδα το μήνα οι ευρωβουλευτές κατασκηνώνουν στο Στρασβούργο, μιαν εβδομάδα πρέπει να είναι στις Βρυξέλλες και τον υπόλοιπο χρόνο τους τον περνούν ανάμεσα στην πρωτεύουσά τους και σε κάποιες συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών στις οποίες συμμετέχουν, συνεδριάσεις που οργανώνονται ανά την Ευρώπη ή και εκτός αυτής. Με έναν-δύο βοηθούς και μια γραμματέα διατηρούν ένα γραφείο στις Βρυξέλλες και ένα γραφείο στην χώρα τους και συχνά πρέπει να διαπραγματεύονται στα αγγλικά ή τα γαλλικά για να περάσουν τις απόψεις των πολιτών ή και των κυβερνήσεων τους στο πλαίσιο των πολιτικών ομάδων τους, στις οποίες βέβαια οι μεγάλες χώρες επιβάλλουν συχνά τις απόψεις τους λόγω μεγαλύτερου αριθμού ευρωβουλευτών.

GR-Ευρωεκλογές 4 - Ευρωπαϊκές πολιτικές ομάδες

Είδαμε στα προηγούμενα ότι πολύ λίγα κόμματα έχουν εκδώσει κείμενα με τις θέσεις τους για τις Ευρωπαϊκές εκλογές της 7ης Ιουνίου. Οι εκλογές αυτές στην Ελλάδα γίνονται με λίστα, στην οποία η σειρά των επιτυχόντων έχει καθοριστεί από το κόμμα, δηλαδή συνήθως από τον αρχηγό ή από κάποιο διευθυντήριο με αδιαφανείς διαδικασίες. Μόνον οι Οικολόγοι-Πράσινοι και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ (στο πλαίσιο του Συνασπισμού) διοργάνωσαν μέχρι σήμερα εσωτερικές ψηφοφορίες προκειμένου να καθορίσουν τη σειρά των υποψηφίων στο ψηφοδέλτιο.

Οι Ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν εντάσσονται σε κοινοβουλευτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που με τη σειρά τους εκπροσωπούν ευρωπαϊκές ομαδοποιήσεις κομμάτων, που όμως δεν μπορούν να θεωρηθούν πανευρωπαϊκά κόμματα. Πολλές από αυτές τις κοινοβουλευτικές ομάδες έχουν ήδη δημοσιοποιήσει τα προγράμματά τους για την επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο και στην ουσία όταν θα ψηφίσουμε στις 7 Ιουνίου δίνουμε ψήφο και σε αυτά τα προγράμματα που κατά κάποιον τρόπο υπερτερούν από τις όποιες θέσεις διατυπώσουν τα ελληνικά κόμματα. Ας δούμε λοιπόν με τη σειρά τις κάπως «άγνωστες» αυτές προεκλογικές εξαγγελίες τις οποίες θα επικυρώσουμε με την ψήφο μας.

Η Νέα Δημοκρατία εντάσσεται στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες) και των Ευρωπαίων Δημοκρατών (ΕΛΚ-ΕΔ) που ανήκει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Το μανιφέστο του ΕΛΚ για τις Ευρωεκλογές θα εγκριθεί στις 29-30 Απριλίου στο συνέδριο του κόμματος στη Βαρσοβία. Ωστόσο, οι προτεραιότητες της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για την περίοδο 2009-2014 έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί από τον Μάρτιο (όχι ακόμη στα ελληνικά).

Το ΠΑΣΟΚ εντάσσεται αντίστοιχα στην Σοσιαλιστική Ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (δεν διαθέτει ιστοσελίδες στα ελληνικά) που ανήκει στο Κόμμα των Ευρωπαϊων Σοσιαλιστών, το οποίο έχει ήδη δημοσιοποιήσει το σχετικό Μανιφέστο για τις Ευρωεκλογές από τον Δεκέμβριο του 2008.

Οι Ευρωβουλευτές του ΚΚΕ εντάσσονται στην Συνομοσπονδιακή Ομάδα της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, η οποία όμως δεν αντιστοιχεί σε κάποιο ευρωπαϊκό κόμμα. Όσο κι αν σας φανεί παράξενο, κατά την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, στην ίδια κοινοβουλευτική ομάδα εντασσόταν και ο Ευρωβουλευτής του Συνασπισμού!

Ο Ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ εντασσόταν στην Ομάδα Ανεξαρτησία/Δημοκρατία, που και αυτή δεν αντιστοιχεί σε κάποιο ευρωπαϊκό κόμμα.

Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, συνεργάζονται στενά με τους Ευρωπαίους Πράσινους που διαθέτουν ήδη κοινοβουλευτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και έχουν δημοσιοποιήσει τις θέσεις τους για τις Ευρωεκλογές σε ένα Μανιφέστο για ένα Πράσινο New Deal για την Ευρώπη.

Η Φιλελεύθερη Συμμαχία έχει ήδη αναπτύξει σχέσεις με την Ομάδα της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη που εντάσσεται στους Ευρωπαίους Φιλελεύθερους οι οποίοι έχουν ήδη διαμορφώσει σχετικό Μανιφέστο για τις Ευρωεκλογές.

Οι «Δημοκρατικοί» και η «Δράση» δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιήσει τις προθέσεις τους όσον αφορά την ένταξή τους σε κάποια ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Αλλά θα επανέλθουμε ...

GR-Ευρωεκλογές 3 - Επικοινωνιακή επάρκεια

Ας αρχίσουμε με την επικοινωνιακή επάρκεια. Έψαξα σήμερα στις ιστοσελίδες των κομμάτων που πρόκειται να αναλύσω για να βρω τις θέσεις τους σχετικά με τις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου. Δεν με απασχόλησε κατ'αρχάς το περιεχόμενο των διακηρύξεων. Αυτό θα το κάνω στη συνέχεια όπως ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο μου. Τα αποτελέσματα δεν με ενθουσίασαν.

Νέα Δημοκρατία. Υπάρχουν ακόμα τα κείμενα για τις ευρωεκλογές του 2004.

ΠΑΣΟΚ. Eκεί δεν υπάρχουν ούτε τα κείμενα του 2004, αλλά και μιά εγκύκλιος για την οργάνωση του εκλογικού αγώνα.

ΚΚΕ. Στην πρώτη σελίδα υπάρχει σύνδεσμος στην Διακήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ για τις Ευρωεκλογές του Ιούνη 2009.

Συνασπισμός. Και εδώ υπάρχουν ακόμα τα κείμενα για τις ευρωεκλογές του 2004.

ΛΑΟΣ. Τίποτα σχετικά με τις επερχόμενες ευρωεκλογές.

Οικολόγοι-Πράσινοι. Παρόλο που στις ειδήσεις άκουσα ότι παρουσίασαν την διακήρυξη τους για τις ευρωεκλογές, οι ιστοσελίδες τους που ανασχεδιάστηκαν πρόσφατα δεν περιέχουν τίποτε ουσιαστικό (πλην των σχετικών δελτίων τύπου και της λίστας των υποψηφίων). Άσε που μου έπεσε και ο φυλλομετρητής λόγω κακού κώδικα ...

Φιλελεύθερη Συμμαχία. Στην πρώτη κιόλας σελίδα υπάρχει σύνδεσμος για τις Ευρωεκλογές του 2009 με αναφορά στις θέσεις (αντίγραφο από την ιδρυτική διακύρυξη), στις μεταρρυθμίσεις, στη Συνθήκη της Λισαβόνας, και στην διακήρυξη του ELDR (Ευρωπαίοι Φιλελεύθεροι) για τις Ευρωεκλογές.

Δημοκρατικοί. Κι εδώ υπάρχει σύνδεσμος για τις Ευρωεκλογές στην πρώτη κιόλας σελίδα, αλλά δεν υπάρχει σχετικό πρόγραμμα, απλώς λίγες λέξεις για αυτόνομη κάθοδο.

Δράση. Τίποτε σχετικά με τις επερχόμενες ευρωεκλογές, απλώς η αναφορά στη διακήρυξη ότι η κάθοδος του κόμματος στις ευρωεκλογές αποτελεί την πρώτη τους «παρέμβαση για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Είναι το πρώτο βήμα για να σταματήσει ο κατήφορος και να ξαναβρούμε οι Έλληνες την ελπίδα, την αισιοδοξία, και την εμπιστοσύνη».

(συνεχίζεται)

GR-Ευρωεκλογές 2

Προβληματίζομαι λοιπόν τι θα ψηφίσω στις Ευρωεκλογές του Ιουνίου. Τα κόμματα που θα αναλύσω είναι κατ'αρχάς τα κόμματα που εκπροσωπούνται σήμερα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δηλαδή, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ. Θα ασχοληθώ επίσης και με ορισμένα από τα κόμματα τα οποία σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα δεδομένα σκοπεύουν να παρουσιάσουν υποψηφίους για το Ευρωκοινοβούλιο, δηλαδή, Οικολόγοι-Πράσινοι, Φιλελεύθερη Συμμαχία, Δημοκρατικοί και Δράση.

Λέω λοιπόν να εφαρμόσω ένα σύστημα αξιολόγησης που να περιλαμβάνει τα εξής σημεία:

1. Επικοινωνιακή επάρκεια. Με ενδιαφέρει κατά πόσο το κόμμα μπορεί να μου περάσει τις θέσεις του για τις Ευρωεκλογές με πλήρη, σαφή και τεκμηριωμένο τρόπο. Και κατά πόσο πρέπει να ιδρώσω ή όχι για να βρω τι σκοπεύει να κάνει το κόμμα για καθένα απο τα ζητήματα που θεωρώ σπουδαία για την επόμενη σύνοδο του Ευρωκοινοβουλίου. Αν δεν μπορώ να καταλάβω τι πρεσβεύει το κόμμα για το α ή β ζήτημα πως θα το εμπιστευτώ να με εκπροσωπήσει στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο;


2. Ευρωπαϊκός προσανατολισμός. Με ενδιαφέρει επίσης κατά πόσο το κόμμα που θα ψηφίσω δέχεται την Ενωμένη Ευρώπη ως ιστορική αναγκαιότητα ή αν τη θεωρεί αναγκαίο κακό που πρέπει πάση θυσία να αποδυναμωθεί και εν τέλει να καταργηθεί. Ψηφίζω κάποιους να με εκπροσωπήσουν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με στόχο να υπερασπιστούν τα συμφέροντά μου ως πολίτη και όχι για να βάλουν τροχοπέδη στην πορεία προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση.


3. Θέσεις για συγκεκριμένα θέματα ευρωπαϊκής διάστασης. Στο προηγούμενο άρθρο ανέφερα μερικά από αυτά όπως (χωρίς αξιολογική σειρά) τρομοκρατία, περιφερειακή πολιτική, προστασία περιβάλλοντος, ενέργεια, άμυνα και εξωτερικές υποθέσεις, πληθωρισμός, προστασία καταναλωτή, υποψήφιος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας στην πράξη, ελληνική γεωργία, ελληνικά ΑΕΙ και διαδικασία της Μπολώνια για την αμοιβαία αναγνώριση των πτυχίων, (μη) εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Δικαίου από την Ελλάδα, χρηματοπιστωτική κρίση. Θα προσπαθήσω να τα ιεραρχήσω και να κάνω μια αντικειμενική αξιολόγηση.


4. Ικανότητες υποψηφίων. Με ενδιαφέρει οι νέοι Ευρωβουλευτές να είναι άνθρωποι με γνώση και ικανότητες αλλά και με διάθεση να μάθουν όσα δεν ξέρουν. Τι έχουν πετύχει μέχρι σήμερα στη ζωή τους, στο δημόσιο ή και στον ιδιωτικό τομέα. Έχουν τη δυνατότητα να «ξεχωρίσουν δύο γαϊδουριών άχυρα» ή είναι γεμάτοι θεωρίες και «μελλοντικούς παράδεισους». Όλοι οι υποψήφιοι μιλούν με «θα» αλλά ποιοί έχουν εκ των πραγμάτων και τη δυνατότητα να υλοποιοήσουν τις υποσχέσεις τους.
5. Γενική αξιοπιστία του κόμματος. Δυστυχώς ορισμένα από τα κόμματα έχουν προϊστορία την οποία δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει. Σίγουρα η εξουσία φθείρει και απαιτεί συμβιβασμούς αλλά νομίζω πως πρέπει να αξιολογηθεί και η γενική αξιοπιστία όσων στο παρελθόν υποσχέθηκαν «λαγούς και πετραχείλια» αλλά για διάφορους λόγους δεν μπόρεσαν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Κι όσοι ισχυρίζονται ότι αλλοιώς τα περίμεναν κι αλλοιώς τους ήρθαν ας έχουν υπόψη τους ότι «Διοικείν εστι προβλέπειν».

Ελπίζω το εγχείρημα να ολοκληρωθεί σωστά. Ούτως ή άλλως το χρονοδιάγραμμα είναι δεδομένο - 7 Ιουνίου 2009 από την ανατολή έως τη δύση του ηλίου!

GR-Ευρωεκλογές 1

Στις 7 Ιουνίου θα κληθούμε να ψηφίσουμε για την εκλογή των αντιπροσώπων μας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Παρόλο που οι περισσότεροι Έλληνες το αγνοούν, οι πολιτικές που ρυθμίζονται σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης αφορούν άμεσα την καθημερινή μας ζωή (βλέπε σχετική μου ομιλία το Νοέμβριο του 2007 στο Ανοιχτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο του Δήμου Χανίων για την Ιστορική εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για τις ευρωπαϊκές πολιτικές που ενδιαφέρουν τους πολίτες).

Το τακτικό Ευρωβαρόμετρο του φθινοπώρου 2008 δείχνει πως περίπου 6 στους 10 έλληνες πολίτες εμπιστεύονται την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα θεσμικά της όργανα (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Επιτροπή, Συμβούλιο και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), ενώ δεν εμπιστεύονται την ελληνική κυβέρνηση, την Βουλή των Ελλήνων, τα πολιτικά κόμματα, τις περιφερειακές ή τοπικές δημόσιες αρχές, το νομικό σύστημα της χώρας αλλά ούτε και το ΝΑΤΟ ή τα Ηνωμένα Έθνη. Παράλληλα, η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ αποτιμάται θετικά και 7 στους 10 έλληνες πολίτες πιστεύουν ότι η Ελλάδα έχει ωφεληθεί από τη συμμετοχή της στην Ένωση. Επίσης 6 στους 10 έλληνες τάσσονται υπέρ μίας Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης, με ένα νόμισμα το Ευρώ.

Όμως η μαζική συμμετοχή των ελλήνων ψηφοφόρων στις Ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου δεν είναι δεδομένη. Εκτός από την άγνοια των ευρωπαϊκών πολιτικών, που επιβεβαιώνεται στο Ευρωβαρόμετρο, οι έλληνες πολίτες θεωρούν ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αποφασίζει από κοινού με την Ένωση για συγκεκριμένους τομείς όπως η επιστημονική και τεχνολογική έρευνα, η καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η υποστήριξη περιοχών που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, η προστασία του περιβάλλοντος, η ενέργεια, η άμυνα και oι εξωτερικές υποθέσεις, η καταπολέμηση του πληθωρισμού, και η προστασία του καταναλωτή. Συνεπώς είναι λογικό οι ψηφοφόροι να περιμένουν από τα κόμματα και τους υποψήφιους ευρωβουλευτές σαφείς εξηγήσεις όσον αφορά τις θέσεις τους για τους παραπάνω τομείς πολιτικής. Αν οι προεκλογικές εκστρατείες αναλωθούν σε θέματα εσωτερικής πολιτικής και σκανδαλολογίες ας μην εκπλαγούμε από τα πολύ χαμηλά ποσοστά συμμετοχής στις κάλπες ...

Προσωπικά ως ψηφοφόρος θα ήθελα επίσης τα κόμματα να ξεκαθαρίσουν και μιά σειρά από άλλα θέματα. Ποιόν θα υποστηρίξουν για πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (η ΝΔ στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος συντάχθηκε με την υποψηφιότητα του νυν προέδρου της Επιτροπής του κ. Μπαρόζο). Πως βλέπουν την εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας στην πράξη (εφόσον βέβαια η Συνθήκη επικυρωθεί από την Ιρλανδία και την Τσεχία). Τι σκοπεύουν να κάνουν με την ελληνική γεωργία στην εποχή μετά τις επιδοτήσεις. Πως βλέπουν τα ελληνικά ΑΕΙ σε σχέση με τη διαδικασία της Μπολώνια για την αμοιβαία αναγνώριση των πτυχίων. Τι θέση παίρνουν όσον αφορά την (μη) εφαρμογή του Ευρωπαϊκού Δικαίου από την Ελλάδα σε σειρά τομέων. Και φυσικά πως θα αντιμετωπίσουν το θέμα της επικαιρότητας: την κρίση (σε σημερινή του συνέντευξη ο Βέλγος πρωθυπουργός μίλησε ρητά για την καταστροφική επίπτωση μιας πολιτικής λιτότητας με αυξημένη φορολογία σε περίοδο κρίσης, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι φόροι μπορούν να επιβληθούν μόνο μετά την ανάκαμψη της οικονομίας το 2010).

Τέλος, σημασία έχει και ποιοί θα μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο. Προσωπικά θα εμπιστευτώ ανθρώπους με γνώση ή/και ικανότητες και διάθεση να μάθουν όσα δεν ξέρουν.

Από το ιστολόγιο αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω, όσο μου είναι δυνατόν, το σκεπτικό με βάση το οποίο θα αποφασίσω τι θα ψηφίσω. Ελπίζω τα κόμματα να με διευκολύνουν ανακοινώνοντας εγκαίρως τις θέσεις τους για τα παραπάνω ζητήματα καθώς και τους υποψήφιους ευρωβουλευτές.

GR-Σβύστε τα φώτα, αφήστε το φεγγάρι!

Στις 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30 ώρα Ελλάδος (και την ίδια μέρα από 20:30 έως 21:30 ώρα δυτικής Ευρώπης) θα σβύσω όλα τα φώτα για να στείλω ένα μήνυμα στους ηγέτες του κόσμου να κάνουν περισσότερα για την κλιματική αλλαγή.

Περισσότερες πληροφορίες στα ελληνικά http://earthhour.gr/ και στα αγγλικά http://www.earthhour.org/.

GR-Ό,τι επιθυμείτε ...

Για το 2009, δεχτείτε τις ολόθερμες ευχές μου για Υγεία, Πρόοδο και Νηφαλιότητα, για εσάς και τους αγαπημένους σας.

Το 2009, που γιορτάζεται ως Διεθνές Έτος Αστρονομίας, μπορούμε ν’ ατενίσουμε τον ουρανό και τ’ αστέρια. Όμως το μέλλον μας εξαρτάται από τις δικές μας επιλογές και αποφάσεις. Από αυτές και μόνο θα εξαρτηθεί η έκβαση των «κρίσεων» που όλοι περνάμε κάποια στιγμή της ζωής μας. Ευτυχώς, σήμερα είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μας. Με τη σοφία που έχουμε αποκτήσει μπορούμε μετανοώντας να χαράξουμε μια νέα πορεία. Γεμάτη όμορφα αισθήματα, κατανόηση και ευγένεια για τον «πλησίον» αλλά και για το περιβάλλον, αυτόν το βουβό «πλησίον».

Όταν σε μερικούς φίλους ευχήθηκα «Ότι επιθυμείς, που όμως δεν είναι παράνομο» μου ζήτησαν να ορίσω την έννοια και τα όρια του παράνομου. Αλήθεια, είναι πια τόσο δύσκολο να ορίσει κανείς το νόμιμο και το παράνομο σε αυτή τη χώρα; Προσωπικά θεωρώ πως νόμιμο είναι ό,τι έμαθε κανείς από το σπίτι του («το νόμο της μητρός σου» τον αποκαλεί ο Σολομώντας στις Παροιμίες) και ό,τι ορίζει ο ευρύτερος κοινωνικός περίγυρός μας. Νόμιμο κατά την έννοια αυτή δεν είναι μόνον ό,τι περιλαμβάνεται στην ισχύουσα νομοθεσία του εκάστοτε κράτους αλλά και ό,τι δεν μας δημιουργεί προβλήματα συνείδησης καθώς και ό,τι θεωρεί «ηθικώς σωστό» η γειτονιά μας, οι συνάδελφοι μας, η ευρύτερη κοινή γνώμη. Όλοι εμείς οι άνω των 50, ας πάψουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Γιατί θα μας πάρουνε με τις πέτρες ...

Κλείνω με μιαν ηλεκτρονική κάρτα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το 112, τον πανευρωπαϊκό αριθμό έκτακτης ανάγκης. Για μένα η κάρτα αυτή αποτελεί την καλύτερη απόδειξη πως με υπομονή κι επιμονή ακόμη κι οι ελέφαντες μπορούν να μάθουν να χορεύουν …

GR-Έκτακτη ανάγκη, καταστροφή, κρίση, ρήξη, κατάρρευση

Ασχολούμαι μερικά χρόνια τώρα με τις καταστροφές και τα ατυχήματα και με αφορμή τα γεγονότα του τελευταίου μήνα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις. Κατ'αρχάς να δώσουμε μερικούς ορισμούς για να ξέρουμε γιατί μιλάμε. Έκτακτη ανάγκη θεωρούμε ένα σύνθετο γεγονός για την αντιμετώπιση του οποίου υπάρχουν σχέδια και δομές (π.χ. ένα τροχαίο ατύχημα, μια πυρκαγιά, μια συμπλοκή). Μείζον περιστατικό είναι μια έκτακτη ανάγκη για την οποία υπάρχουν ειδικές διευθετήσεις (π.χ. ένα ατύχημα σε χημική βιομηχανία, μια καραμπόλα στην εθνική οδό, ένας σεισμός). Τέλος καταστροφή είναι μια διαταραχή με απώλειες που είναι μεγαλύτερες από τους διαθέσιμους πόρους. Εδω τα πράγματα γίνονται πιό πολύπλοκα. Δεν μπορείς να ξέρεις αν μια έκτακτη ανάγκη ή ένα μείζον περιστατικό είναι καταστροφή παρά μόνον όταν εκτιμήσεις τις ανάγκες επί τόπου. Έτσι ένας σεισμός μπορεί να εξελιχθεί σε καταστροφή αν π.χ. έχουν πληγεί και οι δομές που θα τον αντιμετώπιζαν. Μια πυρκαγιά μπορεί να εξελιχθεί σε καταστροφή αν π.χ. εκδηλωθεί σε σημείο όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμες δυνάμεις πυρόσβεσης. Η διαχείριση των καταστροφών απαιτεί πάντα μερικές (δύσκολες) επιλογές. Στην ιατρική καταστροφών (όταν τα θύματα είναι περισσότερα από όσα μπορούν να περιθάλψουν οι διαθέσιμοι ιατρικοί πόροι) εφαρμόζεται το triage (επιλογή) με βάση επιστημονικά κριτήρια π.χ. ασχολούμεθα με ορισμένες παθολογίες που έχουν μεγάλες πιθανότητες επιβίωσης και όχι με άλλες για τις οποίες η πιθανότητες επιβίωσης είναι μηδαμηνές (δηλαδή τα θύματα δεν έχουν καμμία πιθανότητα επιβίωσης ακόμη και αν τους παρασχεθεί όλη η διαθέσιμη περίθαλψη).

Η διαχείριση ατυχημἀτων, έκτακτων αναγκών, μειζόνων περιστατικών και καταστροφών απαιτεί πολυκλαδική αντιμετώπιση και περιλαμβάνει διάφορες φάσεις - ανάλυση κινδύνου, πρόληψη, επέμβαση, αποκατάσταση, επικοινωνίες και πληρόφορηση, ενημέρωση και εκπαίδευση. Αποτελεί ολόκληρη επιστήμη η οποία δυστυχώς στην Ελλάδα βρίσκεται σε εμβρυικό στάδιο.

Στις περιπτώσεις που η διαχείριση της έκτακτης ανάγκης ή της καταστροφής εξελιχθεί ομαλά όλοι πάνε στο σπίτι τους κουρασμένοι και σχετικά ευχαριστημένοι (πλην βεβαίως των θυμάτων και των γιατρών που συνήθως πρέπει να ασχοληθούν επί βδομάδες ή και επί χρόνια μαζί τους). Όμως συχνά τα πράγματα δεν εξελίσσονται με βάση τα σχέδια και τότε έχουμε μια κρίση. Κρίση είναι μια έκτακτη ανάγκη, ένα μείζον περιστατικό ή μια κατασροφή κατά τη διάρκεια της οποίας οι αρμόδιοι για την αντιμετώπιση βρίσκονται ξαφνικά στο επίκεντρο δημόσιας αμφισβήτησης που προέρχεται τόσο από το εξωτερικό (π.χ. τον τύπο) όσο και από το εσωτερικό των οργανισμών των οποίων προΐστανται. Έτσι ακούμε ότι π.χ. η Αστυνομία ή η Πυροσβεστική δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους από τους δημοσιογράφους αλλά και από μέλη των ίδιων των σωμάτων ασφαλείας που θεωρούν π.χ. ότι οι προϊστάμενοί τους δεν έχουν διαθέσει τους απαραίτητους πόρους ή ότι δεν εφαρμόζουν αξιοκρατικά κριτήρια στις προαγωγές.

Ο όρος «διαχείριση κρίσεων», που συχνά-πυκνά ακούμε στις τηλεοράσεις είναι μια αντίφαση. Αν η διαχείριση έχει γίνει σωστά δεν έχουμε κρίση. Αν έχουμε κρίση δεν έχουμε διαχειριστεί σωστά την κατάσταση πολύ πριν περάσουμε στη φάση της κρίσης. Ο σωστός όρος είναι «αντιμετώπιση κρίσεων» και ευτυχώς υπάρχουν μέθοδοι και τρόποι με τους οποίους οι αρμόδιοι μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μία κρίση.

Όμως υπάρχει και επόμενο στάδιο, η ρήξη. Ρήξη είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από απότομες και μη αναστρέψιμες ασυνέχειες που προκαλούν αποδόμηση και ανασύσταση των θεμελειωδών και ρυθμιστικών αρχών ενός συνόλου αλληλεξαρτώμενων συστημάτων. Τα σημεία αναφοράς καταρρέουν, αμφισβητούνται γενικά όχι μόνον συγκεκριμένοι οργανισμοί αλλά και οι ίδιες οι κρατικές δομές, οι αξίες, οι κανόνες του παιχνιδιού, οι επιστημονικές υποθέσεις, οι ταυτότητες, οι θεωρήσεις, η γλώσσα. Δεν αμφισβητείται π.χ. μια συγκεκριμένη κυβέρνηση αλλά ο ίδιος ο τρόπος διακυβέρνησης.

Με βάση τα παραπάνω είναι προφανές ότι η σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα είναι μια βαθειά κρίση ή η αρχή μιάς ρήξης. Το τραγικό είναι ότι πολύ λίγοι φαίνεται να το αντιλαμβάνονται και ακόμη λιγότεροι έχουν τα κότσια να προτείνουν και τα μέτρα εκείνα που θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της κατάστασης. Κι όμως ακόμη κι αν δεν έχουν ενημερωθεί για τις μεθοδολογίες αντιμετώπισης των κρίσεων θα μπορούσαν τουλάχιστον να μιμηθούν δύο υπερδυνάμεις που φαίνεται ότι τις εφαρμόζουν στην πράξη.

Το μυστικό για την αντιμετώπιση των κρίσεων είναι κατ'αρχάς η θεραπεία των παθολογιών που τις συνοδεύουν (κλασσικά συμπτώματα είναι οι δηλώσεις του τύπου «Η κατάσταση δεν είναι σοβαρή», «Δεν φταίμε εμείς» «Η κατάσταση είναι υπό έλεγχο» οι επισκέψεις στα κέντρα επιχειρήσεων για το θεαθήναι, η τυφλή εμπιστοσύνη σε «αρμόδιους» που προφανώς δεν έχουν τα προσόντα για να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις κλπ.). Ο όσον το δυνατόν πιό ανοικτός διάλογος με όλους τους φορείς χωρίς πρακαταλήψεις και προηγούμενα. Η αξιοποίηση όλων των ανθρώπινων πόρων που διαθέτει η χώρα επίσης χωρίς προκαταλήψεις και υστεροβουλίες. Η θέσπιση νέων οραμάτων, νέων στόχων γύρω από τους οποίους θα συσπειρωθούν όλοι.

Η μελέτη των κινήσεων του νέου προέδρου των ΗΠΑ (π.χ. επιλογή ακόμη και αντιπάλων για την κυβέρνηση, ανοικτός διάλογος με την κοινωνία, θέσπιση νέων στόχων και οραμάτων) αλλά και του προέδρου της Γαλλίας (επίσης διορισμός ακόμη και αντιπάλων σε κυβερνητικές θέσεις, προσωπική επένδυση σε κρίσεις όπως ο πόλεμος στη Γεωργία και η χρηματοπιστωτική κρίση) αποκαλύπτει ότι οι μεθοδολογίες αυτές αξιοποιούνται και εφαρμόζονται καθημερινά στην πράξη. Στην Ελλάδα, όσοι τόλμησαν να μιλήσουν για υπουργούς κοινής αποδοχής, για κυβερνήσεις εθνικής ενότητας/συνεργασίας έφαγαν φτύσιμο στο όνομα μιας μυθικής «αυτοδυναμίας» που σε απλά ελληνικά μεταφράζεται σε δημοκρατική δικτατορία, και με βάση όλα τα δεδομένα οδηγεί σε αυτό που έζησε η Αργεντινή τον Δεκέμβριο του 2001 - την κατάρρευση.

Με στοιχεία από τα βιβλία του Patrick Lagadec, Preventing Chaos in a Crisis και Ruptures créatrices.

GR-Για τον Αλέξη

Ένα τραγούδι του Benabar, ενός σύγχρονου Γάλλου τραγουδιστή.

Qu'est-ce que tu voulais que je lui dise ?

Τι θα 'θελες να τους πω;

Το κοριτσάκι που κάθεται δακρυσμένο, επειδή την ταλαιπωρούν μεγάλες στεναχώριες, οι μεγάλες διασκεδάζουν, δεν την παίζουν, δεν τη θέλουν στην παρέα τους, κι αυτή μένει μόνη. Μία είναι αρχηγός, με τις ευνούμενές της, η κακομοίρα είναι πολύ μικρή, στο κουτσό υπάρχουν προνομιούχοι, στο νηπιαγωγείο όπως και στα ξενυχτάδικα. Αλλά δεν πρέπει να κλαίει, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα ...

Τι θάθελες να της πω; Την αλήθεια και μόνον την αλήθεια και όλη την αλήθεια; Θάθελες να της πω ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα; Το χειρότερο, το πιο άδικο, δεν το ξέρει λόγω ηλικίας, αλλά κι η ίδια της κάποια μέρα θα κλείσει την πόρτα της όταν με την σειρά της θα είναι η πιο δυνατή ...

Κι εκείνο το αγόρι που κάθεται στη γωνιά, δεκαπεντάχρονο, με το πρόσωπο κρυμμένο στις παλάμες του, ο πρώτος έρωτας, η πρώτη στεναχώρια, όπως τα σαμπουάν τα δύο σ'ένα. Προσπαθεί να πει πως δεν πειράζει, να το παίξει άντρας, να κάνει τον γενναίο, ακόμη κι αν ξέρει πως εκείνη βρίσκεται στην αγκαλιά κάποιου άλλου, του ραγίζει η καρδιά, του σφίγγεται η κοιλιά ... Αλλά δεν πρέπει να κλαίει, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα ...

Τι θάθελες να του πω; Την αλήθεια και μόνον την αλήθεια και όλη την αλήθεια; Θάθελες να του πω ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα; Ότι δεν είναι το τελευταίο δάκρυ, ότι το μάθημα δεν θα το μάθει ποτέ, αλλά μπορεί άραγε να τον παρηγορήσει, το γεγονός ότι κάποια μέρα κι αυτός θα κάνει τις βαλίτσες του και θα αναχωρήσει;

Κι αυτή η γυναίκα που συγκρατεί τα αναφυλλητά της, ο καφές χύνεται στην κουζίνα, το αφεντικό της δεν ήταν υπερήφανος, πρέπει να μειώσει το προσωπικό, αστείο καθεστώς. Κολλαριστό πουκάμισο, αιτήσεις κατάρτισης, καλά τακτοποιημένοι φάκελλοι, συστατικές επιστολές, με μια κίνηση παραμερίζει λυπημένη και οργισμένη τα δελτία μισθοδοσίας, τις αιτήσεις για τις θέσεις της δοκιμαστικής υπαλλήλου.

Τί θάθελες να της πω; Αφού το ήξερε ήδη, το ήξερε καλύτερα από μένα, ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να φτιάξουν ποτέ, αντίθετα πάντα θα χειροτερεύουν.

Κι εκείνος ο γέρος από την Αλγερία, που αναπολεί με λύπη μέρα-νύχτα την πατρίδα του το Μαγκρέμπ, που μόλις τον ανέχονται σήμερα, και πρέπει να πούμε ότι είναι ήδη τριάντα χρόνια εδώ. Ότι δεν θα αποκτήσει ποτέ δικό του σπίτι, ότι μένει στο δωμάτιο της υπηρέτριας, στη χώρα του Βολταίρου, στην πατρίδα των φώτων και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Αυτός στον οποίο αρνήθηκαν επίσημη άδεια παραμονής, που φεύγει χωρίς να μας πει αντίο, χωρίς να μας ευχαριστήσει για το δωρεάν εισητήριο με πτήση τσάρτερ που του δίνουμε για να γυρίσει στη μιζέρια της χώρας του. Θα ανακουφιστεί σίγουρα να μάθει και δεν πρέπει με κανένα τρόπο να ξεχάσει ότι έχουμε χαράξει τη λέξη Αδελφοσύνη πάνω από την κεντρική είσοδο των Δημαρχείων μας.

Κι ο άλλος, ο φυλακισμένος σε ένα κελί για έξη πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία γιατί σε λίγο θα γίνουν δέκα. Κι ο δυστυχισμένος που κοιμάται στον εξαερισμό του μετρό, δεν τον ενδιαφέρει να μάθει ότι τραγουδάω γι΄αυτόν όχι όσο θάπρεπε δυνατά και πολύ φάλτσα.

Τι θάθελες να μου πούνε;

GR-Μακεδονία ξακουστή

Την περί του γεωγραφικού ονόματος της Μακεδονίας μεταπολεμική ιστορία και τα λάθη του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών τα έχουμε γράψει αλλού. Αυτό που μου έκανε πολύ εντύπωση τελευταία είναι τρεις ταινίες του βραβευμένου και εκ ΠΓΔΜ ορμώμενου, σκηνοθέτη Μίλτσο Μαντσέφσκι τις οποίες είδα με τη σειρά την περασμένη εβδομάδα. Ο συνάδελφος Γιώργος Κόκκινος μου επεσήμανε και κάποια σχετικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στον ελληνικό τύπο.


H πρώτη ταινία, με τίτλο «Πριν από την βροχή» πραγματεύεται το αιώνιο πρόβλημα της βίας μεταξύ δύο εθνοτήτων που ζουν στον ίδιο χώρο - των σλαβόφωνων και των αλβανόφωνων κατοίκων της ΠΓΔΜ. Υπέροχη ταινία, που δείχνει ότι τελικά οι δύο ομάδες το μόνο που πετυχαίνουν είναι να σκοτώνουν η κάθε μια τους δικούς της αθώους ανθρώπους, εξαιτίας τους φανατισμού και της μισαλλοδοξίας που καλλιεργούνται και από τις δύο πλευρές. «Πρέπει να πάρεις θέση» λέει ο πρωταγωνιστής. «Ακόμη και τραβώντας μια φωτογραφία παίρνεις το μέρος της μιάς ή της άλλης μεριάς. Το πρόβλημα είναι ότι σιχαίνομαι και τις δύο μεριές.»

Η δεύτερη ταινία, με τίτλο «Σκόνη», είναι ένα γουέστερν που ξεκινά από τη Νέα Υόρκη για να καταλήξει να διαδραματίζεται στην ΠΓΔΜ του μακεδονικού αγώνα των αρχών του 20ου αιώνα αλλά με πρωταγωνιστή έναν Αμερικάνο πιστολέρο. Πρόκειται για άλλη μια υπέροχη ταινία στην οποία μπλέκονται οι Αμερικάνοι του τότε και του σήμερα, η οποία μας δείχνει ότι τον μακεδονικό αγώνα τον έκαναν βουλγαρόφωνοι και ελληνόφωνοι, αλλά και ποια είναι η εικόνα της Μακεδονίας που έχουν σχηματίσει οι σλαβόφωνοι μετανάστες. «Που πάνε οι φωνές όταν πεθαίνουμε;» αναρωτιέται η μετανάστρια καθώς διηγείται την ιστορία με το δικό της υποκειμενικό τρόπο. Φωνές από το παρελθόν που μπλέκονται με τα συμφέροντα των συγχρόνων, οι οποίοι δεν διστάζουν να αλλάξουν τις φωτογραφίες για να γίνουν κι αυτοί, αν και ξένοι, μέρος της ιστορίας.

Τέλος η τρίτη ταινία είναι περσινή, έχει τίτλο «Σκιές» και έχει, πολύ αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου, προκαλέσει αρθρογραφία από ανθρώπους που μάλλον δεν την έχουν δεί (κι εγώ την κατέβασα από το διαδίκτυο γιατί δεν υπάρχει ακόμη σε DVD). Δεν θα προσπαθήσω να αντικρούσω ούτε το άρθρο του κ. Κούτροβικ στα ΝΕΑ, ούτε το πρόσφατο
άρθρο της κ. Βενάρδου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Ούτε και θα ασχοληθώ με τη ρετσινιά της «άθλιας σκοπιανής προπαγάνδας» που της κόλλησαν αβασάνιστα τα ελληνικά ΜΜΕ. Είναι μάλλον προφανές πως όλοι έχουν δεί μόνο σκηνές από την ταινία και ως τυφλοί οδηγούν και τους υπόλοιπους ανάλογα.

Το έργο είναι ένα ποιήμα και το κεντρικό του μήνυμα είναι ότι όσο διατηρούμε στη ζωή τα φαντάσματα του παρελθόντος κινδυνεύουμε να μας καταπιεί κι εμάς το παρελθον, να μας συμπαρασύρει στον τάφο. Ο κεντρικός ήρωας ελευθερώνεται μόνον όταν προχωρεί στο θάψιμο των οστών των φαντασμάτων (των αποκαλούμενων Μακεδόνων του Αιγαίου) που τον συνοδεύουν έχοντας προηγουμένως συγκρουστεί με την (εκπρόσωπο του κατεστημένου) μητέρα του η οποία τα έχει ξεθάψει και θέλει να τα «μελετήσει». Βέβαια, το παρελθόν δεν διαγράφεται. «Πως θα μπορέσεις να ζήσεις χωρίς εμένα;» ρωτά τον πρωταγωνιστή το φάντασμα της όμορφης κοπέλας από το παρελθόν. Όμως αν θέλει κάποιος να ζήσει και να μην τον παρασύρει η λάμια μαζί της στον τάφο, πρέπει να κρατήσει μεν την ανάμνηση αλλά να κοιτάξει μπροστά, θάβοντας τα κόκκαλα του παρελθόντος. «Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι» λέει στα Σατιρικά Γυμνάσματα ο Παλαμάς.

Αν κάποιος θέλει πράγματι να καταλάβει την άλλη πλευρά ας δεί αυτές τις ταινίες, καθώς και μια παλαιότερη υπέροχη ταινία (συμπαραγωγή Βουλγαρίας και ΠΓΔΜ) με τίτλο «Ξαναζεσταίνοντας το χτεσινό φαγητό», που περιγράφει το δράμα των απλών ανθρώπων στην ΠΓΔΜ από την εποχή της Σέρβικης κατοχής μέχρι και την ανεξαρτησία. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που πέρασαν και οι σλαβόφωνοι στην Ελλάδα.

FR-Catharsis

Certainement. Je devrais me baisser devant l’un en caressant voluptueusement sa cheviotte – paf, paf, paf, paf – et dire «Vous avez un peu de poussière Monsieur A.». Ensuite je devrais attendre au coin, et quand je serais en face de la bedaine de l’autre, après avoir observé pendant tant d’années ses sentiments et sa pulsation, me baisser de nouveau et chuchoter à titre confidentiel «Ah ! Monsieur B., ce A. …» Il faudrait que j’épie derrière les lunettes de G. son regard désopilant. S’il me l’offrait, déployer mon meilleur sourire et de l’accepter comme un bébé royal dans la robe d’un chevalier. Et, si ce regard s’attardait, me baisser pour une troisième fois et, plein de contrition, articuler «Votre serviteur, mon maître».

Mais tout d’abord je devrais rester dans la bande de D. Là, le vol qualifié s’exerçait sous des auspices internationaux brillants, dans des bureaux luxueux. Au début je n’existerais pas. Caché derrière mon chef de division courtaud je reniflerais. J’aurais eu des manières délicates, éthérées. J’apprendrais leur langage codé. Toucher la partie gauche de la raie signifierait «cinq cent mille». Une secousse constante de la cendre du cigare signifierait «d’accord». Je gagnerais la confiance de tout le monde. Et, un jour, en m’appuyant sur le cristal de ma table j’écrirais moi-même la réponse : «notre institution indépendante Monsieur le Procureur …»

Je devrais me baisser, me pencher, me prosterner. À tel point que mon nez irait se joindre à mon talon. Et ainsi commodément courbé, je roulerais pour arriver.

Canailles !

Le pain de l’exil me nourrit. Aux vitres de ma chambre viennent frapper des corbeaux. Et je vois dans les poitrines souffrantes des paysans se lever le souffle puissant qui vous balayera.

Aujourd’hui j’ai emprunté les clefs et je suis monté au château vénitien. J’ai traversé trois portails, trois murailles jaunâtres très hautes, avec des remparts en ruines. À l’intérieur, dans le troisième cycle, j’ai perdu vos traces. En regardant par les mâchicoulis, en bas, la mer, la plaine, les montagnes, je me suis senti en sécurité. Je suis rentré dans des casernes en ruines, dans des cryptes où avaient poussé des figuiers et des grenadiers. Je hurlais dans la solitude. J’ai marché pendant de longues heures en cassant des herbes grandes et sèches. Sur mes vêtements s’attachaient des ronces et un vent fort. La nuit m’a surpris …
Traduit du Grec. Je remercie mon ami Laurent Dersy pour ses corrections.

Texte du poète Kostas Karyotakis (1896-1928), publié après son suicide (texte grec disponible sur http://karyotakis.awardspace.com/ et http://el.wikisource.org)

GR-Γράμμα από Βρυξέλλες

Πολλές φορές ακούγοντας στο βέλγικο ραδιόφωνο κάποια είδηση, τη συνδέω αυτόματα με κάτι που διάβασα σε κάποια ελληνική εφημερίδα, σε ένα ελληνόφωνο ιστολόγιο ή που άκουσα στις διαδικτυακές ειδήσεις από την Ελλάδα. «Τι κρίμα που στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν τι κάνουν οι Βέλγοι για το ίδιο πρόβλημα» σκέπτομαι.

Από αυτή τη σκέψη δημιουργήθηκε το νέο ιστολόγιο «Γράμμα από Βρυξέλλες». Έγραψα ήδη το πρώτο άρθρο για το μάθημα των θρησκευτικών. Και θα συνεχίσω κάθε φορά που θα έχω κάτι ενδιαφέρον. Χωρίς να κάνω ανταγωνισμό στον φίλο κ. Παντελή Παντελή της Ελευθεροτυπίας που γράφει κάθε Δευτέρα την ωραία του στήλη «Γεύση από Βρυξέλλες».

EN-Zhang Yimou's real China

We all admired the grandiose openning ceremony directed by the acclaimed Chinese filmmaker and cinematographer Zhang Yimou. A great power able to coordinate thousands of actors, musicians and dancers to provide a unique spectacle.

However, China is not the illusion Zhang Yimou created to impress the world. The real China is the one he portayed in his less-known (but nevertheless acclaimed) films «Not one less» and «Happy times hotel».

«Not one less» is a story about the persistence of a 13-year old girl who is called upon to replace a primary school teacher in a remote chinese village. She must keep the students from going away, as is very often the case with young boys and girls in poor villages, who must go off and work to help sustain their families. When one of her pupils does not show up for lessons she will try everything to find him and bring him back. A view of rural and urban China light years away from Beijing and the Olympics. It won the 1999 Golden Lion Award at the Venice film festival, as well almost a dozen other awards in China and abroad. It shows the faith China puts in education and in its youth and it helps explain why so many children were given a prominent role at the openning ceremony of the Beijing Olympics. A great power is made first of all in the classroom, not in the battlefields.

The «Happy times hotel», tells the story of a blind girl who finds herself under the supervision of an unemployed bachelor. With the help of his friends he creates an illusion for the girl. She is led to believe that he works in a rich hotel where she gets engaged as a masseuse. A view of urban China with its unemployment and its human side, its solidarity and its sentimentalism. Some of these traspired through the songs performed at the openning ceremony but again the image projected in Beijing is nothing compared with the image projected in the film which won three prizes at the Valladolid international film festival, one for «its powerful appeal to preserve the human hopes for happiness, made in a humorous-drama style».

Of course Zhang Yimou has also given us several other masterpieces, including «Raise the Red Lantern», the «House of Flying Daggers» and «Hero». But I find the two films I mentioned above as real masterpieces for the everyday China we will not be seeing through the polished up images of the Beijing Olympics. And the China which will dominate the future.

P.S. I used the word «illusion» a couple of times in this post. Before the ink was dry, we learned that the little girl in the red dress who sang during the openning ceremony was just miming - the real singer's face was not as charming as to be shown on the TV sceens of billions of viewers. And the 29 firework "footprints" which travelled across Beijing's sky during the opening ceremony were also fake as they came from previously recorded footage.

GR-Συγκρίσεις

Στην τρέχουσα συνεργασία του με τους υπουργούς ο κ. Σημίτης είναι σχεδόν μονότονος. Ολοι οι πολιτικοί συλλογισμοί του κινούνται σε δυο τεμνόμενους άξονες. Ο ένας είναι η επιθυμία του να επέλθει ηρεμία στην περιοχή. Ο άλλος είναι η σύγκλιση και η ελληνική συμμετοχή στην ΟΝΕ. «Θεωρεί αδιανόητο να μείνουμε έξω». Εκ παραλλήλου τον διακρίνει η έμμονη στην αντιμετώπιση των μικρών και καθημερινών προβλημάτων. Π.χ. προ καιρού «χάλασε τον κόσμο» για την κυκλοφορία των φορτηγών στους δρόμους και για τους συνωστισμούς στα λιμάνια, ενώ «είναι ικανός να ζητήσει εξηγήσεις για ένα φανάρι». Ολα καταγράφονται στο περίφημο «μπλοκάκι» και το έχει πάντα μπροστά του όταν τηλεφωνεί ή στέλνει σημειώματα. Μερικές φορές οι υπουργοί έχουν ξεχάσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν. Ο ίδιος τις θυμάται. «Με είχε ρωτήσει πότε θα τελειώσει ένα έργο» λέει υφυπουργός σε παραγωγικό υπουργείο. «Του απάντησα τυχαία: "στα μέσα Ιουλίου, πρόεδρε". Το ξέχασα ως τις αρχές Ιουλίου που μου τηλεφώνησε και με ρώτησε: πού βρισκόμαστε;». Μπορεί να ρωτήσει με το ίδιο ενδιαφέρον για ένα κρίσιμο νομοσχέδιο και για μια απόφαση ρουτίνας. «Είναι υπουργός των υπουργών του» έλεγε κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. Αποτέλεσμα; «Υπουργοί αγωνιούν μήπως χτυπήσει το τηλέφωνο και δεν έχουν έτοιμη απάντηση». Δεν ήταν από την αρχή έτσι. Υπουργός δυσαρεστήθηκε κάποτε γιατί του ζήτησε να συνεννοηθεί μαζί του προτού να τοποθετήσει μια διοίκηση και του είπε: «Κώστα, σε ψήφισα αλλά δεν είμαι οπαδός σου». Σήμερα δεν θα το αποτολμούσε κανείς.
Από άρθρο του Γ. Λακόπουλου, Το ΒΗΜΑ, 21/09/1997 , Σελ.: A06.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξακολουθεί να είναι δημοφιλής επειδή αποτελεί την ενσάρκωση του μέσου Έλληνα - και μάλιστα δημοσίου υπαλλήλου. Τη δουλειά τη βρήκε από τον θείο. Είναι φανερό ότι δεν τρελαίνεται με το αντικείμενο της εργασίας του, αλλά κατά βάθος ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Το ωράριο είναι απαραβίαστο. Ύστερα αποσύρεται στη Ραφήνα και δεν θέλει να τον ενοχλεί κανένας, έστω κι αν καίγεται η μισή χώρα. Από βαρεμάρα οι δημόσιες εμφανίσεις έχουν περιορισθεί στις εντελώς απαραίτητες, αλλά για ένα ποτηράκι κρασί μοιάζει πάντα διαθέσιμος. Ακόμη και με το τσιγάρο, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται όπως πολλοί Έλληνες στη δουλειά που καπνίζουν -σχεδόν- στη ζούλα: συνομιλητές του μου είπαν ότι χρησιμοποιεί ένα τασάκι το οποίο μισοκρύβει στο ανοιγμένο συρτάρι του γραφείου του στο Μέγαρο Μαξίμου, μιας και τελευταίως δεν είναι πολιτικά ορθό να καπνίζεις μπροστά στους επισκέπτες. Στον κ. Καραμανλή βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς εξακολουθεί να θεωρείται «καταλληλότερος πρωθυπουργός» ενώ η χώρα καταρρέει.
Από άρθρο του Στέλιου Κούλουγλου στο LiFO, Τεύχος 114, 5.6.2008.

GR-Μετάνοια

Πριν από λίγο καιρό στη γειτονιά μου στη Φλάνδρα ξεφύτρωσε μια πινακίδα που με ξάφνιασε. Metanoia. «Θάναι καμμιά νέα αίρεση», σκέφτηκα. Ο υπότιτλος βέβαια ήταν εξίσου παράξενος «Performance boosting». Ώθηση απόδοσης. Και το κτήριο έξω από το οποίο ξεφύτρωσε η πινακίδα έμοιαζε μάλλον με κτήριο γραφείων παρά με εκκλησία.

Μια μέρα γυρίζοντας σπίτι έψαξα στο διαδίκτυο για την «αίρεση». Κι έπεσα πάνω σε μια μικρή εταιρεία εκπαίδευσης προσωπικού σε τεχνικές επικοινωνίας, σε τεχνικές διοίκησης και ανάπτυξης ομαδικού πνέυματος, σε τεχνικές πωλήσεων.

Όμως γιατί δυό κοπέλες από τη Φλάνδρα αποφάσισαν να ονομάσουν την εταιρεία τους «Μετάνοια»; Διαβάζοντας λίγο τις ιστοσελίδες τους κατάλαβα περισσότερα. Αν μια εταιρεία, ένας οργανισμός, μια χώρα, θέλει να προκόψει, να ανέβει, να μεγαλουργήσει δεν πρέπει άραγε να μετανοήσει, να αλλάξει νοοτροπία, να βάλει νέους στόχους, να καθιερώσει νέες διαδικασίες, να επιβραβεύσει νέες αξίες; Αν θέλει να βγει από το τέλμα του παρόντος δεν πρέπει άραγε να ακολουθήσει την συμβουλή του Παλάμα «... έμπα σ' άλλη στράτα, τον νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε, ... δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι ...».

Ευτυχώς που οι πρόσφατες εμπειρίες μου στην Κρήτη μου είχαν δείξει ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα και για μας. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι η μετάνοια δεν μένει κενό γράμμα αλλά συνοδεύεται και από την απαραίτητη σκληρή δουλειά.

GR-Η κεραία

«Μας πήραν τη φωνή αλλά μας έμειναν οι λέξεις» αναφωνεί άφωνα ο πρωταγωνιστής στο έργο «Η κεραία» (La antena και στα γαλλικα Telepolis) του αργεντινού Esteban Sapir. Το είδαμε με την κόρη μου χτες στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Φαντασίας Βρυξελλών.

Σ'έναν κόσμο στον οποίο τα ΜΜΕ κατευθύνονται από την πολιτική, η τηλεόραση επέμπει συνεχώς προγράμματα για τις μάζες με στόχο να ελέγξει την κοινή γνώμη και να κατευθύνει τον κόσμο. Κατακλυσμένος από τις καταναλωτικές εκπομπές ο λαός παύει να ενδιαφέρεαι για την πολιτική. Ο κ. Τελέ, διευθυντής προγραμμάτων και παντοδύναμος δικτάτορας, οραματίζεται την τελική λύση να υπτωτίσει τους πολίτες και να εξασφαλίσει την πλήρη αφοσίωσή τους. Αλλά μέσα σ'αυτόν τον κόσμο της απογοήτευσης στον οποίο οι άνθρωποι έχουν χάσει τη λαλιά τους και έχουν πάψει πλέον να επικοινωνούν μεταξύ τους, υπάρχει ακόμη Η ΦΩΝΗ. Είναι ο μόνος άνθρωπος, που έχοντας ξεφύγει από την δικτατορία διαθέτει ακόμη φωνή και είναι η τελευταία ελπίδα για την ανατροπή του καθεστώτος. Αυτή και ο τυφλός της γυιός.

Η ταινία είναι ασπρόμαυρη, θυμίζει βωβό κινηματογράφο με πολύ ωραία μουσική και υπότιτλους που είναι από μόνοι τους έργο τέχνης και με σκηνικό μια καταθλιπτική πόλη που θυμίζει προπολεμική Νέα Υόρκη. Δεν ξέρω αν και πότε η ταινία αυτή θα προβληθεί στην Ελλάδα, αλλά μην τη χάσετε.

GR-Σκέψεις για την Εθνική γιορτή

Το 1998, όταν τα παιδιά μου ήταν ακόμη στο σχολείο και ασχολιόμουνα στο σύλλογο ελλήνων γονέων του Ευρωπαϊκού Σχολείου Βρυξελών στο Uccle, είχαμε προσκαλέσει τον Νίκο Δήμου να εκφωνήσει τον πανηγυρικό σε μιαν εκδήλωση για την 25η Μαρτίου. Το θέμα που του είχαμε προτείνει να αναπτύξει είχε τίτλο «Από το '21 στον 21º, οι προοπτικές της Ελλάδας στον 21º αιώνα» και το κείμενο της ομιλίας είναι δημοσιευμένο στη συλλογή του με τίτλο «Δοκίμια ΙΙΙ: Από την Πορνογραφία στα Κόμικς». Είχα τότε φτιάξει και την αφίσα της εκδήλωσης. Ήταν βέβαια μια εκδήλωση περισυλογής και δεν είχε ούτε σημαιούλες, ούτε εθνικές στολές, ούτε πανηγυρικούς από περισπούδαστους
θεολόγους ή φιλόλογους. Μια εκδήλωση για την πατρίδα και τα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι για λυγερά και κοπτερά σπαθιά και εθνικιστικά προσκλητήρια.

Στο ίδιο πνεύμα και μαθαίνοντας τον πρόσφατο θάνατο του Arthur C. Clarke, του γνωστου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, κάθησα και μετέφρασα στα Ελληνικά ένα μικρό του διήγημα με τίτλο Ξανασμίξιμο (Reunion). Κι επειδή το θέμα του διηγήματος είναι ο ρατσισμός θυμήθηκα πως πριν από μερικά χρόνια είχα μεταφράσει ένα παραπλήσιο διήγημα το άλλου μεγάλου της επιστημονικής φαντασίας, του Isaac Assimov με τίτλο Έθνη στο Διάστημα.

Τα θεωρώ ως την καλύτερη συμβολή για τη ημέρα που ως Έλληνες γιορτάζουμε την εξέγερση του 1821 η οποία οδήγησε στην ελεύθερη Ελλάδα που όλοι μας απολαμβάνουμε σήμερα. Αλλά και για τη ημέρα που ως Ευρωπαίοι (πρέπει να) θυμόμαστε την υπογραφή των Συνθηκών της Ρώμης το 1957 οι οποίες οδήγησαν στη σημερινή Ενωμένη Ευρώπη.

GR-Αγαπητέ Νίκο, ...

... διάβασα το σημερινό σου άρθρο στα Επίκαιρα και κατάλαβα την πίκρα σου.

Προσωπικά σε παρακαλώ πάνω απ'όλα να μη στεναχωριέσαι. Οι νουνεχείς σε αγαπούμε και σε εκτιμούμε και σε αναπολούμε. Δυστυχώς, οι συμπατριώτες μας δεν έχουν καταλάβει μερικά πράγματα, αν και οι προσπάθειές σου δεν έχουν πάει χαμένες γιατί μερικοί έχουν (έχουμε) καταλάβει.

Επαναλαμβάνω, πάνω απ'όλα εσύ μη στεναχωριέσαι. Όσοι σε διαβάζουν, όσοι συμφωνούν μαζί σου, όσοι σε τιμούν (δεν θέλω να πω όσοι σε πιστεύουν γιατί πάμε αλλού), είναι περισσότεροι. Απλώς με τις βρωμιές που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ, στην εξουσία και στο διαδίκτυο, οι συνεχείς συζητήσεις είναι μερικές φορές ανώφελες. Βέβαια δεν πρέπει να μένει κανείς σιωπηλός, αλλά από ένα σημείο και πέρα ο φανατισμένος, αμόρφωτος όχλος δεν καταλαβαίνει από λόγια. Μόνο, δυστυχώς όταν σπάσει τα μούτρα του πάνω στον τοίχο προς τον οποίο τρέχει τυφλωμένος, υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσει. Τότε θα είναι βέβαια αργά και πολλά θα έχουν χαθεί. Αλλά θα είναι μια νέα μέρα που θα ξεκινά από την αρχή - ίσως τότε οι ιδεες σου, ο τρόπος αντιμετώπισης της ζωής που δείχνεις να μην είναι ανώφελα.

Καλη σου μέρα,

Φιλικά

Τάκης Αλεβαντής

Προς:
Νίκο Δήμου,
Συγγραφέα
Διαδίκτυο
Ενταύθα

GR-Το λαδάκι της χρονιάς

Την περασμένη εβδομάδα είχα κατέβει στην Κρήτη, όπου έχω ένα μικρό εξοχικό με καμιά 40αριά ελαιόδεντρα. Τα μισά ήταν γεμάτα καρπό και τα ξαδέλφια της γυναίκας μου από το Ρέθυμνο προσφέρθηκαν να έλθουν να βοηθήσουν να τον μαζέψουμε. Ο Γιώργος κατέφθασε με τον φίλο του τον Κώστα και ταυτόχρονα ήλθε και ο Ηλίας. Εξοπλισμένοι με ελαιόδιχτα και ηλεκτρικά ραβδιστικά ρίχτηκαν στη δουλειά και μέχρι νωρίς το απόγευμα είχαμε μαζέψει 344 κιλά εληές. Στην προσπάθεια συμμετείχε και η κουνιάδα μου η Φιλιώ και βέβαια η Κατερίνα. Ταυτόχρονα ρίξαμε και το λίπασμα αφού προβλεπόταν να βρέξει.

Μετά από ένα καλό γεύμα και αρκετό κρασί (η βροχή είχει ήδη αρχίσει), μεταφέραμε τα σακιά στο ελαιοτριβείο Καλαμαρίδη στο Καμπάνι Ακρωτηρίου και γυρίσαμε σπίτι ψόφιοι στην κούραση. Την επομένη πήγαμε επί τόπου και παρακολουθήσαμε όλη τη διαδικασία παραγωγής του λαδιού (από όπου και η φωτό) μέχρι που παραλάβαμε 60 κιλά λάδι και αφήσαμε και καμιά δεκαριά κιλά στο ελαιουργείο ως αμοιβή.

Πριν να φύγουμε για Βρυξέλλες κλαδεψα και τα μισά ελαιόδενδρα, αυτά που προβλέπεται να έχουν λάδι την επόμενη χρονιά. Συνολικά, παρόλο που κουραστήκαμε ιδιαίτερα η εμπειρία ήταν παραπάνω από ευχάριστη, ιδίως όταν βλέπαμε το λάδι να συγκεντρώνεται στα δοχεία.

Βέβαια, μια τέτοια προσπάθεια μόνον ως χόμπυ μπορεί να ειδωθεί αφού η τιμή του λαδιού την εποχή αυτή για τον παραγωγό είναι 2,80 ευρώ το κιλό, γεγονός που κάνει την όλη διαδικασία ασύμφορη ακόμη και για μεσαίες εκμεταλλεύσεις. Αν συνυπολογίσει κανείς τα εργατικά για κλαδέματα, σκαψίματα, μαζέματα, την απόσβεση των εργαλείων, τα λιπάσματα, τα ποτίσματα και τα (ενδεχόμενα) ραντίσματα, η διαδικασία σίγουρα δεν συμφέρει. Αλλά τότε ούτε και ένα καλό εστιατόριο αξίζει (ας μαγειρέψουμε σπίτι), ούτε οι καλοκαιρινές διακοπές (ας κάνουμε ένα μπάνιο και ας ανοιξουμε τον κλιματισμό) ούτε καν ο κινηματογράφος (ας ανοίξουμε την τηλεόραση, όλο και κάποιο καλό έργο θα έχει). Ήδη οργανώνουμε την ελαιοσυγκομιδή της επόμενης χρονιάς ...

Χρόνια Πολλά - Best Wishes - Meilleures Voeux

Σας εύχομαι το 2008 να είναι γεμάτο Υγεία, Ευτυχία και όμορφα Αισθήματα για εσάς και τις οικογένειές σας.

Γεμάτο με τα όμορφα χρώματα, τις μυρωδιές και τους ήχους της φύσης αφού το 2008 γιορτάζεται ως το Διεθνές Έτος του πλανήτη Γη.

Γεμάτο με κατανόηση και ευγένεια για τον «πλησίον» αφού το 2008 γιορτάζεται ως το Ευρωπαϊκό Έτος Διαπολιτισμικού Διαλόγου.

Και πάνω απ’ όλα γεμάτο με περισσότερη σοφία, περισσότερη αντοχή, περισσότερη καρτερικότητα, αφού η μοίρα μας είναι κοινή, προβλέψιμη, αναπόφευκτη.
______________________________________________________

Ι wish you a Happy and Prosperous 2008, full of Health and Nice Feelings for you and your beloved.

Full of the colours, the smells and the sounds of nature, given that 2008 is celebrated as the International Year of Planet Earth.

Full of understanding and gentleness for our «neighbour», given that 2008 is celebrated as the European Year of Intercultural Dialogue.

And above all full of more wisdom, tolerance and endurance given that our fate is common, predictable, inevitable.
_____________________________________________________

Je vous souhaite une année 2008 pleine de Santé, de Bonheur et de Bonnes Sentiments à vous et à vos bien aimés.

Pleine de couleurs, de saveurs et de sons de la nature comme le 2008 est l’Année Internationale de la Planète Terre.

Pleine de compréhension et de gentillesse pour le «prochain» comme le 2008 est l’Année Européenne du Dialogue Interculturel.

Et surtout pleine de sagesse, de tolérance et d’endurance, vu que notre sort est commun, prévisible, inévitable.

GR-Ανεμογεννήτριες, ανεμόμυλοι ή καταιγίδα εν κρανίω;

Αφορμή για το σχόλιο αυτό μου έδωσε το άρθρο του Νίκου Δήμου «Οικολογία εναντίον Τεχνολογίας;» της 1/12/2007.

Κάθε φορά που επισκέπτομαι το χωριό του πατέρα μου, τον Τυρό Κυνουρίας, πολλοί παραπονούνται που οι Βρυξέλλες δεν κάνουν περισσότερα για την ανάπτυξη της περιοχής. Εννοούν βέβαια γιατί δεν τους δίνουν ανεξέλεγκτα χρήματα για να βελτιώσουν τα σπίτια τους και να κτίσουν κι άλλα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Τους απαντώ ευγενικά ότι η ανάπτυξη είναι δικό τους θέμα και όχι των Βρυξελλών.

Τον Ιούλιο, όταν διάβασα στην τοπική εφημερίδα (ΚΥΝΟΥΡΙΑ) ένα άρθρο που λίγο-πολύ εξομοίωνε την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην ορεινή Κυνουρία με τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα, αποφάσισα να αντιδράσω. Με τον αδελφό μου γράψαμε μιαν απάντηση με τα θετικά στοιχεία της αιολικής ενέργειας αλλά και με τα σημεία που πρέπει να προσεχτούν κατά την εγκατάσταση. Η ΚΥΝΟΥΡΙΑ μας έκανε την τιμή να το δημοσιεύσει και από τότε ... αντιμετωπίζουμε κάποια σχετική ψυχρότητα από ορισμένους κατοίκους. «Δεν συμφωνούμε, απλώς δεν τις θέλουμε» είπε ένας στον αδελφό μου που επισκέφτηκε πρόσφατα το χωριό. Προφανώς θέλουν τους σκουπιδότοπους, το ανεξέλεγκτο κυνήγι, τα αυθαίρετα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα μη επεξεργασμένα λύματα.

Τελικά βέβαια δεν πρόκειται για την ανάπτυξη έναντι της υπανάπτυξης, ούτε για την οικολογία έναντι της τεχνολογίας αλλά για τη γνώση έναντι της αμάθειας. Παιδεία, περισσότερη παιδεία, για να παραφράσουμε τις τελευταίες λέξεις του Γκαίτε.

GR-Πολιτική σάτιρα και παντοδυναμία

Φανταστείτε τον πρωθυπουργό, ή άκόμη καλύτερα τον ευαίσθητο στη σάτιρα πρώην πρόεδρο της δημοκρατίας, ως προσκεκλημένο στο επίσημο ετήσιο δείπνο της Ένωσης Συντακτών. Φανταστείτε τον να παίρνει τον λόγο για να βγάλει ένα λογύδριο και ταυτόχρονα να βγαίνει στο βήμα ένας σωσίας του (π.χ. ο Μητσικώστας), ο οποίος βγάζει έναν συμπληρωματικό λόγο να κρατάτε την κοιλιά σας από τα γέλια. Φανταστείτε επιπλέον στο τέλος του διπλού λογυδρίου να παίρνει το λόγο ένας γνωστός κωμικός, με δική του εκπομπή στην τηλεόραση (π.χ. ο Λαζόπουλος) και να κάνει μια ζωντανή ημίωρη σάτιρα «υψηλών οκτανίων» με αντικείμενο τον ίδιο τον υψηλό προσκεκλημένο.

Απίθανο θα μου πείτε. Για την Ελλάδα οπωσδήποτε. Όμως χτες έπεσα τυχαία στο βιντεάκι του ετήσιου δείπνου της ένωσης ανταποκριτών του Λευκού Οίκου για το 2006, κατά τη διάρκεια του οποίου συνέβησαν αυτά ακριβώς, με τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ στη θέση του σατιριζόμενου. Βέβαια η παρέμβαση του κωμικού Stephen Colbert, η οποία έσπαγε κόκκαλα, δεν άρεσε τόσο πολύ σε μερίδα των δημοσιογράφων, κι έτσι το 2007, στην αντίστοιχη εκδήλωση χρησιμοποιήθηκαν κάπως πιό ανώδυνες σάτιρες, όπως οι δέκα πιό αστείες γκάφες του Προέδρου, ενώ ο ιδιος υπογράμμισε ότι το γεγονός ότι η κοινωνία που επιτρέπει την σάτιρα των πολιτικών της ηγετών είναι μια ελεύθερη κοινωνία που νοιώθει αυτοπεποίθηση.

Πράγματι, και ο Αριστοφάνης έγραψε τις κωμωδίες του στο απόγειο του Χρυσού Αιώνα και του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν η Αθήνα ήταν η υπερδύναμη της εποχής. Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν τελικά η ένταση και η αποδοχή της σάτιρας από τους πολιτικούς δεν είναι ευθέως ανάλογη με το αίσθημα παντοδυναμίας μιας κοινωνίας, που θεωρεί ότι βρίσκεται «υπεράνω» των άλλων από πάσης απόψεως. Και φυσικά θυμάμαι το τελικό αποτέλεσμα του Πελοποννησιακού Πολέμου ...

GR-Περι ελληνικών στους υπολογιστές

«ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΕΣ διευθύνσεις σε δώδεκα γλώσσες, εκτός των αγγλικών και συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, θα προστεθούν στους κεντρικούς καταλόγους του Ίντερνετ από την ερχόμενη εβδομάδα, ανοίγοντας το δρόμο του Ίντερνετ στους σέρφερ όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από το εάν μιλούν αγγλικά ή όχι» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/10/2007). Στις ιστοσελίδες του ICANN για τα διεθνοποιημένα ονόματα τομέων μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες.

Το 1986 που συζητούσαμε για τα πρότυπα των ελληνικών χαρακτήρων ενόψη της υιοθέτησης του περίφημου ΕΛΟΤ 928, ο ΟΤΕ επέμενε να προωθεί μιαν επταψήφια κωδικοποίηση για τις «τηλεματικές» λεγόμενες υπηρεσίες (ΕΛΟΤ 927). Αυτήν την κωδικοποίηση προώθησε και στην Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών (ITU) με αποτέλεσμα επί χρόνια να μην γίνει καμμία προσπάθεια χρήσης ειδικών χαρακτήρων στις διάφορες διαδικτυακές εφαρμογές (διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ιστοσελίδων κλπ.). Έπρεπε να υιοθετηθεί το Unicode (ISO 10646) το 1992 για να αρχίσουμε να ελπίζουμε σε ένα πραγματικά διεθνοποιημένο διαδίκτυο με διευθύνσεις του τύπου παναγιώτης@αλεβαντής.ελ.

Αλήθεια πότε θα πάψουν και σχόλια του τύπου «sugnwmh gia ta greeklish grafw apo ekswteriko kai den exw ellhnikous xarakthres»; Ιδίως όταν οι υπολογιστές που κυκλοφορούν στην αγορά από το 1995 και μετά μπορούν να γράψουν και να διαβάσουν ελληνικά σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης ... Και να φανταστείτε που όταν υποστήριζα ότι δεν υπάρχει καθόλου ανάγκη υιοθέτησης επταψήφιας κωδικοποίησης για τα Ελληνικά κάποιος με είχε χαρακτηρίσει ως «λατίνο ιμπεριαλιστή» επειδή οι ελληνικοί χαρακτήρες βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του πίνακα της οκταψήφιας κωδικοποίησης του ΕΛΟΤ 928 !

Περισσότερα για εκείνη την ηρωική εποχή στο άρθρο μου για την εισαγωγή των Ελληνικών στα συστήματα πληροφορικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

GR-Ένα κι ένα κάνουν ...

Από τους 9.921.545 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, το 27,83% απείχε ή έριξε λευκό ή άκυρο, το 14,48% ψήφισε μικρά κόμματα (σε αντίθεση με το 57,68% που ψήφισε τα δύο μεγάλα) ενώ μόνο το 30,19% ψήφισε το κυβερνών κόμμα. Αυτή εξ ορισμού είναι η κοινοβουλευτική (ή αντιπροσωπευτική) μας δημοκρατία, η οποία όμως έχει ως τελικό αποτέλεσμα να (μας) κυβερνά μια μειοψηφία. Αν αυτό συνδυαστεί και με το γεγονός ότι αυτή η εκάστοτε μειοψηφία δεν ανέχεται την όποια κριτική αλλά θέλει να διοικεί στην ουσία χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των (συχνά θιγόμενων) υπόλοιπων, δεν πρέπει να μας προξενεί εντύπωση η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας με τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τις συγκρούσεις που προβλέπεται πάλι να μας ταλανίσουν στο άμεσο μέλλον (στις συζητήσεις με τους πολιτικούς όλα αυτά αναφέρθηκαν και ως «το πεζοδρόμιο»). Αν θέλουμε ένα διαφορετικό μέλλον για μας και τα παιδιά μας μήπως πρέπει να υπενθυμίσουμε στους διοικούντες τη λέξη «συναίνεση»;

Σήμερα έμαθα πως από το 25,86% της αποχής το 20% αντιστοιχεί στους Έλληνες του εξωτερικού. Αν αυτό αληθεύει τότε ένας στους πέντε Έλληνες ούτε εκφράζεται μέσω της εκλογικής διαδικασίας, ούτε τον εκφράζουν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του Έθνους. Στην χώρα που περηφανεύεται ότι είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας και της ορθοδοξίας αυτό δεν μου φαίνεται ούτε πολύ δημοκρατικό ούτε πολύ ορθόδοξο. Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή Βουλή θα ψηφίσει επιτέλους το νόμο για την ψήφο των μεταναστών για να αποκτήσουμε μια κάπως πιό δημοκρατική δημοκρατία. Μα υπάρχουν θα πείτε και δικτατορικές δημοκρατίες ή δημοκρατικές δικτατορίες; Δυστυχώς φαίνεται πως υπάρχουν ...

GR-Πολιτική, κόμματα, διαφάνεια

Τις τελευταίες μέρες, άκουσα στις ειδήσεις τις αλληλοκατηγορίες των κομμάτων για τις ευθύνες σχετικά με την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, είδα τη σχετική κινητοποίηση διαμαρτυρίας των ανώνυμων πολιτών της 8/7/2007 έξω από τη Βουλή, και διάβασα την πρόταση του βουλευτή κ. Μανώλη για τη θέσπιση ασυμβίβαστου μεταξύ κυβερνητικής θέσης και επίσημης κομματικής ιδιότητας. Όλα αυτά μαζί με έβαλαν στις ακόλουθες σκέψεις.

Κατ’ αρχάς δεν νομίζω ότι πρέπει να αμφισβητηθεί ούτε ο πατριωτισμός ούτε η καλή θέληση, ούτε η καλή πίστη όσων είναι επίσημα ενταγμένοι σε κομματικούς μηχανισμούς. Όμως από τη στιγμή που κάποιος εντάσσεται σε ένα κόμμα οφείλει να είναι πιστός στις αποφάσεις του και να προωθεί τα συμφέροντά του. Είναι επίσης λογικό όταν ένα κόμμα βρίσκεται στην εξουσία να θέλει να στελεχώσει κρίσιμες θέσεις του κρατικού μηχανισμού με πιστά στελέχη προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Είναι τέλος λογικό τα μέλη των αντιπολιτευόμενων κομμάτων να προσπαθήσουν να εμποδίσουν το κυβερνών κόμμα να πετύχει τους στόχους του στο πλαίσιο μιας αντιπολίτευσης «Ελληνικού τύπου».

Παράλληλα με τους πολίτες που είναι επίσημα ενταγμένοι σε κάποιο κόμμα υπάρχουν και (πολλοί περισσότεροι) άλλοι που δεν είναι ενταγμένοι πουθενά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ψηφίζουν το άλφα ή το βήτα κόμμα στις εκλογές, συγκρίνοντας και αναλύοντας κάθε φορά τα σχετικά προεκλογικά προγράμματα και υποσχέσεις. Σημαντικό επίσης ποσοστό συνειδητοποιημένων πολιτών έχουν απογοητευθεί από τα επίσημα κόμματα χωρίς να πάψουν να προβληματίζονται για το μέλλον του τόπου κάνοντας την παρουσία τους όλο και πιο αισθητή (βλέπε κινητοποιήσεις για την Αμαλία, για την πυρκαγιά στην Πάρνηθα αλλά και τη δημιουργία νέων κομμάτων όπως η Φιλελεύθερη Συμμαχία). Συνεπώς έχουμε δύο κατηγορίες πολιτών – αυτούς που έχουν κομματική ταυτότητα και αυτούς που δεν έχουν.

Είναι σίγουρο ότι ορισμένες θέσεις του κρατικού μηχανισμού πρέπει να στελεχώνονται από ανθρώπους πιστούς στις κυβερνητικές επιλογές, οι οποίες προκύπτουν με βάση τις προεκλογικές εξαγγελίες του κόμματος που κερδίζει τις εκλογές. Όμως πέραν από την επίσημη αντιπολίτευση των κομμάτων που δεν κέρδισαν τις εκλογές, υπάρχουν ορισμένες θέσεις που απαιτούν ουδετερότητα από κομματικούς μηχανισμούς και εξαρτήσεις. Θέσεις ελεγκτικές των πεπραγμένων της διοίκησης, θέσεις (δικαστικής ή οικονομικής) διαιτησίας, θέσεις διαχείρισης υψηλών προϋπολογισμών μέσω δημοπρασιών, θέσεις διαχείρισης κρίσεων ή της προστασίας του περιβάλλοντος, θέσεις αστυνόμευσης και επιβολής του νόμου. Θέσεις στις οποίες το όποιο «λαθρεμπόριο επιρροής» πρέπει να αποκλείεται και οι οποίες γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θα μπορούσαν να στελεχώνονται από άτομα τα οποία έχουν παραμείνει ακομμάτιστα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι και ενεργοί πολίτες.

Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν και σε άλλες χώρες. Στο Βέλγιο όλες οι θέσεις ευθύνης στον κρατικό μηχανισμό και στις επιχειρήσεις που ελέγχει το δημόσιο κατανέμονται αναλογικά σε άτομα που ανήκουν στα διάφορα κόμματα. Στη Γαλλία ο νέος πρόεδρος δεσμεύτηκε προεκλογικά η θέση του προέδρου της επιτροπής δημοσιονομικού ελέγχου της Βουλής να δίδεται σε άτομο της αντιπολίτευσης. Η θεσμοθέτηση της συμμετοχής στα κοινά και σε θέσεις ευθύνης, ενεργών πολιτών που δεν ανήκουν σε κόμματα εκτός από εμπλουτισμό της δημόσιας ζωής θα βοηθήσει να αναστραφεί και το κλίμα απαξίωσης της πολιτικής και αποχής από τα κοινά που σε τελική ανάλυση ενισχύει τα οργανωμένα (κομματικά και μη) συμφέροντα. Και νομίζω πως η εξαγγελθείσα ανασυγκρότηση του κράτους δεν πρέπει να αγνοήσει αυτή τη διάσταση.