GR-Για τον Αλέξη

Ένα τραγούδι του Benabar, ενός σύγχρονου Γάλλου τραγουδιστή.

Qu'est-ce que tu voulais que je lui dise ?

Τι θα 'θελες να τους πω;

Το κοριτσάκι που κάθεται δακρυσμένο, επειδή την ταλαιπωρούν μεγάλες στεναχώριες, οι μεγάλες διασκεδάζουν, δεν την παίζουν, δεν τη θέλουν στην παρέα τους, κι αυτή μένει μόνη. Μία είναι αρχηγός, με τις ευνούμενές της, η κακομοίρα είναι πολύ μικρή, στο κουτσό υπάρχουν προνομιούχοι, στο νηπιαγωγείο όπως και στα ξενυχτάδικα. Αλλά δεν πρέπει να κλαίει, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα ...

Τι θάθελες να της πω; Την αλήθεια και μόνον την αλήθεια και όλη την αλήθεια; Θάθελες να της πω ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα; Το χειρότερο, το πιο άδικο, δεν το ξέρει λόγω ηλικίας, αλλά κι η ίδια της κάποια μέρα θα κλείσει την πόρτα της όταν με την σειρά της θα είναι η πιο δυνατή ...

Κι εκείνο το αγόρι που κάθεται στη γωνιά, δεκαπεντάχρονο, με το πρόσωπο κρυμμένο στις παλάμες του, ο πρώτος έρωτας, η πρώτη στεναχώρια, όπως τα σαμπουάν τα δύο σ'ένα. Προσπαθεί να πει πως δεν πειράζει, να το παίξει άντρας, να κάνει τον γενναίο, ακόμη κι αν ξέρει πως εκείνη βρίσκεται στην αγκαλιά κάποιου άλλου, του ραγίζει η καρδιά, του σφίγγεται η κοιλιά ... Αλλά δεν πρέπει να κλαίει, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα ...

Τι θάθελες να του πω; Την αλήθεια και μόνον την αλήθεια και όλη την αλήθεια; Θάθελες να του πω ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα; Ότι δεν είναι το τελευταίο δάκρυ, ότι το μάθημα δεν θα το μάθει ποτέ, αλλά μπορεί άραγε να τον παρηγορήσει, το γεγονός ότι κάποια μέρα κι αυτός θα κάνει τις βαλίτσες του και θα αναχωρήσει;

Κι αυτή η γυναίκα που συγκρατεί τα αναφυλλητά της, ο καφές χύνεται στην κουζίνα, το αφεντικό της δεν ήταν υπερήφανος, πρέπει να μειώσει το προσωπικό, αστείο καθεστώς. Κολλαριστό πουκάμισο, αιτήσεις κατάρτισης, καλά τακτοποιημένοι φάκελλοι, συστατικές επιστολές, με μια κίνηση παραμερίζει λυπημένη και οργισμένη τα δελτία μισθοδοσίας, τις αιτήσεις για τις θέσεις της δοκιμαστικής υπαλλήλου.

Τί θάθελες να της πω; Αφού το ήξερε ήδη, το ήξερε καλύτερα από μένα, ότι τα πράγματα δεν πρόκειται να φτιάξουν ποτέ, αντίθετα πάντα θα χειροτερεύουν.

Κι εκείνος ο γέρος από την Αλγερία, που αναπολεί με λύπη μέρα-νύχτα την πατρίδα του το Μαγκρέμπ, που μόλις τον ανέχονται σήμερα, και πρέπει να πούμε ότι είναι ήδη τριάντα χρόνια εδώ. Ότι δεν θα αποκτήσει ποτέ δικό του σπίτι, ότι μένει στο δωμάτιο της υπηρέτριας, στη χώρα του Βολταίρου, στην πατρίδα των φώτων και των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Αυτός στον οποίο αρνήθηκαν επίσημη άδεια παραμονής, που φεύγει χωρίς να μας πει αντίο, χωρίς να μας ευχαριστήσει για το δωρεάν εισητήριο με πτήση τσάρτερ που του δίνουμε για να γυρίσει στη μιζέρια της χώρας του. Θα ανακουφιστεί σίγουρα να μάθει και δεν πρέπει με κανένα τρόπο να ξεχάσει ότι έχουμε χαράξει τη λέξη Αδελφοσύνη πάνω από την κεντρική είσοδο των Δημαρχείων μας.

Κι ο άλλος, ο φυλακισμένος σε ένα κελί για έξη πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία γιατί σε λίγο θα γίνουν δέκα. Κι ο δυστυχισμένος που κοιμάται στον εξαερισμό του μετρό, δεν τον ενδιαφέρει να μάθει ότι τραγουδάω γι΄αυτόν όχι όσο θάπρεπε δυνατά και πολύ φάλτσα.

Τι θάθελες να μου πούνε;

GR-Μακεδονία ξακουστή

Την περί του γεωγραφικού ονόματος της Μακεδονίας μεταπολεμική ιστορία και τα λάθη του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών τα έχουμε γράψει αλλού. Αυτό που μου έκανε πολύ εντύπωση τελευταία είναι τρεις ταινίες του βραβευμένου και εκ ΠΓΔΜ ορμώμενου, σκηνοθέτη Μίλτσο Μαντσέφσκι τις οποίες είδα με τη σειρά την περασμένη εβδομάδα. Ο συνάδελφος Γιώργος Κόκκινος μου επεσήμανε και κάποια σχετικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στον ελληνικό τύπο.


H πρώτη ταινία, με τίτλο «Πριν από την βροχή» πραγματεύεται το αιώνιο πρόβλημα της βίας μεταξύ δύο εθνοτήτων που ζουν στον ίδιο χώρο - των σλαβόφωνων και των αλβανόφωνων κατοίκων της ΠΓΔΜ. Υπέροχη ταινία, που δείχνει ότι τελικά οι δύο ομάδες το μόνο που πετυχαίνουν είναι να σκοτώνουν η κάθε μια τους δικούς της αθώους ανθρώπους, εξαιτίας τους φανατισμού και της μισαλλοδοξίας που καλλιεργούνται και από τις δύο πλευρές. «Πρέπει να πάρεις θέση» λέει ο πρωταγωνιστής. «Ακόμη και τραβώντας μια φωτογραφία παίρνεις το μέρος της μιάς ή της άλλης μεριάς. Το πρόβλημα είναι ότι σιχαίνομαι και τις δύο μεριές.»

Η δεύτερη ταινία, με τίτλο «Σκόνη», είναι ένα γουέστερν που ξεκινά από τη Νέα Υόρκη για να καταλήξει να διαδραματίζεται στην ΠΓΔΜ του μακεδονικού αγώνα των αρχών του 20ου αιώνα αλλά με πρωταγωνιστή έναν Αμερικάνο πιστολέρο. Πρόκειται για άλλη μια υπέροχη ταινία στην οποία μπλέκονται οι Αμερικάνοι του τότε και του σήμερα, η οποία μας δείχνει ότι τον μακεδονικό αγώνα τον έκαναν βουλγαρόφωνοι και ελληνόφωνοι, αλλά και ποια είναι η εικόνα της Μακεδονίας που έχουν σχηματίσει οι σλαβόφωνοι μετανάστες. «Που πάνε οι φωνές όταν πεθαίνουμε;» αναρωτιέται η μετανάστρια καθώς διηγείται την ιστορία με το δικό της υποκειμενικό τρόπο. Φωνές από το παρελθόν που μπλέκονται με τα συμφέροντα των συγχρόνων, οι οποίοι δεν διστάζουν να αλλάξουν τις φωτογραφίες για να γίνουν κι αυτοί, αν και ξένοι, μέρος της ιστορίας.

Τέλος η τρίτη ταινία είναι περσινή, έχει τίτλο «Σκιές» και έχει, πολύ αδικαιολόγητα κατά τη γνώμη μου, προκαλέσει αρθρογραφία από ανθρώπους που μάλλον δεν την έχουν δεί (κι εγώ την κατέβασα από το διαδίκτυο γιατί δεν υπάρχει ακόμη σε DVD). Δεν θα προσπαθήσω να αντικρούσω ούτε το άρθρο του κ. Κούτροβικ στα ΝΕΑ, ούτε το πρόσφατο
άρθρο της κ. Βενάρδου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ. Ούτε και θα ασχοληθώ με τη ρετσινιά της «άθλιας σκοπιανής προπαγάνδας» που της κόλλησαν αβασάνιστα τα ελληνικά ΜΜΕ. Είναι μάλλον προφανές πως όλοι έχουν δεί μόνο σκηνές από την ταινία και ως τυφλοί οδηγούν και τους υπόλοιπους ανάλογα.

Το έργο είναι ένα ποιήμα και το κεντρικό του μήνυμα είναι ότι όσο διατηρούμε στη ζωή τα φαντάσματα του παρελθόντος κινδυνεύουμε να μας καταπιεί κι εμάς το παρελθον, να μας συμπαρασύρει στον τάφο. Ο κεντρικός ήρωας ελευθερώνεται μόνον όταν προχωρεί στο θάψιμο των οστών των φαντασμάτων (των αποκαλούμενων Μακεδόνων του Αιγαίου) που τον συνοδεύουν έχοντας προηγουμένως συγκρουστεί με την (εκπρόσωπο του κατεστημένου) μητέρα του η οποία τα έχει ξεθάψει και θέλει να τα «μελετήσει». Βέβαια, το παρελθόν δεν διαγράφεται. «Πως θα μπορέσεις να ζήσεις χωρίς εμένα;» ρωτά τον πρωταγωνιστή το φάντασμα της όμορφης κοπέλας από το παρελθόν. Όμως αν θέλει κάποιος να ζήσει και να μην τον παρασύρει η λάμια μαζί της στον τάφο, πρέπει να κρατήσει μεν την ανάμνηση αλλά να κοιτάξει μπροστά, θάβοντας τα κόκκαλα του παρελθόντος. «Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι» λέει στα Σατιρικά Γυμνάσματα ο Παλαμάς.

Αν κάποιος θέλει πράγματι να καταλάβει την άλλη πλευρά ας δεί αυτές τις ταινίες, καθώς και μια παλαιότερη υπέροχη ταινία (συμπαραγωγή Βουλγαρίας και ΠΓΔΜ) με τίτλο «Ξαναζεσταίνοντας το χτεσινό φαγητό», που περιγράφει το δράμα των απλών ανθρώπων στην ΠΓΔΜ από την εποχή της Σέρβικης κατοχής μέχρι και την ανεξαρτησία. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που πέρασαν και οι σλαβόφωνοι στην Ελλάδα.

FR-Catharsis

Certainement. Je devrais me baisser devant l’un en caressant voluptueusement sa cheviotte – paf, paf, paf, paf – et dire «Vous avez un peu de poussière Monsieur A.». Ensuite je devrais attendre au coin, et quand je serais en face de la bedaine de l’autre, après avoir observé pendant tant d’années ses sentiments et sa pulsation, me baisser de nouveau et chuchoter à titre confidentiel «Ah ! Monsieur B., ce A. …» Il faudrait que j’épie derrière les lunettes de G. son regard désopilant. S’il me l’offrait, déployer mon meilleur sourire et de l’accepter comme un bébé royal dans la robe d’un chevalier. Et, si ce regard s’attardait, me baisser pour une troisième fois et, plein de contrition, articuler «Votre serviteur, mon maître».

Mais tout d’abord je devrais rester dans la bande de D. Là, le vol qualifié s’exerçait sous des auspices internationaux brillants, dans des bureaux luxueux. Au début je n’existerais pas. Caché derrière mon chef de division courtaud je reniflerais. J’aurais eu des manières délicates, éthérées. J’apprendrais leur langage codé. Toucher la partie gauche de la raie signifierait «cinq cent mille». Une secousse constante de la cendre du cigare signifierait «d’accord». Je gagnerais la confiance de tout le monde. Et, un jour, en m’appuyant sur le cristal de ma table j’écrirais moi-même la réponse : «notre institution indépendante Monsieur le Procureur …»

Je devrais me baisser, me pencher, me prosterner. À tel point que mon nez irait se joindre à mon talon. Et ainsi commodément courbé, je roulerais pour arriver.

Canailles !

Le pain de l’exil me nourrit. Aux vitres de ma chambre viennent frapper des corbeaux. Et je vois dans les poitrines souffrantes des paysans se lever le souffle puissant qui vous balayera.

Aujourd’hui j’ai emprunté les clefs et je suis monté au château vénitien. J’ai traversé trois portails, trois murailles jaunâtres très hautes, avec des remparts en ruines. À l’intérieur, dans le troisième cycle, j’ai perdu vos traces. En regardant par les mâchicoulis, en bas, la mer, la plaine, les montagnes, je me suis senti en sécurité. Je suis rentré dans des casernes en ruines, dans des cryptes où avaient poussé des figuiers et des grenadiers. Je hurlais dans la solitude. J’ai marché pendant de longues heures en cassant des herbes grandes et sèches. Sur mes vêtements s’attachaient des ronces et un vent fort. La nuit m’a surpris …
Traduit du Grec. Je remercie mon ami Laurent Dersy pour ses corrections.

Texte du poète Kostas Karyotakis (1896-1928), publié après son suicide (texte grec disponible sur http://karyotakis.awardspace.com/ et http://el.wikisource.org)

GR-Γράμμα από Βρυξέλλες

Πολλές φορές ακούγοντας στο βέλγικο ραδιόφωνο κάποια είδηση, τη συνδέω αυτόματα με κάτι που διάβασα σε κάποια ελληνική εφημερίδα, σε ένα ελληνόφωνο ιστολόγιο ή που άκουσα στις διαδικτυακές ειδήσεις από την Ελλάδα. «Τι κρίμα που στην Ελλάδα δεν γνωρίζουν τι κάνουν οι Βέλγοι για το ίδιο πρόβλημα» σκέπτομαι.

Από αυτή τη σκέψη δημιουργήθηκε το νέο ιστολόγιο «Γράμμα από Βρυξέλλες». Έγραψα ήδη το πρώτο άρθρο για το μάθημα των θρησκευτικών. Και θα συνεχίσω κάθε φορά που θα έχω κάτι ενδιαφέρον. Χωρίς να κάνω ανταγωνισμό στον φίλο κ. Παντελή Παντελή της Ελευθεροτυπίας που γράφει κάθε Δευτέρα την ωραία του στήλη «Γεύση από Βρυξέλλες».

EN-Zhang Yimou's real China

We all admired the grandiose openning ceremony directed by the acclaimed Chinese filmmaker and cinematographer Zhang Yimou. A great power able to coordinate thousands of actors, musicians and dancers to provide a unique spectacle.

However, China is not the illusion Zhang Yimou created to impress the world. The real China is the one he portayed in his less-known (but nevertheless acclaimed) films «Not one less» and «Happy times hotel».

«Not one less» is a story about the persistence of a 13-year old girl who is called upon to replace a primary school teacher in a remote chinese village. She must keep the students from going away, as is very often the case with young boys and girls in poor villages, who must go off and work to help sustain their families. When one of her pupils does not show up for lessons she will try everything to find him and bring him back. A view of rural and urban China light years away from Beijing and the Olympics. It won the 1999 Golden Lion Award at the Venice film festival, as well almost a dozen other awards in China and abroad. It shows the faith China puts in education and in its youth and it helps explain why so many children were given a prominent role at the openning ceremony of the Beijing Olympics. A great power is made first of all in the classroom, not in the battlefields.

The «Happy times hotel», tells the story of a blind girl who finds herself under the supervision of an unemployed bachelor. With the help of his friends he creates an illusion for the girl. She is led to believe that he works in a rich hotel where she gets engaged as a masseuse. A view of urban China with its unemployment and its human side, its solidarity and its sentimentalism. Some of these traspired through the songs performed at the openning ceremony but again the image projected in Beijing is nothing compared with the image projected in the film which won three prizes at the Valladolid international film festival, one for «its powerful appeal to preserve the human hopes for happiness, made in a humorous-drama style».

Of course Zhang Yimou has also given us several other masterpieces, including «Raise the Red Lantern», the «House of Flying Daggers» and «Hero». But I find the two films I mentioned above as real masterpieces for the everyday China we will not be seeing through the polished up images of the Beijing Olympics. And the China which will dominate the future.

P.S. I used the word «illusion» a couple of times in this post. Before the ink was dry, we learned that the little girl in the red dress who sang during the openning ceremony was just miming - the real singer's face was not as charming as to be shown on the TV sceens of billions of viewers. And the 29 firework "footprints" which travelled across Beijing's sky during the opening ceremony were also fake as they came from previously recorded footage.

GR-Συγκρίσεις

Στην τρέχουσα συνεργασία του με τους υπουργούς ο κ. Σημίτης είναι σχεδόν μονότονος. Ολοι οι πολιτικοί συλλογισμοί του κινούνται σε δυο τεμνόμενους άξονες. Ο ένας είναι η επιθυμία του να επέλθει ηρεμία στην περιοχή. Ο άλλος είναι η σύγκλιση και η ελληνική συμμετοχή στην ΟΝΕ. «Θεωρεί αδιανόητο να μείνουμε έξω». Εκ παραλλήλου τον διακρίνει η έμμονη στην αντιμετώπιση των μικρών και καθημερινών προβλημάτων. Π.χ. προ καιρού «χάλασε τον κόσμο» για την κυκλοφορία των φορτηγών στους δρόμους και για τους συνωστισμούς στα λιμάνια, ενώ «είναι ικανός να ζητήσει εξηγήσεις για ένα φανάρι». Ολα καταγράφονται στο περίφημο «μπλοκάκι» και το έχει πάντα μπροστά του όταν τηλεφωνεί ή στέλνει σημειώματα. Μερικές φορές οι υπουργοί έχουν ξεχάσει τις υποχρεώσεις που ανέλαβαν. Ο ίδιος τις θυμάται. «Με είχε ρωτήσει πότε θα τελειώσει ένα έργο» λέει υφυπουργός σε παραγωγικό υπουργείο. «Του απάντησα τυχαία: "στα μέσα Ιουλίου, πρόεδρε". Το ξέχασα ως τις αρχές Ιουλίου που μου τηλεφώνησε και με ρώτησε: πού βρισκόμαστε;». Μπορεί να ρωτήσει με το ίδιο ενδιαφέρον για ένα κρίσιμο νομοσχέδιο και για μια απόφαση ρουτίνας. «Είναι υπουργός των υπουργών του» έλεγε κορυφαίο κυβερνητικό στέλεχος. Αποτέλεσμα; «Υπουργοί αγωνιούν μήπως χτυπήσει το τηλέφωνο και δεν έχουν έτοιμη απάντηση». Δεν ήταν από την αρχή έτσι. Υπουργός δυσαρεστήθηκε κάποτε γιατί του ζήτησε να συνεννοηθεί μαζί του προτού να τοποθετήσει μια διοίκηση και του είπε: «Κώστα, σε ψήφισα αλλά δεν είμαι οπαδός σου». Σήμερα δεν θα το αποτολμούσε κανείς.
Από άρθρο του Γ. Λακόπουλου, Το ΒΗΜΑ, 21/09/1997 , Σελ.: A06.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός εξακολουθεί να είναι δημοφιλής επειδή αποτελεί την ενσάρκωση του μέσου Έλληνα - και μάλιστα δημοσίου υπαλλήλου. Τη δουλειά τη βρήκε από τον θείο. Είναι φανερό ότι δεν τρελαίνεται με το αντικείμενο της εργασίας του, αλλά κατά βάθος ξέρει ότι δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Το ωράριο είναι απαραβίαστο. Ύστερα αποσύρεται στη Ραφήνα και δεν θέλει να τον ενοχλεί κανένας, έστω κι αν καίγεται η μισή χώρα. Από βαρεμάρα οι δημόσιες εμφανίσεις έχουν περιορισθεί στις εντελώς απαραίτητες, αλλά για ένα ποτηράκι κρασί μοιάζει πάντα διαθέσιμος. Ακόμη και με το τσιγάρο, ο πρωθυπουργός συμπεριφέρεται όπως πολλοί Έλληνες στη δουλειά που καπνίζουν -σχεδόν- στη ζούλα: συνομιλητές του μου είπαν ότι χρησιμοποιεί ένα τασάκι το οποίο μισοκρύβει στο ανοιγμένο συρτάρι του γραφείου του στο Μέγαρο Μαξίμου, μιας και τελευταίως δεν είναι πολιτικά ορθό να καπνίζεις μπροστά στους επισκέπτες. Στον κ. Καραμανλή βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Αλλιώς δεν εξηγείται πώς εξακολουθεί να θεωρείται «καταλληλότερος πρωθυπουργός» ενώ η χώρα καταρρέει.
Από άρθρο του Στέλιου Κούλουγλου στο LiFO, Τεύχος 114, 5.6.2008.

GR-Μετάνοια

Πριν από λίγο καιρό στη γειτονιά μου στη Φλάνδρα ξεφύτρωσε μια πινακίδα που με ξάφνιασε. Metanoia. «Θάναι καμμιά νέα αίρεση», σκέφτηκα. Ο υπότιτλος βέβαια ήταν εξίσου παράξενος «Performance boosting». Ώθηση απόδοσης. Και το κτήριο έξω από το οποίο ξεφύτρωσε η πινακίδα έμοιαζε μάλλον με κτήριο γραφείων παρά με εκκλησία.

Μια μέρα γυρίζοντας σπίτι έψαξα στο διαδίκτυο για την «αίρεση». Κι έπεσα πάνω σε μια μικρή εταιρεία εκπαίδευσης προσωπικού σε τεχνικές επικοινωνίας, σε τεχνικές διοίκησης και ανάπτυξης ομαδικού πνέυματος, σε τεχνικές πωλήσεων.

Όμως γιατί δυό κοπέλες από τη Φλάνδρα αποφάσισαν να ονομάσουν την εταιρεία τους «Μετάνοια»; Διαβάζοντας λίγο τις ιστοσελίδες τους κατάλαβα περισσότερα. Αν μια εταιρεία, ένας οργανισμός, μια χώρα, θέλει να προκόψει, να ανέβει, να μεγαλουργήσει δεν πρέπει άραγε να μετανοήσει, να αλλάξει νοοτροπία, να βάλει νέους στόχους, να καθιερώσει νέες διαδικασίες, να επιβραβεύσει νέες αξίες; Αν θέλει να βγει από το τέλμα του παρόντος δεν πρέπει άραγε να ακολουθήσει την συμβουλή του Παλάμα «... έμπα σ' άλλη στράτα, τον νου μας πρώτα στύλωσε και χτίσε, ... δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι ...».

Ευτυχώς που οι πρόσφατες εμπειρίες μου στην Κρήτη μου είχαν δείξει ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα και για μας. Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι η μετάνοια δεν μένει κενό γράμμα αλλά συνοδεύεται και από την απαραίτητη σκληρή δουλειά.

GR-Η κεραία

«Μας πήραν τη φωνή αλλά μας έμειναν οι λέξεις» αναφωνεί άφωνα ο πρωταγωνιστής στο έργο «Η κεραία» (La antena και στα γαλλικα Telepolis) του αργεντινού Esteban Sapir. Το είδαμε με την κόρη μου χτες στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Φαντασίας Βρυξελλών.

Σ'έναν κόσμο στον οποίο τα ΜΜΕ κατευθύνονται από την πολιτική, η τηλεόραση επέμπει συνεχώς προγράμματα για τις μάζες με στόχο να ελέγξει την κοινή γνώμη και να κατευθύνει τον κόσμο. Κατακλυσμένος από τις καταναλωτικές εκπομπές ο λαός παύει να ενδιαφέρεαι για την πολιτική. Ο κ. Τελέ, διευθυντής προγραμμάτων και παντοδύναμος δικτάτορας, οραματίζεται την τελική λύση να υπτωτίσει τους πολίτες και να εξασφαλίσει την πλήρη αφοσίωσή τους. Αλλά μέσα σ'αυτόν τον κόσμο της απογοήτευσης στον οποίο οι άνθρωποι έχουν χάσει τη λαλιά τους και έχουν πάψει πλέον να επικοινωνούν μεταξύ τους, υπάρχει ακόμη Η ΦΩΝΗ. Είναι ο μόνος άνθρωπος, που έχοντας ξεφύγει από την δικτατορία διαθέτει ακόμη φωνή και είναι η τελευταία ελπίδα για την ανατροπή του καθεστώτος. Αυτή και ο τυφλός της γυιός.

Η ταινία είναι ασπρόμαυρη, θυμίζει βωβό κινηματογράφο με πολύ ωραία μουσική και υπότιτλους που είναι από μόνοι τους έργο τέχνης και με σκηνικό μια καταθλιπτική πόλη που θυμίζει προπολεμική Νέα Υόρκη. Δεν ξέρω αν και πότε η ταινία αυτή θα προβληθεί στην Ελλάδα, αλλά μην τη χάσετε.

GR-Σκέψεις για την Εθνική γιορτή

Το 1998, όταν τα παιδιά μου ήταν ακόμη στο σχολείο και ασχολιόμουνα στο σύλλογο ελλήνων γονέων του Ευρωπαϊκού Σχολείου Βρυξελών στο Uccle, είχαμε προσκαλέσει τον Νίκο Δήμου να εκφωνήσει τον πανηγυρικό σε μιαν εκδήλωση για την 25η Μαρτίου. Το θέμα που του είχαμε προτείνει να αναπτύξει είχε τίτλο «Από το '21 στον 21º, οι προοπτικές της Ελλάδας στον 21º αιώνα» και το κείμενο της ομιλίας είναι δημοσιευμένο στη συλλογή του με τίτλο «Δοκίμια ΙΙΙ: Από την Πορνογραφία στα Κόμικς». Είχα τότε φτιάξει και την αφίσα της εκδήλωσης. Ήταν βέβαια μια εκδήλωση περισυλογής και δεν είχε ούτε σημαιούλες, ούτε εθνικές στολές, ούτε πανηγυρικούς από περισπούδαστους
θεολόγους ή φιλόλογους. Μια εκδήλωση για την πατρίδα και τα ανθρώπινα δικαιώματα και όχι για λυγερά και κοπτερά σπαθιά και εθνικιστικά προσκλητήρια.

Στο ίδιο πνεύμα και μαθαίνοντας τον πρόσφατο θάνατο του Arthur C. Clarke, του γνωστου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας, κάθησα και μετέφρασα στα Ελληνικά ένα μικρό του διήγημα με τίτλο Ξανασμίξιμο (Reunion). Κι επειδή το θέμα του διηγήματος είναι ο ρατσισμός θυμήθηκα πως πριν από μερικά χρόνια είχα μεταφράσει ένα παραπλήσιο διήγημα το άλλου μεγάλου της επιστημονικής φαντασίας, του Isaac Assimov με τίτλο Έθνη στο Διάστημα.

Τα θεωρώ ως την καλύτερη συμβολή για τη ημέρα που ως Έλληνες γιορτάζουμε την εξέγερση του 1821 η οποία οδήγησε στην ελεύθερη Ελλάδα που όλοι μας απολαμβάνουμε σήμερα. Αλλά και για τη ημέρα που ως Ευρωπαίοι (πρέπει να) θυμόμαστε την υπογραφή των Συνθηκών της Ρώμης το 1957 οι οποίες οδήγησαν στη σημερινή Ενωμένη Ευρώπη.

GR-Αγαπητέ Νίκο, ...

... διάβασα το σημερινό σου άρθρο στα Επίκαιρα και κατάλαβα την πίκρα σου.

Προσωπικά σε παρακαλώ πάνω απ'όλα να μη στεναχωριέσαι. Οι νουνεχείς σε αγαπούμε και σε εκτιμούμε και σε αναπολούμε. Δυστυχώς, οι συμπατριώτες μας δεν έχουν καταλάβει μερικά πράγματα, αν και οι προσπάθειές σου δεν έχουν πάει χαμένες γιατί μερικοί έχουν (έχουμε) καταλάβει.

Επαναλαμβάνω, πάνω απ'όλα εσύ μη στεναχωριέσαι. Όσοι σε διαβάζουν, όσοι συμφωνούν μαζί σου, όσοι σε τιμούν (δεν θέλω να πω όσοι σε πιστεύουν γιατί πάμε αλλού), είναι περισσότεροι. Απλώς με τις βρωμιές που κυκλοφορούν στα ΜΜΕ, στην εξουσία και στο διαδίκτυο, οι συνεχείς συζητήσεις είναι μερικές φορές ανώφελες. Βέβαια δεν πρέπει να μένει κανείς σιωπηλός, αλλά από ένα σημείο και πέρα ο φανατισμένος, αμόρφωτος όχλος δεν καταλαβαίνει από λόγια. Μόνο, δυστυχώς όταν σπάσει τα μούτρα του πάνω στον τοίχο προς τον οποίο τρέχει τυφλωμένος, υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσει. Τότε θα είναι βέβαια αργά και πολλά θα έχουν χαθεί. Αλλά θα είναι μια νέα μέρα που θα ξεκινά από την αρχή - ίσως τότε οι ιδεες σου, ο τρόπος αντιμετώπισης της ζωής που δείχνεις να μην είναι ανώφελα.

Καλη σου μέρα,

Φιλικά

Τάκης Αλεβαντής

Προς:
Νίκο Δήμου,
Συγγραφέα
Διαδίκτυο
Ενταύθα

GR-Το λαδάκι της χρονιάς

Την περασμένη εβδομάδα είχα κατέβει στην Κρήτη, όπου έχω ένα μικρό εξοχικό με καμιά 40αριά ελαιόδεντρα. Τα μισά ήταν γεμάτα καρπό και τα ξαδέλφια της γυναίκας μου από το Ρέθυμνο προσφέρθηκαν να έλθουν να βοηθήσουν να τον μαζέψουμε. Ο Γιώργος κατέφθασε με τον φίλο του τον Κώστα και ταυτόχρονα ήλθε και ο Ηλίας. Εξοπλισμένοι με ελαιόδιχτα και ηλεκτρικά ραβδιστικά ρίχτηκαν στη δουλειά και μέχρι νωρίς το απόγευμα είχαμε μαζέψει 344 κιλά εληές. Στην προσπάθεια συμμετείχε και η κουνιάδα μου η Φιλιώ και βέβαια η Κατερίνα. Ταυτόχρονα ρίξαμε και το λίπασμα αφού προβλεπόταν να βρέξει.

Μετά από ένα καλό γεύμα και αρκετό κρασί (η βροχή είχει ήδη αρχίσει), μεταφέραμε τα σακιά στο ελαιοτριβείο Καλαμαρίδη στο Καμπάνι Ακρωτηρίου και γυρίσαμε σπίτι ψόφιοι στην κούραση. Την επομένη πήγαμε επί τόπου και παρακολουθήσαμε όλη τη διαδικασία παραγωγής του λαδιού (από όπου και η φωτό) μέχρι που παραλάβαμε 60 κιλά λάδι και αφήσαμε και καμιά δεκαριά κιλά στο ελαιουργείο ως αμοιβή.

Πριν να φύγουμε για Βρυξέλλες κλαδεψα και τα μισά ελαιόδενδρα, αυτά που προβλέπεται να έχουν λάδι την επόμενη χρονιά. Συνολικά, παρόλο που κουραστήκαμε ιδιαίτερα η εμπειρία ήταν παραπάνω από ευχάριστη, ιδίως όταν βλέπαμε το λάδι να συγκεντρώνεται στα δοχεία.

Βέβαια, μια τέτοια προσπάθεια μόνον ως χόμπυ μπορεί να ειδωθεί αφού η τιμή του λαδιού την εποχή αυτή για τον παραγωγό είναι 2,80 ευρώ το κιλό, γεγονός που κάνει την όλη διαδικασία ασύμφορη ακόμη και για μεσαίες εκμεταλλεύσεις. Αν συνυπολογίσει κανείς τα εργατικά για κλαδέματα, σκαψίματα, μαζέματα, την απόσβεση των εργαλείων, τα λιπάσματα, τα ποτίσματα και τα (ενδεχόμενα) ραντίσματα, η διαδικασία σίγουρα δεν συμφέρει. Αλλά τότε ούτε και ένα καλό εστιατόριο αξίζει (ας μαγειρέψουμε σπίτι), ούτε οι καλοκαιρινές διακοπές (ας κάνουμε ένα μπάνιο και ας ανοιξουμε τον κλιματισμό) ούτε καν ο κινηματογράφος (ας ανοίξουμε την τηλεόραση, όλο και κάποιο καλό έργο θα έχει). Ήδη οργανώνουμε την ελαιοσυγκομιδή της επόμενης χρονιάς ...

Χρόνια Πολλά - Best Wishes - Meilleures Voeux

Σας εύχομαι το 2008 να είναι γεμάτο Υγεία, Ευτυχία και όμορφα Αισθήματα για εσάς και τις οικογένειές σας.

Γεμάτο με τα όμορφα χρώματα, τις μυρωδιές και τους ήχους της φύσης αφού το 2008 γιορτάζεται ως το Διεθνές Έτος του πλανήτη Γη.

Γεμάτο με κατανόηση και ευγένεια για τον «πλησίον» αφού το 2008 γιορτάζεται ως το Ευρωπαϊκό Έτος Διαπολιτισμικού Διαλόγου.

Και πάνω απ’ όλα γεμάτο με περισσότερη σοφία, περισσότερη αντοχή, περισσότερη καρτερικότητα, αφού η μοίρα μας είναι κοινή, προβλέψιμη, αναπόφευκτη.
______________________________________________________

Ι wish you a Happy and Prosperous 2008, full of Health and Nice Feelings for you and your beloved.

Full of the colours, the smells and the sounds of nature, given that 2008 is celebrated as the International Year of Planet Earth.

Full of understanding and gentleness for our «neighbour», given that 2008 is celebrated as the European Year of Intercultural Dialogue.

And above all full of more wisdom, tolerance and endurance given that our fate is common, predictable, inevitable.
_____________________________________________________

Je vous souhaite une année 2008 pleine de Santé, de Bonheur et de Bonnes Sentiments à vous et à vos bien aimés.

Pleine de couleurs, de saveurs et de sons de la nature comme le 2008 est l’Année Internationale de la Planète Terre.

Pleine de compréhension et de gentillesse pour le «prochain» comme le 2008 est l’Année Européenne du Dialogue Interculturel.

Et surtout pleine de sagesse, de tolérance et d’endurance, vu que notre sort est commun, prévisible, inévitable.

GR-Ανεμογεννήτριες, ανεμόμυλοι ή καταιγίδα εν κρανίω;

Αφορμή για το σχόλιο αυτό μου έδωσε το άρθρο του Νίκου Δήμου «Οικολογία εναντίον Τεχνολογίας;» της 1/12/2007.

Κάθε φορά που επισκέπτομαι το χωριό του πατέρα μου, τον Τυρό Κυνουρίας, πολλοί παραπονούνται που οι Βρυξέλλες δεν κάνουν περισσότερα για την ανάπτυξη της περιοχής. Εννοούν βέβαια γιατί δεν τους δίνουν ανεξέλεγκτα χρήματα για να βελτιώσουν τα σπίτια τους και να κτίσουν κι άλλα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Τους απαντώ ευγενικά ότι η ανάπτυξη είναι δικό τους θέμα και όχι των Βρυξελλών.

Τον Ιούλιο, όταν διάβασα στην τοπική εφημερίδα (ΚΥΝΟΥΡΙΑ) ένα άρθρο που λίγο-πολύ εξομοίωνε την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην ορεινή Κυνουρία με τις πυρκαγιές στην Πάρνηθα, αποφάσισα να αντιδράσω. Με τον αδελφό μου γράψαμε μιαν απάντηση με τα θετικά στοιχεία της αιολικής ενέργειας αλλά και με τα σημεία που πρέπει να προσεχτούν κατά την εγκατάσταση. Η ΚΥΝΟΥΡΙΑ μας έκανε την τιμή να το δημοσιεύσει και από τότε ... αντιμετωπίζουμε κάποια σχετική ψυχρότητα από ορισμένους κατοίκους. «Δεν συμφωνούμε, απλώς δεν τις θέλουμε» είπε ένας στον αδελφό μου που επισκέφτηκε πρόσφατα το χωριό. Προφανώς θέλουν τους σκουπιδότοπους, το ανεξέλεγκτο κυνήγι, τα αυθαίρετα ενοικιαζόμενα δωμάτια, τα μη επεξεργασμένα λύματα.

Τελικά βέβαια δεν πρόκειται για την ανάπτυξη έναντι της υπανάπτυξης, ούτε για την οικολογία έναντι της τεχνολογίας αλλά για τη γνώση έναντι της αμάθειας. Παιδεία, περισσότερη παιδεία, για να παραφράσουμε τις τελευταίες λέξεις του Γκαίτε.

GR-Πολιτική σάτιρα και παντοδυναμία

Φανταστείτε τον πρωθυπουργό, ή άκόμη καλύτερα τον ευαίσθητο στη σάτιρα πρώην πρόεδρο της δημοκρατίας, ως προσκεκλημένο στο επίσημο ετήσιο δείπνο της Ένωσης Συντακτών. Φανταστείτε τον να παίρνει τον λόγο για να βγάλει ένα λογύδριο και ταυτόχρονα να βγαίνει στο βήμα ένας σωσίας του (π.χ. ο Μητσικώστας), ο οποίος βγάζει έναν συμπληρωματικό λόγο να κρατάτε την κοιλιά σας από τα γέλια. Φανταστείτε επιπλέον στο τέλος του διπλού λογυδρίου να παίρνει το λόγο ένας γνωστός κωμικός, με δική του εκπομπή στην τηλεόραση (π.χ. ο Λαζόπουλος) και να κάνει μια ζωντανή ημίωρη σάτιρα «υψηλών οκτανίων» με αντικείμενο τον ίδιο τον υψηλό προσκεκλημένο.

Απίθανο θα μου πείτε. Για την Ελλάδα οπωσδήποτε. Όμως χτες έπεσα τυχαία στο βιντεάκι του ετήσιου δείπνου της ένωσης ανταποκριτών του Λευκού Οίκου για το 2006, κατά τη διάρκεια του οποίου συνέβησαν αυτά ακριβώς, με τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ στη θέση του σατιριζόμενου. Βέβαια η παρέμβαση του κωμικού Stephen Colbert, η οποία έσπαγε κόκκαλα, δεν άρεσε τόσο πολύ σε μερίδα των δημοσιογράφων, κι έτσι το 2007, στην αντίστοιχη εκδήλωση χρησιμοποιήθηκαν κάπως πιό ανώδυνες σάτιρες, όπως οι δέκα πιό αστείες γκάφες του Προέδρου, ενώ ο ιδιος υπογράμμισε ότι το γεγονός ότι η κοινωνία που επιτρέπει την σάτιρα των πολιτικών της ηγετών είναι μια ελεύθερη κοινωνία που νοιώθει αυτοπεποίθηση.

Πράγματι, και ο Αριστοφάνης έγραψε τις κωμωδίες του στο απόγειο του Χρυσού Αιώνα και του Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν η Αθήνα ήταν η υπερδύναμη της εποχής. Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν τελικά η ένταση και η αποδοχή της σάτιρας από τους πολιτικούς δεν είναι ευθέως ανάλογη με το αίσθημα παντοδυναμίας μιας κοινωνίας, που θεωρεί ότι βρίσκεται «υπεράνω» των άλλων από πάσης απόψεως. Και φυσικά θυμάμαι το τελικό αποτέλεσμα του Πελοποννησιακού Πολέμου ...

GR-Περι ελληνικών στους υπολογιστές

«ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΕΣ διευθύνσεις σε δώδεκα γλώσσες, εκτός των αγγλικών και συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, θα προστεθούν στους κεντρικούς καταλόγους του Ίντερνετ από την ερχόμενη εβδομάδα, ανοίγοντας το δρόμο του Ίντερνετ στους σέρφερ όλου του κόσμου, ανεξάρτητα από το εάν μιλούν αγγλικά ή όχι» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 5/10/2007). Στις ιστοσελίδες του ICANN για τα διεθνοποιημένα ονόματα τομέων μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες.

Το 1986 που συζητούσαμε για τα πρότυπα των ελληνικών χαρακτήρων ενόψη της υιοθέτησης του περίφημου ΕΛΟΤ 928, ο ΟΤΕ επέμενε να προωθεί μιαν επταψήφια κωδικοποίηση για τις «τηλεματικές» λεγόμενες υπηρεσίες (ΕΛΟΤ 927). Αυτήν την κωδικοποίηση προώθησε και στην Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών (ITU) με αποτέλεσμα επί χρόνια να μην γίνει καμμία προσπάθεια χρήσης ειδικών χαρακτήρων στις διάφορες διαδικτυακές εφαρμογές (διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ιστοσελίδων κλπ.). Έπρεπε να υιοθετηθεί το Unicode (ISO 10646) το 1992 για να αρχίσουμε να ελπίζουμε σε ένα πραγματικά διεθνοποιημένο διαδίκτυο με διευθύνσεις του τύπου παναγιώτης@αλεβαντής.ελ.

Αλήθεια πότε θα πάψουν και σχόλια του τύπου «sugnwmh gia ta greeklish grafw apo ekswteriko kai den exw ellhnikous xarakthres»; Ιδίως όταν οι υπολογιστές που κυκλοφορούν στην αγορά από το 1995 και μετά μπορούν να γράψουν και να διαβάσουν ελληνικά σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης ... Και να φανταστείτε που όταν υποστήριζα ότι δεν υπάρχει καθόλου ανάγκη υιοθέτησης επταψήφιας κωδικοποίησης για τα Ελληνικά κάποιος με είχε χαρακτηρίσει ως «λατίνο ιμπεριαλιστή» επειδή οι ελληνικοί χαρακτήρες βρίσκονται στη δεξιά πλευρά του πίνακα της οκταψήφιας κωδικοποίησης του ΕΛΟΤ 928 !

Περισσότερα για εκείνη την ηρωική εποχή στο άρθρο μου για την εισαγωγή των Ελληνικών στα συστήματα πληροφορικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

GR-Ένα κι ένα κάνουν ...

Από τους 9.921.545 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, το 27,83% απείχε ή έριξε λευκό ή άκυρο, το 14,48% ψήφισε μικρά κόμματα (σε αντίθεση με το 57,68% που ψήφισε τα δύο μεγάλα) ενώ μόνο το 30,19% ψήφισε το κυβερνών κόμμα. Αυτή εξ ορισμού είναι η κοινοβουλευτική (ή αντιπροσωπευτική) μας δημοκρατία, η οποία όμως έχει ως τελικό αποτέλεσμα να (μας) κυβερνά μια μειοψηφία. Αν αυτό συνδυαστεί και με το γεγονός ότι αυτή η εκάστοτε μειοψηφία δεν ανέχεται την όποια κριτική αλλά θέλει να διοικεί στην ουσία χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των (συχνά θιγόμενων) υπόλοιπων, δεν πρέπει να μας προξενεί εντύπωση η εικόνα που παρουσιάζει η χώρα μας με τις διαδηλώσεις, τις απεργίες και τις συγκρούσεις που προβλέπεται πάλι να μας ταλανίσουν στο άμεσο μέλλον (στις συζητήσεις με τους πολιτικούς όλα αυτά αναφέρθηκαν και ως «το πεζοδρόμιο»). Αν θέλουμε ένα διαφορετικό μέλλον για μας και τα παιδιά μας μήπως πρέπει να υπενθυμίσουμε στους διοικούντες τη λέξη «συναίνεση»;

Σήμερα έμαθα πως από το 25,86% της αποχής το 20% αντιστοιχεί στους Έλληνες του εξωτερικού. Αν αυτό αληθεύει τότε ένας στους πέντε Έλληνες ούτε εκφράζεται μέσω της εκλογικής διαδικασίας, ούτε τον εκφράζουν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του Έθνους. Στην χώρα που περηφανεύεται ότι είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας και της ορθοδοξίας αυτό δεν μου φαίνεται ούτε πολύ δημοκρατικό ούτε πολύ ορθόδοξο. Ας ελπίσουμε ότι η σημερινή Βουλή θα ψηφίσει επιτέλους το νόμο για την ψήφο των μεταναστών για να αποκτήσουμε μια κάπως πιό δημοκρατική δημοκρατία. Μα υπάρχουν θα πείτε και δικτατορικές δημοκρατίες ή δημοκρατικές δικτατορίες; Δυστυχώς φαίνεται πως υπάρχουν ...

GR-Πολιτική, κόμματα, διαφάνεια

Τις τελευταίες μέρες, άκουσα στις ειδήσεις τις αλληλοκατηγορίες των κομμάτων για τις ευθύνες σχετικά με την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, είδα τη σχετική κινητοποίηση διαμαρτυρίας των ανώνυμων πολιτών της 8/7/2007 έξω από τη Βουλή, και διάβασα την πρόταση του βουλευτή κ. Μανώλη για τη θέσπιση ασυμβίβαστου μεταξύ κυβερνητικής θέσης και επίσημης κομματικής ιδιότητας. Όλα αυτά μαζί με έβαλαν στις ακόλουθες σκέψεις.

Κατ’ αρχάς δεν νομίζω ότι πρέπει να αμφισβητηθεί ούτε ο πατριωτισμός ούτε η καλή θέληση, ούτε η καλή πίστη όσων είναι επίσημα ενταγμένοι σε κομματικούς μηχανισμούς. Όμως από τη στιγμή που κάποιος εντάσσεται σε ένα κόμμα οφείλει να είναι πιστός στις αποφάσεις του και να προωθεί τα συμφέροντά του. Είναι επίσης λογικό όταν ένα κόμμα βρίσκεται στην εξουσία να θέλει να στελεχώσει κρίσιμες θέσεις του κρατικού μηχανισμού με πιστά στελέχη προκειμένου να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Είναι τέλος λογικό τα μέλη των αντιπολιτευόμενων κομμάτων να προσπαθήσουν να εμποδίσουν το κυβερνών κόμμα να πετύχει τους στόχους του στο πλαίσιο μιας αντιπολίτευσης «Ελληνικού τύπου».

Παράλληλα με τους πολίτες που είναι επίσημα ενταγμένοι σε κάποιο κόμμα υπάρχουν και (πολλοί περισσότεροι) άλλοι που δεν είναι ενταγμένοι πουθενά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ψηφίζουν το άλφα ή το βήτα κόμμα στις εκλογές, συγκρίνοντας και αναλύοντας κάθε φορά τα σχετικά προεκλογικά προγράμματα και υποσχέσεις. Σημαντικό επίσης ποσοστό συνειδητοποιημένων πολιτών έχουν απογοητευθεί από τα επίσημα κόμματα χωρίς να πάψουν να προβληματίζονται για το μέλλον του τόπου κάνοντας την παρουσία τους όλο και πιο αισθητή (βλέπε κινητοποιήσεις για την Αμαλία, για την πυρκαγιά στην Πάρνηθα αλλά και τη δημιουργία νέων κομμάτων όπως η Φιλελεύθερη Συμμαχία). Συνεπώς έχουμε δύο κατηγορίες πολιτών – αυτούς που έχουν κομματική ταυτότητα και αυτούς που δεν έχουν.

Είναι σίγουρο ότι ορισμένες θέσεις του κρατικού μηχανισμού πρέπει να στελεχώνονται από ανθρώπους πιστούς στις κυβερνητικές επιλογές, οι οποίες προκύπτουν με βάση τις προεκλογικές εξαγγελίες του κόμματος που κερδίζει τις εκλογές. Όμως πέραν από την επίσημη αντιπολίτευση των κομμάτων που δεν κέρδισαν τις εκλογές, υπάρχουν ορισμένες θέσεις που απαιτούν ουδετερότητα από κομματικούς μηχανισμούς και εξαρτήσεις. Θέσεις ελεγκτικές των πεπραγμένων της διοίκησης, θέσεις (δικαστικής ή οικονομικής) διαιτησίας, θέσεις διαχείρισης υψηλών προϋπολογισμών μέσω δημοπρασιών, θέσεις διαχείρισης κρίσεων ή της προστασίας του περιβάλλοντος, θέσεις αστυνόμευσης και επιβολής του νόμου. Θέσεις στις οποίες το όποιο «λαθρεμπόριο επιρροής» πρέπει να αποκλείεται και οι οποίες γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θα μπορούσαν να στελεχώνονται από άτομα τα οποία έχουν παραμείνει ακομμάτιστα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι και ενεργοί πολίτες.

Ανάλογα παραδείγματα υπάρχουν και σε άλλες χώρες. Στο Βέλγιο όλες οι θέσεις ευθύνης στον κρατικό μηχανισμό και στις επιχειρήσεις που ελέγχει το δημόσιο κατανέμονται αναλογικά σε άτομα που ανήκουν στα διάφορα κόμματα. Στη Γαλλία ο νέος πρόεδρος δεσμεύτηκε προεκλογικά η θέση του προέδρου της επιτροπής δημοσιονομικού ελέγχου της Βουλής να δίδεται σε άτομο της αντιπολίτευσης. Η θεσμοθέτηση της συμμετοχής στα κοινά και σε θέσεις ευθύνης, ενεργών πολιτών που δεν ανήκουν σε κόμματα εκτός από εμπλουτισμό της δημόσιας ζωής θα βοηθήσει να αναστραφεί και το κλίμα απαξίωσης της πολιτικής και αποχής από τα κοινά που σε τελική ανάλυση ενισχύει τα οργανωμένα (κομματικά και μη) συμφέροντα. Και νομίζω πως η εξαγγελθείσα ανασυγκρότηση του κράτους δεν πρέπει να αγνοήσει αυτή τη διάσταση.

FR-En mémoire d'Amalia

Amalia Kalivinou, a laissé son dernier souffle le vendredi 25 mai 2007, à l'age de 30 ans. Dès l’âge de huit ans, elle a commencé à avoir mal mais aucun de nombreux médecins qu'elle a consulté n’a su diagnostiquer le neurinôme bénin de sa cuisse, qui, 17 ans plus tard s'est muté en néoplasme malin. C'est ainsi que durant les cinq années suivants Amalia s'est battue contre le cancer et l'amputation, contre les radiothérapies et les chimiothérapie mais aussi contre «les petits enveloppes» exigés illégalement par certains médecins et la bureaucratie du Système National de Santé Grec. Avant de nous quitter elle a documenté son expérience dans un blogue dans lequel elle a dénoncé les médecins dont elle a dû graisser la patte tout en faisant le louange de ceux qui ont opter d’honorer le sermon d’Hippocrate.

"Le but d’Amalia était de raconter son histoire afin de éveiller autant plus de personnes et de consciences que possible. Surtout elle voulait montrer qu’il y a des moyens de résister à l’arbitraire et au pouvoir de médecins sans scrupules et insensibles ainsi qu’aux employés bureaucrates du système de la Santé." (Dikea Tsavari et Georgia Klivinou – mère et soeur d’Amalia).

Le Mouvement Internetique des Amis d'Amalia a declaré le 1er Juin comme un jour de commémoration d'Amalia sur les blogues grecs. Comme elle a dit elle-même pour "Qu'enfin les charlatans deviennent l’exception et non pas la règle ! ...". Pour arrêter les pots de vin - via des mesures de l'État mais aussi via notre refus de les donner en les remplaçant par des donations. Pour réduire la bureaucratie des procédures dans le domaine des la santé. Pour réduire les relations illégales entre les compagnies et l'établissement médical. Pour valoriser les infrastructures médicales inexploitées et améliorer la formation des docteurs et les soignants du SNS. Pour établir le dossier médical digital pour tous les Grecs.

La dernière volonté d’Amalia était le soutien de la construction du Centre Oncologique pour Enfants entrepris par la Fondation Elpida.

Video en anglais par George Krogias

EN-This one is for Amalia…

Amalia Kalyvinou passed away on Friday, May the 25th, 2007, at the age of 30. She started having pains since the age of 8 but none of the many doctors she visited made a timely diagnosis of the benign neurinoma of her leg, which 17 years later, was transformed into a malignant tumour. For the next 5 years, Amalia had to fight with cancer and amputation, with radiotherapy and chemotherapy as well as with the briberies and the time-consuming bureaucratic methods of the Greek National Health System. Before passing away, she documented her experience in her blog, where she named each and every one of the doctors she had to bribe, praising at the same time the ones who honoured the Hippocratic Oath. Her testimony moved thousands of people in Greece and abroad that stood by her side all the way to the end.

"Amalia's main aim was to tell her story, so that she could awaken as many people and as many consciences as possible. She mainly wanted to show that there are ways to resist not only the self-regulation and authority of dishonest and heartless doctors, but also the bureaucrats of the Health System." (Dikaia Tsavari & Georgia Kalyvinou – Amalia's mother & sister)

The Internet Movement of Amalia's friends established the 1st of June as Amalia's memorial day for Greek bloggers. As she said "Quacks should be the exception, you guys, not the norm…". To stop bribery - through measures from the government but also through everyone's effort not to bribe but to make a donation. To reduce bureaucratic procedures in healthcare. To reduce unethical relations between corporations and the medical profession. To valorise unused hospital infrastructure and improve training of medical personnel in the Greek NHS. To establish digital medical records for all Greeks.

Amalia's last wish was to support the construction of th Oncological Centre for Children undertaken by the ELPIDA foundation.

Video by George Krogias

GR-Για την Αμαλία

Η Αμαλία Καλυβίνου άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007 σε ηλικία μόλις 30 ετών. Οκτάχρονη άρχισε να πονά αλλά κανένας από τους πολυάριθμους γιατρούς που επισκέφτηκε δεν διέγνωσε εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της, το οποίο, δεκαεπτά χρόνια αργότερα, είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα. Έτσι τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία πάλεψε με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, με τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία αλλά και με τα φακελάκια και τη γραφειοκρατία του Ελληνικού Εθνικού Συστήματος Υγείας. Πριν φύγει, κατέγραψε την εμπειρία της σε ένα προσωπικό ιστολόγιο, στο οποίο κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.» (Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας).

Η Δικτυακή Κίνηση των Φίλων της Αμαλίας θέσπισε την 1η Ιουνίου ως ημέρα μνήμης της Αμαλίας στα ελληνικά ιστολόγια. Όπως είπε και η ίδια, για «Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...». Για να σταματήσουν τα φακελλάκια - με μέτρα από την Πολιτεία αλλά και με την προσπάθεια όλων μας να μην δίνουμε φακελλάκια αλλά μια δωρεά. Για να μειωθεί η γραφειοκρατία στις διαδικασίες που αφορούν ιατρική περίθαλψη. Για να περιοριστεί η διαπλοκή εταιρειών και ιατρικού κατεστημένου. Για να αξιοποιηθούν οι ανεκμετάλλευτες νοσοκομειακές υποδομές και να βελτιωθεί η κατάρτιση των γιατρών και νοσηλευτών του ΕΣΥ. Για να καθιερωθεί η ψηφιοποίηση του ιατρικού φακέλλου πανελληνίως.

Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση του Συλλόγου Ελπίδα για την ανέγερση της Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

Βίντεο του Γιώργου Κρόγια

GR-Από την Κρήτη με αγάπη ...

Με τη λαμπάδα έγραψα στην πόρτα τ’ όνομα σου

κι ορκίστηκα άλλη Λαμπρή ποτέ μου μακριά σου.

Ούτε κι εγώ δεν ημπορώ Λαμπρή να κάνω μόνος

γιατ’ είναι ο κόσμος σκοτεινός και με παιδεύει ο πόνος.

Εγώ σου στέλνω όνειρα οδέ γλυκοκοιμάσαι
για να σου πουν πως σ’ αγαπώ να μη στεναχωράσαι.

Πώς να το πω με ποιήματα το πούχω στην καρδιά μου
που φτερουγίζει δυνατά σαν είσαι μακριά μου.

Οδέ μιλείς σπέρνεις χαρά, κι οδέ γελάς φυτρώνει
κι όπου ’σε αν είναι σκοτεινιά δελόγο ξημερώνει.

Ευχαριστώ σε μάτια μου, ευχαριστώ σε φως μου

που ’κλεψες την ψυχούλα μου το νου και την καρδιά μου

που μου ’δωσες χίλια φιλιά αλλά και χίλια χάδια

μπόλικα κι όμορφα παιδιά και σπίτια και μουρέλα.

Κι ένας ξερού δεντρού κορμός στην εδική σου αγκάλη
άμα θα μπει στοιχηματώ, βλαστούς κι ανθούς θα βγάλει.

Πώς να σου στείλω δυο φιλιά με SMS γλυκιά μου

πώς να χαϊδέψω τα μαλλιά, τα χείλια σ’ έρωτά μου.

Πώς να παλέψω μοναχή τούτη τη νύχτα πάλι
να αισθάνομαι το σώμα σου στην αδειανή μου αγκάλη.

Μεθαύριο θα σε φιλώ με χάδια και με γέλια

Και μες στα μάτια θα κοιτώ αγάπη μου εσένα.

Μα π’ αγαπά μελαχρινό χωρίς καρδιά ’πομένει
κι οδέ φιλήσει μελαψό όστε να ζει δεν γιαίνει.
Τα μάτια σου σκοτώνουνε μα δεν τα πιάνει νόμος
είσαι και θάσαι μάτια μου μονίμως δολοφόνος.
Ήθελα νάσουνα κερί να σε κρατώ στη χέρα
και με την άλλη ν’ απαντώ το φύσημα τ’ αέρα.

Μου έχεις πάρει την καρδιά, τη σκέψη, τα όνειρά μου

το σώμα και τα χάδια μου και όλα τα φιλιά μου

και σ’ αγαπώ πολύ-πολύ και σε φιλώ χαρά μου

και περιμένω γρήγορα να ’ρθεις στην αγκαλιά μου.

Μια πέτρα χτίζω δυο χαλάς, μα εγώ θα συνεχίζω
γιατί στη μέση τη φωλιά δεν πρόκειται ν’ αφήσω.

Άμα μιλώ με δέρνουνε, κι άμα σωπαίνω κλαίνε,
Μα τι να κάν’ ο δύστυχος που τα φιλιά σου καίνε.

GR-Η τεχνολογία της γραφειοκρατίας

Εδώ και χιλιάδες χρόνια οι ανθρώπινες κοινωνίες οργανώνουν την εργασία τους με τρόπο ιεραρχικό. Και χρησιμοποιούν γραφειοκρατίες οι οποίες ενεργούν άλλοτε με επιτυχία (π.χ. Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Βρετανική διοίκηση της Ινδίας) κι άλλοτε αυτοκαταστροφικά (π.χ. Οθωμανική Αυτοκρατορία, ΕΣΣΔ). Βέβαια στις δημοκρατίες αλλά και στον ιδιωτικό τομέα (βλέπε μεγάλες επιχειρήσεις) η γραφειοκρατία πρέπει να οργανώνεται έτσι ώστε να βρίσκεται στην υπηρεσία του πολίτη (ή του πελάτη) χωρίς να καταλήγει σε αυταρχικό, αυτοσυντηρούμενο, δηλαδή τελικά σε αυτοκαταστροφικό, μηχανισμό εξουσίας. Κι βέβαια το ερώτημα που ανακύπτει είναι αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό στην πράξη.

Πριν από λίγα χρόνια, όταν το πρόβλημα της διοίκησης με είχε απασχολήσει λόγω καθηκόντων, έπεσα πάνω σε ένα έξοχο βιβλίο του Jerry B. Harvey, καθηγητή διοικητικής επιστήμης, με τίτλο «How Come Every Time I Get Stabbed in the Back My Fingerprints Are on the Knife? And Other Meditations on Management». Και από εκεί, μέσα από το κεφάλαιο «Musing about the elephant in the parlor or "Who the hell is Elliott Jaques?"» βρήκα τον Jaques και τις εργασίες του. Ο Jaques, που πρώτος διατύπωσε τη θεωρία της midlife crisis, ασχολήθηκε επιστημονικά με τις γραφειοκρατίες και κατέληξε σε μια επιστημονική αντιμετώπισή τους, που είχε την ευκαιρία να εφαρμόσει και στην πράξη σε αρκετές περιπτώσεις ιδιωτικών εταιρειών αλλά και δημόσιων οργανισμών.

Το βασικό κριτήριο του Jaques, που συνδέεται με κάθε θέση σε μια ιεραρχία είναι ο χρονικός ορίζοντας της θέσης, δηλαδή ο χρόνος που χρειάζεται ο κάτοχος της θέσης για να υλοποιήσει τους στόχους που συνδέονται με τη θέση του. Για παράδειγμα ο χρονικός ορίζοντας της θέσης του γενικού διευθυντή μιας εταιρείας ή ενός υπουργείου μπορεί να είναι 10 χρόνια ενώ ο χρονικός ορίζοντας της θέσης ενός απλού υπαλλήλου ή μιας γραμματέας μπορεί να είναι λίγες μέρες. Ο Jaques μάλιστα ισχυρίζεται ότι και οι πιο πολύπλοκοι οργανισμοί μπορούν να οργανωθούν σε επτά το πολύ ιεραρχικά επίπεδα (συγκριτικά η Καθολική Εκκλησία έχει μόνο τρία - ιερέας, καρδινάλιος, Πάπας).

Ως βασικό κριτήριο επιλογής των ανθρώπων, που θα τοποθετηθούν στις αντίστοιχες θέσεις της ιεραρχίας, ο Jaques, χρησιμοποιεί την ικανότητα του ατόμου να διαχειρίζεται διανοητικά την πολυπλοκότητα. Μια θέση με μεγάλο χρονικό ορίζοντα είναι φυσικό να απαιτεί ανθρώπους που είναι ικανοί να διαχειρίζονται μεγαλύτερη πολυπλοκότητα από ό,τι μια θέση με μικρό χρονικό ορίζοντα. Βέβαια εκτός από τις διανοητικές του ικανότητες ο διευθύνων πρέπει να διαθέτει και ορισμένες άλλες ιδιότητες. Το προσωπικό σύστημα αξιών του πρέπει να συμβαδίζει με τις αξίες της οργάνωσης ή της επιχείρησης. Για παράδειγμα το στέλεχος μιας οικολογικής οργάνωσης δεν μπορεί να είναι εναντίον της οικολογίας. Και ο διευθυντής προσωπικού σε μια επιχείρηση δεν μπορεί να ευνοεί την ηθική παρενόχληση.

Σημασία έχει και η συναισθηματική νοημοσύνη του διευθύνοντος. Έτσι κατά την πλήρωση μιας θέσης διευθύνοντος και συμπληρωματικά με την αξιολόγηση των διανοητικών ικανοτήτων και των ηθικών χαρακτηριστικών των υποψηφίων, ενδείκνυται να αξιολογηθεί και το επίπεδο της συναισθηματικής νοημοσύνης τους (βλέπε τις σχετικές εργασίες που έγιναν δημοφιλείς μέσω των βιβλίων του Daniel Goleman). Τέλος δεν πρέπει να αγνοείται και η γνώση του αντικειμένου της θέσης αφού είναι λογικό κάποιος που έχει ασχοληθεί με το σχετικό γνωστικό αντικείμενο να είναι αποδοτικότερος από κάποιον που θα μάθει τη δουλειά στο «κεφάλι του κασίδη».

Για πρακτικές εφαρμογές των παραπάνω υπάρχουν εμπειρίες στις ιστοσελίδες της οργάνωσης που δημιούργησε ο Jaques (Requisite Organisation International Institute), της Global Organization Design Society καθώς και των εταιρειών συμβούλων Peoplefit και WorkComplexity που εφαρμόζουν στην πράξη τη σχετική θεωρία.

GR-Τι θέλει να πει …

• Το σπουργίτι που τιτιβίζει κάθε πρωί έξω από το παράθυρό σου;
• Ο οδηγός που μπαίνει απότομα στο δρόμο σου με κίνδυνο να προκαλέσει ατύχημα;
• Το σκυλί του γείτονα που γαβγίζει κάθε πρωί και βράδυ πίσω από το συρματόπλεγμα;
• Η όμορφη κοπέλα που σε κοιτά στα μάτια για μια στιγμή όταν περνά δίπλα σου στην αγορά;
• Το ψαράκι που «φωνάζει» Ο, Ο, Ο, … μέσα στη γυάλα του;
• Η ορχιδέα που αρχίζει να ζαρώνει λες και παρακαλά για λίγο νερό;
• Ο συνάδελφος που σου μιλά χωρίς να σε κοιτάζει;
• Η γάτα που καθισμένη στον ήλιο γουργουρίζει ανοιγοκλείνοντας που και που τα μάτια;
• Τα παιδιά που σε κρατούν σε αγωνία μέχρι να γυρίσουν τα ξημερώματα;
• Η μύγα που συγκρούεται κατ’ επανάληψη με το τζάμι και που ξαναρχίζει χωρίς σταματημό;
• Το κινητό που χτυπά με τη μουσική του Kamen από το Brazil του Gilliam;
• Η σύζυγος που τα βάζει συνεχώς με τον άντρα της μπροστά στους φίλους;
• Το μυρμήγκι που επιμένει να μεταφέρει το σποράκι παρόλο που γλιστρά και ξαναγλιστρά;
• Ο άγνωστος που αφήνει ειρωνικά σχόλια στο ιστολόγιο;
• Το περιστέρι που γλουγλουκίζει στη σκεπή και που ξαφνικά πετά προς το δάσος;
• Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου τσουρεκιού που σε συνεπαίρνει μόλις μπεις στο σπίτι;
• Η μαντινάδα που σου ’στειλε και που δεν χορταίνεις να τη διαβάζεις και να την ξαναδιαβάζεις στο κινητό;

…
Η ζωή είναι ωραία αλλά σύντομη η άτιμη …

GR-Ειδοποιοί διαφορές Ελληνικής και Βελγικής ραδιοφωνίας ...

Εκφωνήτριες

• Στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ σήμερα το πρωί - Η ώρα είναι ... Χριστός Ανέστη. Δελτίο Ειδήσεων ...
• Στην εκπομπή Printemps Première στο πρώτο πρόγραμμα της Βέλγικης Ραδιοφωνίας (La Première) σήμερα το πρωί - Bonne fête de Paques pour ceux qui la celebrent, et puis pour le reste bon congé (Μετ. Καλό Πάσχα για όσους το γιορτάζουν, για τους υπόλοιπους καλή άδεια).

Κανονικό πρόγραμμα Κυριακής

• ΝΕΤ - 8:00 έως 10:00 - Λειτουργία από Μητρόπολη
• La Première - 10:00 έως 11:00 - Messe (Καθολική Λειτουργία), 11:00 έως 12:00 Et Dieu dans tout ça? (Και ο Θεός μέσα σε όλα αυτα; - μαγαζίνο φιλοσοφίας και θρησκείας που αναλύει ζητήματα της κοινωνίας και της επικαιρότητας χωρίς η έννοια της θρησκείας να περιορίζεται μόνο στην χρηστιανική αντίληψη).

Την Κυριακή του Πάσχα η ωριαία καθολική λειτουργία ακούστηκε μετά την ημίωρη λειτουργία των προτεσταντών, αλλά μεταδόθηκε και η Urbi et Orbi ευλογία του Πάπα σε απ'ευθείας σύνδεση με το Βατικανό.

Να σημειωθεί ότι κάθε Σάββατο βράδυ από τις 19:00 έως τις 20:00 έχει μια ημίωρη εκπομπή εξωεκκλησιαστικής (laic) φιλοσοφίας και ηθικής και μια ημίωρη εκπομπή της Προτεσταντικής εκκλησίας, ενω την ίδια ώρα την Κυριακή έχει μια ημίωρη εκπομπή της Καθολικής εκκλησίας και μια ημίωρη εκπομπή, εναλλάξ, τη μια εβδομάδα των Ισραηλιτών και την επόμενη εβδομάδα της Ορθόδοξης εκκλησίας.

EN-Some thoughts on blogging

A log kept publicly on the World Wide Web is just this – a private journal for somebody to express his/her thoughts, feelings and ideas, using this excellent medium that is the internet. And because the internet is by definition a networking tool, blogs may or may not allow comments by people surfing on the net.

This however does not mean that a blog is a dustbin or a trashcan. A blog is more like a house to which access is only allowed to the owner and to which (s)he may or may not accept guests and friends.

We all have mailboxes at the entrance of our homes. We receive our personal correspondence and bills as well as publicity leaflets, announcements, information packages from our local church or town hall, even hate mail. Some we keep in our drawers but most we throw away to recycling. Some we do not even open – they go directly to the recycling bin in the same way spam is automatically deleted from our electronic inbox.

This has nothing to do with democracy or human rights. It has nothing to do with censorship or fascism. Unless the author is a public figure who wants to open up a dialogue and wants all the opinions to be heard, a normal blogger is a private person, who sets up a small one-room cabin in the internet woods and cooks some intellectual meal from time to time. (S)he is kind enough to share this food with others and receive some letters, ads or other written contributions. But (s)he has the right to keep this data online or sent them to the trash bin as (s)he likes. Even public personas who start being the target of spam and irrational comments, have the right to either delete them or not accept them in the first place.

The blog owner is the only one who can decide if (s)he is keeping people out (disabling comments) or that (s)he needs to approve written contributions before publication (moderation). But above all (s)he has the fundamental right to delete whatever (s)he does not like. And this is a very good form of democracy – believe me!

GR-Απολογία λογοκριτού

Σε ένα σχόλιο του στο ιστολόγιο doncat του Νίκου Δήμου, κάποιος ιστολόγος, που εμφανίζεται με το ψευδώνυμο «το σωστό να λέγεται» (αγνώστων λοιπών στοιχείων), ισχυρίστηκε, ανάμεσα σε άλλα, πως είμαι «λογοκριτής χειρότερος απο φασίστα και ρατσιστή», πως έβαλα flag στο blog του "Το αλώνι του Διγενή", πως έστειλα e-mail στο Google ότι τάχατε με συκοφαντεί και οι administrators έσβυσαν καμιά δεκαριά σχόλια μου ... Επειδή εγώ γράφω επώνυμα νομίζω πως πρέπει να εξηγήσω τι ακριβώς συνέβη.

Στο άρθρο Ανθοστήλη στο Αιγαίο της Gravoura, που δημοσίευσε ο Νίκος Δήμου στο ιστολόγιό του, έκανα μια σειρά από σχόλια υπερασπιζόμενος την Κωσταντινουπολίτικη καταγωγή μου (από την πλευρά της μάνας μου). Μερικοί μου απάντησαν με βρισιές τις οποίες ο Νίκος είχε την ευγενή καλωσύνη να σβύσει. Ο ιστολόγος «το σωστό να λέγεται», επειδή κρίθηκε ανεπιθύμητος στο ιστολόγιο του Νίκου, δημιούργησε για τους δικούς του λόγους στο δικό του ιστολόγιο ένα άρθρο με τίτλο «Ο γυμνοσάλιαγκας, το χελιδόνι κι ο γάτος», στο οποίο, χωρίς να με ρωτήσει, αντέγραψε τα σχόλιά μου με το όνομά μου, διανθίζοντάς τα και με απαξιωτικά σχόλια που δεν αξίζουν αναφοράς.

Τα Terms of Service του Google αναφέρουν σαφώς (άρθρο 6b) ότι η πνευματική ιδιοκτησία των σχολίων ανήκει στους σχολιαστές-μέλη, κι έτσι ζήτησα με σχόλιό μου στο υπόψη άρθρο τη διαγραφή των σχολίων που φερόμουν να έχω κάνει και που στην ουσία ήταν αντιγραμμένα. Όμως, αντί να σβύσουν τα σχόλια, μου υποδείχτηκε (ανώνυμα πάντα) να ξαναδιατυπώσω το αίτημά μου για διαγραφή μόνον μετά τη διαγραφή από τον Νίκο Δήμου των δικών του σχολίων και του σχετικού του άρθρου για τον αρχιεπίσκοπο (σχόλιο Tuesday, October 03, 2006 3:35:33 PM). Έτσι αναγκάστηκα να γράψω στο Google ακολουθωντας την προβλεπόμενη διαδικασία και ζητώντας τη διαγραφή των σχετικών αντιγραμμένων σχολίων για τα οποία διατηρούσα (και διατηρώ) την πνευματική ιδιοκτησία. Στο γράμμα μου ζητούσα επίσης να μάθω τα στοιχεία του εν λόγω ιστολόγου επειδή εξέταζα τότε το ενδεχόμενο να καταθέσω μήνυση για εξύβριση.

Το Google, αφού εξέτασε το αίτημά μου, το βρήκε σωστό και διέγραψε τα σχετικά (δικά μου) σχόλια. Επίσης μου απάντησε πως για να αποκαλύψει τα στοιχεία του ιστολόγου πρέπει να πάρει εντολή από δικαστήριο. Εκεί τελείωσε για μένα η υπόθεση δεδομένου ότι δεν είχα σκοπό να εμπλακώ σε μια πολυδάπανη και χρονοβόρα διαδικασία της οποίας το αποτέλεσμα δεν μπορούσε κανείς να προβλέψει. Δηλώνω επίσης υπεύθυνα πως ουδέποτε έβαλα flag στα ιστολόγια του εν λόγω ιστολόγου, όπως ισχυρίζεται πως έκανα.

Έτσι θεωρώ ότι όλοι οι παραπάνω ισχυρισμοί δεν στέκουν και αποτελούν μια ακόμη βρισιά χωρίς βάση. Σβύστηκαν μόνο τα αντιγραμμένα δικά μου σχόλια και όχι τα υβριστικά προς εμέ σχόλια. Σβύστηκαν βάσει της νομοθεσίας για πνευματική ιδιοκτησία (copyright) και όχι λόγω εξύβρισης. Δεν έβαλα κανένα flag στο σχετικό ιστολόγιο. Τέλος, δεν λογόκρινα σχόλια άλλων, απλώς ζήτησα να διαγραφούν τα δικά μου (αντιγραμμένα άνευ αδείας) σχόλια.

GR-Στάση στο Εδιμβούργο

Στις 20 Φεβρουαρίου το Πανεπιστήμιο Napier στο Εδιμβούργο με κάλεσε για τρίτη συνεχή χρονιά να δώσω μια διάλεξη για την ιστορική εξέλιξη των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις κοινοτικές πολιτικές που αφορούν τις επιχειρήσεις. Σε μιάν αίθουσα με καμιά 70αριά φοιτητές από όλον τον κόσμο είχα την ευκαιρία να έλθω σε επαφή με πραγματικούς φοιτητές. Οι περισσότεροι κρατούσαν σημειώσεις με επιμέλεια αφού κάθε εβδομάδα πρέπει να υποβάλλουν και μιαν εργασία που προσμετράται στην τελική βαθμολγία του εξαμήνου. Μετά την ομιλία, οι ερωτήσεις και η συζήτηση, μου έδωσαν την ευκαιρία να διαπιστώσω τον γενικότερο προβληματισμό των ακροατών μου για το μέλλον της Ευρώπης. Αλλά και περιηγούμενος τη βιβλιοθήκη, τους χώρους με τους υπολογιστές ελέυθερης χρήσης, την καφετέρια και το εστιατόριο, συνάντησα ανθρώπους σκυμένους στις οθόνες ή στα βιβλία τους, εργαζόμενους, σοβαρούς.

Αργότερα, περνώντας έξω από το κτήριο της γραμματείας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου διάβασα γι’ άλλη μια φορά (και φωτογράφισα) μια φράση την οποία οι φοιτητές που συνάντησα το πρωί είχαν πλήρως ενστερνιστεί - ΔΙΠΛΟΥΝ ΟΡΩΣΙΝ ΟΙ ΜΑΘΟΝΤΕΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ.







Περπάτησα και λίγο παραπάνω με σκοπό να φωτογραφίσω το (σήμερα κινέζικο) εστιατόριο στο οποίο η J. K. Rowling έγραψε τον Harry Potter, αλλά δυστυχώς είναι ακόμη με τις σκαλωσιές και δεν άξιζε τον κόπο. Όμως ξανάδα την μεταλλική πλάκα που οι φίλοι του Στήβενσον έβαλαν στην ακριβώς απέναντι γωνία, με ένα απόσπασμα από μιαν επιστολή του στον Charles Baxter, στην οποία ακριβώς αναφέρει προφητικά πως κάποτε θα έβαζαν μια πλάκα σε αυτήν ακριβώς τη γωνία, από την οποία περνούσε καθημερινά πηγαίνοντας από το παλιό κολέγιο στο μπάρ του Ράδερφορντ.

Σημειωτέον ότι και η τρίτη γωνία στο συγκεκριμένο σταυροδρόμι έχει μια πλάκα προς τιμή του William McGonagall, ενώ (σύμφωνα με πληροφορίες) και η πλάκα της Rowling βρίσκεται στα σκαριά ...
Γύρισα σκεφτικός στο ξενοδοχείο μου, αναλογιζόμενος τις φοιτητικές διαδηλώσεις εναντίον της προτεινόμενης νέας νομοθεσίας για τις ανώτατες σχολές στην Ελλάδα. Το τραγικό της υπόθεσης δεν είναι η σύγκριση του Ελληνικού με το Βρετανικό πανεπιστήμιο. Η τραγική σκέψη που έκανα μετά από όλα αυτά (ανατριχιάζοντας βέβαια) ήταν όταν θυμήθηκα ποιά ήταν η μόνη χρονιά κατά την οποία το Ελληνικό πανεπιστήμιο έμοιαζε κάπως με το Βρετανικό (όταν είχαμε ολοκληρώσει την ύλη και είχαμε κάνει και παραπάνω) ...

GR-Αυστραλία αγάπη μου!

Το ταξίδι μας στην Αυστραλία το Δεκέμβρη-Γενάρη ήταν μια αποκάλυψη. Κατ' αρχάς η Αυστραλία δεν είναι η χώρα του καγκουρώ και του κοάλα, αλλά η χώρα της μύγας! Καγκουρώ είδαμε μόνο στον ζωολογικό κήπο κι ένα που διέσχισε το δρόμο μας λίγο πριν ξημερώσει. Κοάλα επίσης μόνο στον κήπο. Αλλά μύγες! Όπου πήγαμε, στο τροπικό δάσος του Daintree, στο Port Douglas, στον βοτανικό κήπο της Μελβούρνης, στο Uluru (ή Ayers Rock απ' όπου και η φωτο), στο Apollo Bay, στους 12 Αποστόλους και στο Tree-top walk οι μύγες μας περιτριγύριζαν συνεχώς. Μόνο στο Σίδνεϋ δεν τις είχαμε παρέα και στο κέντρο της Μελβούρνης βέβαια.

Ύστερα στην Αυστραλία το να είσαι Έλληνας είναι σαν να είσαι Φλαμανδός στις Βρυξέλλες ή Εβραίος στη Νέα Υόρκη. Οι Έλληνες στην Αυστραλία διατηρούν ακόμη και σε τρίτη γενεά την γλώσσα μας παρά τις κάποιες προσαρμογές (πιάσε το μπόξι, να πάμε με το κάρο στη μαρκέτα ...) και είναι δύναμη. Βγάζουν βουλευτές, κινούν την οικονομία, έχουν τα σχολεία (και τις εκκλησίες τους) παρελαύνουν μαζικά στις εθνικές εορτές και σου μιλούν ελληνικά στο τραμ, στο αεροδρόμιο και στο δρόμο αν σε καταλάβουν ότι είσαι από την πατρίδα. Θυμούνται πάντα την (συνήθως περιπετειώδη) αναχώρησή τους και συνηθίζουν στην ιδέα πως αφού έχουν παιδιά κι εγγόνια εδώ δεν πρόκειται πιά να γυρίσουν πίσω ...

Η Αυστραλία είναι τέλος η χώρα του BBQ (στα ελληνικά μπάμπακιου) και του ψαρέματος. Και στα δύο το ελληνικό στοιχείο μεγαλουργεί - κοντοσούβλι και παϊδάκια (οι στεριανοί), ψάρια με τη σέσουλα (οι νησιώτες). Αλλά και στο πιό απομακρυσμένο μέρος να πας - εκεί που ούτε κινητό πιάνει, παρά μόνο οι στύλοι με τους ασύρματους κλήσης των Royal Flying Doctors - θα βρείς το BBQ που λειτουργεί με νόμισμα (και αέριο) για να ψήσεις το μπριζολάκι σου ή το λουκανικάκι σου.

Δυστυχώς, αν και πανέμορφη χώρα, εκτός από τις μύγες έχει και μια πολύ βαριά κληρονομιά όσον αφορά την γενοκτονία των Αβορίγινων. Οι οποίοι μέχρι τη δεκαετία του '70 δεν απογράφονταν ούτε ψήφιζαν. Από τους οποίους έπερναν τα παιδιά με τη βία (stolen generation) τάχα μου για να τα μορφώσουν. Τους οποίους μετέτρεψαν σε αλκοολικούς αφού τους πλήρωναν με ρούμι. Ευτυχώς ένας πολιτισμός που εφηύρε το μπούμεραγκ, που σήμερα θεωρείται ως η πρώτη πραγματικά αειφόρος (sustainable) κοινωνία, που 40.000 χρόνια πριν είχε αναπτύξει εμπορικό δίκτυο ανταλλαγών μεταξύ βόρειας και νότιας Αυστραλίας, που έχει μια προφορική παράδοση και μια μυθολογία (το Dreaming) που ακόμη δεν έχει γίνει πλήρως γνωστή - δεν εξαφανίζεται εύκολα. Σήμερα οι Αβορίγινες, παρά τα προβλήματά τους, αρχίζουν μια μακρυά πορεία ανάκαμψης στηριζόμενοι στις παραδόσεις που διέσωσαν οι γυναίκες τους.

Αυτά τα ολίγα για την Αυστραλία. Ίσως στα σχόλια να δώσω κι άλλα στοιχεία ανάλογα με το ενδιαφέρον.

GR-Η πρώτη μου γέννα …

Οι γυναίκες συχνά μας αντιμετωπίζουν ως υποδεέστερα όντα με ένα φοβερό επιχείρημα: «Οι άνδρες δεν γεννάτε. Να ’ξερες τι σημαίνει ο πόνος της γέννας!» Ε λοιπόν εδώ και λίγα χρόνια μπορώ να πω πως ξέρω. Όχι, δεν άλλαξα φύλλο, ούτε με γονιμοποίησαν εξωγήινοι. Γέννησα κανονικά. Δεν με πιστεύετε; Ακούστε λοιπόν.

Όλα άρχισαν κάποια στιγμή ένα φθινόπωρο. Ήμουν σε ένα συνέδριο στη βόρεια Ιταλία και μετά από ένα ωραίο δείπνο με σχετική οινοποσία, έπεσα για ύπνο. Στην μέση της νύχτας ξύπνησα με έναν πόνο στη μέση. «Θα στραβοκοιμήθηκα» σκέφτηκα. «Σήκωσα κι εκείνη την πεντάβαρη βαλίτσα …». Αφού στριφογύρισα μερικές φορές στο κρεβάτι με πήρε πάλι ο ύπνος. Την άλλη μέρα λίγο πριν αρχίσω την παρουσίασή μου, ο πόνος ξανάρθε. «Η υπερένταση θα ’ναι» ξανασκέφτηκα. «Μου βγαίνει και το άγχος της δουλειάς.» Ο πόνος ήταν ενοχλητικός μεν αλλά όχι ανυπόφορος. Τελείωσα την παρουσίαση, πέρασε και ο πόνος και τον ξέχασα. Αλλά στις αρχές του χειμώνα, σε μιαν άλλη παρουσίαση, στην Αθήνα αυτή τη φορά, ο πόνος ξανάρθε, λίγο πιο έντονος. «Σίγουρα η υπερένταση και το άγχος, δεν μπορεί να ’ναι τίποτα άλλο» ήταν η τελεσίδικη γνωμάτευσή μου. Που να ’ξερα ότι το «παιδί» είχε αρχίσει να κουνάει και γι’ αυτό πόναγα. Και πως η ώρα της «γέννας» πλησίαζε …

Μερικά ακόμη επεισόδια τα απέδωσα πάλι στο άγχος. Μέχρι που ήρθε μέρα της «γέννας». Βέβαια εγώ σαν κάτι έφηβες που βλέπουν να φουσκώνει η κοιλιά τους και κάνουν δίαιτα γιατί νομίζουν πως παχαίνουν, δεν πήγαινε ο νους μου στο κακό. Έτσι πήγα κανονικά στη δουλειά μου το πρωί, συμμετείχα στις προγραμματισμένες συσκέψεις, πήγα για φαΐ το μεσημέρι με έναν φίλο … κι εκεί ήρθε ο πρώτος πόνος της «γέννας». Μου κόπηκε η ανάσα, τα πόδια μου έγιναν βραστά μακαρόνια, το αίμα έφυγε από το πρόσωπό μου. Με δυσκολία σηκώθηκα και ξαναγύρισα στο γραφείο μου. Εκεί δεύτερος σπασμός, ακόμη πιο επώδυνος. Δεν ούρλιαξα όπως η γυναίκα μου στις γέννες της αλλά, κυρίες μου σας κατάλαβα στα τρίσβαθα του είναι μου.

Ευτυχώς μια συνάδελφος με συνόδευσε στο ιατρείο της υπηρεσίας. Δυο παυσίπονα δεν έφεραν αποτέλεσμα κι έτσι εκλήθη το ασθενοφόρο. Με πήγαν στο κοντινότερο δημοτικό νοσοκομείο. Στα επείγοντα. Με περιέλαβαν οι γιατροί ενώ ο πόνος συνεχιζόταν, όχι βέβαια διακοπτόμενος όπως στις κανονικές γέννες αλλά συνεχής. Με έβαλαν σε ορό. Με πέρασαν από ακτίνες και υπέρηχους. Κατέληξα σε ένα θάλαμο. Διάγνωση – πέτρα στο νεφρό! Κι εγώ που νόμισα προς στιγμήν ότι γεννούσα … ενώ υπέφερα από κολικό του νεφρού!

Όμως τα πράγματα δεν τελείωσαν εκεί. Ο πόνος, παρά τα παυσίπονα συνέχιζε, κάπως πιο ήπιος βέβαια, αλλά συνέχιζε. Τέσσερις μέρες στο νοσοκομείο κακοκοιμήθηκα. Φάρμακα, οροί, απειλές. «Αν δεν την γεννήσεις σε μια βδομάδα», απεφάνθη ο γιατρός, «θα ξανάρθεις να σου βάλουμε καθετήρα. Κι αν δεν βγει κι έτσι, τότε πάμε για λιθοτριψία …» Γύρισα σπίτι ράκος. Άρχισα τους μακρινούς περιπάτους, τα πολλά νερά, τα επί τόπου πηδηματάκια. Μέχρι που κάποια στιγμή, κι ενώ περπατούσα, αισθάνθηκα μιαν ανακούφιση. «Έλα να με πάρεις» τηλεφώνησα στη γυναίκα μου. Και στο σπίτι, ξεγέννησα, μάλλον κατούρησα, το παιδί – ένα μαυριδερό κουκουνάρι! Δυστυχώς δεν το πήρα φωτογραφία, ούτε και το έβαλα στην κούνια. Το πήρε ο γιατρός γι’ ανάλυση και δεν το ξανάδα.

Λοιπόν σας διαβεβαιώ – γέννησα. Και από τότε κυρίες μου σας καταλαβαίνω και σας συμπονώ πλήρως. Αν μάλιστα είχα γεννήσει νωρίτερα ίσως έκανα και λιγότερα παιδιά με τη γυναίκα μου. Όσο για τον πόνο, τον φοβερό κολικό του νεφρού, σας δηλώνω πως δεν τον εύχομαι ούτε στους εχθρούς μου.

GR-Μια ιστορία αγάπης

Ως φοιτητής αποφάσισα να κάνω για πρώτη φορά τουρισμό. Κάποιοι φίλοι με κάλεσαν στα Χανιά. Σε μια επίσκεψη στο σπίτι κάποιων φίλων, την πόρτα άνοιξε μια ομορφιά. Μαθήτρια ακόμη. Ξυπόλητη. Λίγο συνεσταλμένη μπροστά στους ξένους. Η μάνα της είχε φτιάξει κολοκυθοκορφάδες γεμιστές. Το σπίτι μύριζε όμορφα και το τραπέζι ήταν στρωμένο με κεντητό τραπεζομάντιλο. Μου ’μεινε μια εικόνα ωραία, χαλαρωτική, εικόνα λιμανιού ήσυχου και φιλικού.

Λίγους μήνες αργότερα, στο σπίτι κάποιων φίλων την ξανασυνάντησα. Είχε έλθει για σπουδές στη Αθήνα. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες. Τυπικές. Το πανεπιστήμιο. Τα μαθήματα. Ύστερα την συναντούσα περιοδικά σε διάφορες συναντήσεις φίλων και σε θρησκευτικές ομιλίες και συναθροίσεις. Ήταν τότε η «θρησκευτική» μου περίοδος.

Σιγά-σιγά η εικόνα της με συνόδευε όλο και περισσότερο. Τη σκεπτόμουν με την κοτσίδα της, το χαμόγελό της, τη κρητική της προφορά. Αλλά πως να της το πω; Φοβόμουν. Έτρεμα. Πέρασαν μήνες, χρόνια. Οι σπουδές μου τελείωσαν. Έπιασα δουλειά. Δημοσιογράφος. Κι εκείνη τελείωσε τις σπουδές της. Ξαναγύρισε στα Χανιά. Γύριζε αργά και που για να δίνει κάποια μαθήματα που δεν είχε περάσει. Ώσπου ...Ώσπου με κάλεσαν οι φίλοι μας για γεύμα. Ήταν κι εκείνη. Το κύριο πιάτο ήταν σαλιγκάρια κρητικά. Προσπαθήστε να βγάλετε το σαλιγκάρι από το καβούκι του ενώ τα χέρια σας τρέμουν και θέλετε να φανείτε αδιάφορος. Προσπαθήστε να φανείτε εύχαρις ενώ είστε κλεισμένος στο καβούκι σας. Τα κατάφερα βέβαια αλλά αποφάσισα να της μιλήσω πιο σοβαρά.

Της πρότεινα να την συνοδέψω στο καράβι και δέχτηκε. Περνώντας από το σπίτι σταμάτησα το ταξί κι έκοψα ένα διπλό άσπρο τριαντάφυλλο που είχε ανοίξει εκείνο το πρωί. Της το έδωσα λέγοντας της ότι σήμαινε πολλά για μένα. Άρχιζε να μου λέει διάφορα για τις υποχρεώσεις που είχε, για το ότι δεν ήθελε σχέσεις και δεσμεύσεις. Τα είπαμε λίγο και στο λιμάνι. Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, απλώς ότι ενώ τα λόγια της δεν με ενεθάρρυναν, η γλώσσα του σώματος μου έστελνε διαφορετικό μήνυμα. Της αγόρασα και τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ στα οποία έγραφα τότε.

Την άλλη μέρα το πρωί την πήρα τηλέφωνο να δω πως ταξίδεψε. Μιλήσαμε αλλά δεν θυμάμαι τι είπαμε. Ξαναμιλήσαμε το βράδυ. Κάποια στιγμή, δεν ξέρω πως (αργότερα μου είπε πως της άρεσε η φωνή μου), ο πάγος έσπασε. Κατέβηκα με το αεροπλάνο στην Κρήτη. Πήγαμε βόλτα αγκαζέ. Φιληθήκαμε.

Είκοσι έξη χρόνια αργότερα, έχουμε τέσσερα παιδιά, έχουμε περάσει καταιγίδες και μπονάτσες, έχουμε διαφωνήσει αλλά και συμφωνήσει σε πολλά, την έχω και με έχει εκνευρίσει, αλλά … Αλλά είμαστε πάντα ερωτευμένοι όπως εκείνο τον πρώτο καιρό. Είναι ο μυστικοσύμβουλός μου, λίγο ψυχαναλύτρια, λίγο υποκατάστατο μητέρας, λίγο αρκουδάκι που μια το χαϊδεύουμε και μια το παιδεύουμε. Αλλά δεν μπορούμε να φανταστούμε τον ένα χωρίς τον άλλο.

Υ.Γ. Το άσπρο τριαντάφυλλο δεν είναι σε κάποιο κάδρο. Το έριξε νευριασμένα στα βρώμικα νερά του λιμανιού. But who cares!

Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του Νίκου Δήμου στο άρθρο με τίτλο Η πρώτη σας γνωριμία.

GR-Τζίτζικα έπαινος

Ο Νίκος Δήμου είχε την ευγενή καλωσύνη να δημοσιεύσει ένα κείμενο μου για τα τζιτζίκια.

Θα το βρείτε εδώ μαζί με ένα δικό του συμπλήρωμα και ένα φωτογραφικό σχόλιο.

Παρακαλώ τα σχόλιά σας εδώ.

GR-Εικόνες ελληνικών διακοπών

1. Κουλά χέρια που κρέμονται από τα ανοικτά παράθυρα των αυτοκινήτων.
2. Οδηγοί αγροτικών και φορτηγών που μιλούν στα κινητά ενώ οδηγούν στη μέση του δρόμου.
3. Δρόμοι με ξεθωριασμένη, διπλή και τρίδιπλη ή και καθόλου σήμανση λωρίδων.
4. Ταβέρνες σημαιοστολισμένες με ξεσκισμένες ελληνικές και ευρωπαϊκές σημαίες.
5. Πινακίδες συγχρηματοδότησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε δρόμους γεμάτους σαμαράκια.
6. Παραλίες που έχουν πάρει Γαλάζια σημαία αλλά είναι γεμάτες πίσσες και σκουπίδια.
7. Πινακίδες «Απαγορεύεται η ρίψη σκουπιδιών» δίπλα σε βρωμερές χωματερές.
8. Όμορφα διακοσμημένα σουβλατζίδικα κι εστιατόρια γεμάτα μύγες.
9. Οι τρύπιες από σφαίρες πινακίδες στην Κρήτη.
10. Οι προσπεράσεις καμικάζι σε σημεία με ορατότητα μηδέν.

«Όπου κι αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει» θα έλεγε κανείς, αλλά ευτυχώς που υπάρχει κι ο αντίλογος.

1. Τα τζιτζίκια μέσα στα ελαιόδενδρα και το όμορφο δροσερό μελτεμάκι.
2. Η πρωινή θάλασσα που την χαίρεσαι μόνος σου ή το πολύ με άλλους δύο ή τρεις πρωινούς κολυμβητές.
3. Το δροσερό ντους χωρίς να χρειάζεσαι θερμοσίφωνο.
4. Το βρεγμένο κρητικό παξιμάδι, η μυζήθρα της Ελένης και το ανθότυρο.
5. Οι μυρωδάτες ντομάτες του κυρ Νίκου κι οι τσακώνικες μελιτζάνες.
6. Ο ξάδελφος με τις ιστορίες για την τρύπα όπου έκρυβε τα κλεμμένα κατσίκια ο παππούς.
7. Τα υπέροχα τοπία στη διαδρομή Ηγουμενίτσα-Μέτσοβο-Τρίκαλα και στη διαδρομή Λεωνίδιο-Κοσμάς-Γύθειο.
8. Τα σουβλάκια με πίτα και το κοκορέτσι, τα βλίτα με σκορδαλιά και τα πάσης φύσεως λαδερά.
9. Τα ποιήματα που έμαθε στο νηπιαγωγείο και που απαγγέλλει χωρίς ανάσα η Αλίκη.
10. Η διαμάχη για το ποιο νεκροταφείο έχει καλύτερη θέα της θάλασσας.

EN-Emergency love

My love is an accident. My love is a pain.
How can I face it? Oh tell me again !
It hit unexpectedly. Oh my, what a drain !

One, One, Two. I love her to death,
One, One, Two. Just get me some help !

My love is a fire. My love is a mugging!
I need all the power, to kiss back a poking.
To face my crying. Oh my, how nagging !

Un, Un. Deux. Je meurs d'un amour.
Un, Un, Deux. Appelle les secours.

Your lips are so precious. Your kiss can revive !
I don’t need an ambulance. I just want your smile !
C'mon paramedics, police, fire brigades.
Just bring me my loved one. She brings me to life !

One, One, Two. I love her to death.
One, One, Two. Just get me some help !

Dedicated to the European Emergency Number Association (www.eena.org)
and its fight for a better 112 all over Europe.

GR-Με τον τρόπο του JLB

Όταν για ανακύκλωση με πάν’ οριστική,
Που θα με χώσουν άραγε πριν γίνω πάλι χώμα;
Μήπως ως Αλιμούσιο κάτω από τον Υμηττό,
Τα μηχανάκια και τα μαρσαρίσματα για να μη χάσω;
Ή μήπως στην υγρή και ομιχλώδη Φλάνδρα,
Να κάνω το γρασίδι της πιο πράσινο ακόμα;
Μάλλον στη Κρήτη, στο Σταυρό στη θάλασσα κοντά,
Παρέα με το Μεξικάνο τον Ζορμπά,
Θρόισμα απ’ τα λιόδεντρα τριγύρω,
Με μαλωτήρας μύρισμα και φλυσκουνιού,
Θα γίνουν τζιτζικιού φτερά τα κόκαλά μου.

Άραγε σε τι γλώσσα την κηδεία μου θα πουν;
Σε κάποια ελληνοβαρβαρική διάλεκτο,
Κάποιου μονομανούς παναγριώτατου;
Μήπως στη γλώσσα του Ουγκώ με προφορά Βελγίου,
Θα θυμηθούν τα Βατερλό, με Μπρελ και με ταρτίνες;
Ή πάλι θε να ψάλλουνε στα κουτσοαγγλικά
Με όσες λέξεις ξέρουνε πέντ’ έξη μετανάστες !

Και πάνω στην ταφόπλακα τι άραγε θα γράψουν,
Μ’ ελληνικά αλφάβητα θα είναι ή με λατινικά;
Θα με θυμούνται άραγε επάνω στον ιστό,
Πριν όλος μετουσιωθώ σε μιας αράχνης νήμα;

Όσο για τον Παράδεισο, την Κόλαση, τους μύθους,
Καλύτερ’ ας γελάσουμε με κάνα δυο αστεία,
Όσο περνά ηλεκτρικό μέσα απ’ τα κύτταρά μας
Και το διακόπτη του φωτός δεν στρέψουν ξαφνικά …
Ώρα καλή, αντίο σας, και φίλοι και παιδιά.

Overijse, 22/6/2006

Φτωχή απομίμηση με βάση το Qué será del caminante fatigado ή άλλως La trama

του Jorge Luis Borges

GR-Αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι

Φανταστείτε μια τουρκική ταινία που αρχίζει με μιαν ιστορική αναδρομή των μετακινήσεων των τουρκικών φύλων, που γύρω στο 1330, σπρωγμένα από τους Μογγόλους αναγκάζονται να μεταναστεύσουν πιέζοντας με τη σειρά τους τους Ρωμαίους (που σήμερα τους λέμε Βυζαντινούς) και υιοθετώντας την μουσουλμανική θρησκεία.

Φανταστείτε μια πρωταγωνίστρια που μαζί με μερικές άλλες Αμαζόνες είναι επιφορτισμένη με την προστασία της πόλης και που είναι και κρυπτοχριστιανή, προσευχόμενη σε έναν Εσταυρωμένο που κρύβει στο δωμάτιό της.
Που μαζί με τις φίλες της πάει στο Θέατρο (ελληνικά στην ταινία) όπου παίζεται ένα έργο με πρωταγωνιστή έναν Σωκράτη. Την οποία ένας φανατικός αλλά και διεφθαρμένος καδής (δικαστής) θέλει, στο όνομα της νέας μουσουλμανικής θρησκείας, να κλείσει στο σπίτι για να ασχολείται μόνο με την τεκνοποιία και τη μαγειρική. Και φανταστείτε μια σκηνή κατά την οποία καθιερώνεται το ρουσφέτι ως μέθοδος διακυβέρνησης.

Φανταστείτε Τούρκους μουσουλμάνους να σταυροκοπιούνται σε στιγμές κινδύνου και τον Οχράν, έναν από τους θεμελιωτές του οθωμανικού κράτους να αναφωνεί «Το κράτος είμαι εγώ» ανάμεσα στους συνομωτούντες αυλικούς του, ενώ δίπλα του κάθεται ένας Μογγόλος που κι αυτός δείχνει ένα αυταρχικό πρόσωπο εξουσίας (αλλά με κάτι κέρατα νάαα). Και φανταστείτε μια κοινωνία που παραδέχεται τη διαφορετικότητα, στην οποία ο μουσουλμάνος (που ήταν προηγουμένως χριστιανός) ανέχεται τον (μέχρι πρότεινος πνευματικό του αδελφό και ομοϊδεάτη του) χριστιανό και όπου ο εξισλαμισμός είναι μια τόσο κωμική διαδικασία την οποία ακόμη και ο πλέον άσχετος δεν έχει αντίρηση να υποστεί.

Φανταστείτε όλον αυτόν τον κόσμο να αποτελεί αντικείμενο σάτιρας από δυό κωμικούς χαρακτήρες, ο ένας από τους οποίους είναι ο (αιώνιος) γλείφτης της εξουσίας και ο άλλος ένας καλοκάγαθος περιπλανώμενος κακομοίρης, δυό χαρακτήρες που φαίνεται να αποτελούν συνέχεια του - εκφυλισμένου πιά - ελληνικού θεάτρου. Και που όταν τελικά αποκεφαλίζονται, θύματα των ραδιουργιών της παρα-εξουσίας, μετατρέπονται σε σκιές, που θα κατακτήσουν την Τουρκία και που θα περάσουν το Αιγαίο για να πολιτογραφηθούν Έλληνες.

Ελπίζω να έλθει και στην Ελλάδα το έργο Καραγκιόζης και Χατζηαβάτης, που απέλαυσα χθες σε μια κινηματογραφική αίθουσα στις Βρυξέλλες. Ελπίζω μόνο οι υπότιτλοι να είναι καλύτεροι γιατί στα γαλλικά κάτι δεν πήγαινε και τόσο καλά ...
Κι ελπίζω πως η Τουρκία θα συνεχίσει να βγάζει τέτοια έργα, γιατί έτσι φαίνεται ότι πράγματι θέλει να ξεπεράσει το φράγμα που τη χωρίζει από την Ευρωπαϊκή Δύση.

EN-My previous lives

«I die daily» says Paul to the Corinthians (1 Corinthians 15:31). And I live everyday a new life, a new opportunity, a new experience. Considering that I am some 52 years old, I could say that I have lived more than 18.000 lives. But this is not true as I started being aware of life when I was two or three years old. And then some days are so similar that I could not say that my lives can be counted by the thousands. Rather by the dozens.

Of course I was a boy, a pupil and a student. Sometimes I still feel a student, like Socrates, who became wiser each day he became older. I was also a boy-scout, a sea-scout and a cub-scout chief. Then yes I worked briefly in an electronics lab, in a pharmacy lab and in my father's restaurant. How many lives is this? Add my serving in the construction company of my uncle and as an assistant painter and you get the picture of my lives before graduating from University.

Then I was a soldier and a military interpreter and a staff member at the Army General Staff. I was a private professor of Physics and a translator of scientific and technical texts in the Encyclopaedia Papyros-Larousse-Britannica. At the same time I was a journalist for the Epikaira, the 4Wheels (4Τροχοί) and the Flight (Πτήση) magazines. All these make a lot of lives, each with its own rich experiences and difficulties and daily «deaths» and daily jubilations.

And then I came over to Brussels and was a translator once more but also an official and a public servant. I moved to become a computer specialist and taught some computers to handle Greek characters, then I became a database manager and teacher and presenter and specificator. And a project leader and simplificator on top of all these. After moving to my new duties as an information officer I also became manager of people and communicator and producer of newsletters and publications and videos and web sites.

At the same time I was a husband and a father and a Christian and church-goer. And I was a builder of a house which implies being an accountant and a banker and a specialist in 1001 things pertaining to heating and plumbing and electricity and tiles and bricks and insulation and double glazing and paints and wooden floor-coverings.

Finally, I became project leader and proposer of legislation and project evaluator and meeting chairman and consensus builder and above all a dreamer of a better European Union closer to its citizens and dealing with human suffering and risks and disasters. At the same time I had my share of bullying which led to a nice burn-out and a depression and made me go through a very interesting life as a psychoanalytic «subject» and a recipient of a wonder drug called Prozac. And so finally I decided that for my remaining lives I would rather become a full time translator and writer and husband and father again, well and a bιt of a blogger and poet and teaser.

How many lives, how many happy and bad moments and worries and jubilations ? Well why count them? I have only to live them and take strength from the nice moments and teachings from the bad. Life is above all a very short enterprise to spoil it with wondering and stress. Isn't it ?

GR-Μόναχο

Είδα χθες το Μόναχο του Spielberg. Πολύ ωραία ταινία που μου ξανάφερε στο νού τα περί σημιτισμού και αντι-σημιτισμού (δες προηγούμενο άρθρο). Υπέροχη και η ελληνική παρέμβαση στο έργο - μου άρεσε ιδιαίτερα, ιδίως που την εξέλαβα ως ένα κλείσιμο του ματιού του Spielberg αφού δεν υπήρχε μετάφραση. Μαλ...κες ! φωνάζει ο έλληνας ξενοδόχος (Μιχάλης Γιαννάτος) σε Άραβες και Ισραηλινούς, που αλληλοσκοτώνονται. Αυτό βέβαια αφού έχει πάρει αρκετές «χήνες» για τη συνεργασία του ...
Κατά τ'άλλα το έργο είναι λίγο μεγάλο (2:45) και με πολύ βία. Όμως αξίζει τον κόπο να δει κανείς ότι τελικά η βία προκαλεί περισσότερη βία ... Αλλά και ότι η εξουσία, η όποια εξουσία, αφού χρησιμοποιήσει τους ιδεολόγους τους ξεφορτώνεται για δυό κοπέκια ...
άμελγε γάλα και εσταί βούτυρον, εαν δε εκπιέζης μυκτήραν εξελεύσεται αίμα εαν δε εξέλκης λόγους εξελεύσονται κρίσεις και μάχαι λέει ο Σολομών στις Παροιμίες λ'-33 (ή σε πιό σύγχρονη μετάφραση «Διότι όστις χτυπά το γάλα, εκβάλλει βούτυρον και όστις εκθλίβει την ρίνα εκβάλλει αίμα και όστις ερεθίζει οργήν, εκβάλλει μάχας»)

FR-Liens terribles

«Vous, vous voulez la vie, et nous nous voulons la mort ...» ont declaré dans leur video les intégristes qui ont revendiqué les tuéries de Madrid. Les Espagnols doivent être fiers qu'après presque deux siècles, le cri Viva la muerte des guerillos Espagnols, est repris par les guerriers musulmans. Ceux qui resistent la domination américaine au Moyen Orient ont copié les sans espoir qui resistaient les armées de Napoléon et pas les kleftes (c.à.d. voleurs pour les Turks) qui ont fait la révolution grecque (dont le motto était La liberté ou la mort), ou les sans culottes qui ont fait la révolution française (dont le motto Liberté, Egalité, Fraternité est aujourd'hui le logo de la République Française).

C'est triste de constater que ces gens ne veulent pas la liberté mais la mort - parce que, probablement, ils sont persuadés qu'il n'y a pas de liberté ou d'espoir sur terre. C'est triste de constater que les «gurus» peuvent créer pour leurs adeptes une telle dépendance que le monde - si gai pour les poètes et les peintres, si romantique pour les chanteurs et les musiciens, si rose pour les amoureux, si savoureux pour les maîtres de cuisine - devient insuportable pour les «fidèles».

Quels sont les bergers qui ont conduit ces brebis dans cet enfer? Quelques réponses dans l'excellent livre du psychiatre et psychanalyste Jean-Yves Roy «Le Syndrome du berger»

FR-Utopie

Quand j'ai publié ces messages sur un autre blogue un lecteur (Eric - http://sapin-vert.skynetblogs.be) n'a rien compris du message grec - il a pratiqué le Græca sunt non leguntur (c'est du grec, donc illisible) des moines du Moyen Age. Un autre lecteur (Oldcola - http://oldcola.blogspot.com) par contre a consideré que mon blog trilingue est un des rares exploits de style ...

C'est formidable qu'une construction humaine, ou même un élément de la nature, un sentiment, une parole, une pensée - peuvent provoquer des réactions complètement différentes chez les uns et les autres. Et pourtant, nos sociétés se basent sur des institutions démocratiques, qui fonctionnent sur base des majorités obtenues suite aux élections, auxquelles les parties et les candidats présentent leurs idées, leurs pensées et leurs projets en espérant que les citoyens vont y adhérer après les avoir compris ...

Il est évident qu'une communauté d'idées formée par des hommes libres en grande nombre, non-manipulés et non-dépendants psychologiquement d'une personnalité prépondérante, semble plutôt une utopie.

Utopie ? ! Combien d'entre vous ont lu cet ouvrage de Thomas Moore ? Je trouve personnellement, après l'avoir lu, que plusieurs éléments de l'Utopie de Moore existent bel et bien au sein de nos societés modernes. Comme d'ailleurs plusieurs éléments de l'Eloge à la Folie (Encomium Moriae), qu'Erasme a écrit en réponse à l'oeuvre de Moore.

EN-Equation(s)

I think that the world is the manifestation of one or more equations - still to be discovered. They are similar to the equations producing fractals, but much more complex.

Humans may never be able to understand them, because they are the products of these same equations and the Gödel theorem applies (see the book by Douglas Hofstadter «Gödel, Escher, Bach: an eternal golden braid»).

Some of the levels of complexity of the equation(s) : ... quarks, elementary particles, atoms, molecules, cells, organs, living organisms (... language, nevroses, psychoses, illnesses, thoughts, inventions, new theories, religions, dependencies, ...), societies, planets, planetary systems, galaxies, ...

This represents a regulated though unpredictable, ever-evolving though self-replicating, chaotic though structured universe.

GR-Αντισημιτισμός

Ποιές αλήθεια είναι οι αιτίες που για αιώνες τώρα δημιουργούν αυτήν την πληγή;

Νομίζω πως όπως η αντίδραση είναι αποτέλεσμα της δράσης έτσι και ο αντισημιτισμός είναι αποτέλεσμα του σημιτισμού - θάλεγε κανείς της τάσης που έχουν οι απόγονοι του Αβραάμ να οχυρόνωνται πίσω από τους τοίχους της «περιουσιότητας» και της ανωτερότητας τους, θεωρώντας πως όλοι οι άλλοι οφείλουν να αποδέχονται χωρίς συζήτηση τα αιτήματά τους.

Ίσως βέβαια και να κάνω λάθος αλλά βλέπω πως υπάρχουν και Ισραηλίτες που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο και διαχωρίζουν τη θέση τους (βλέπε http://www.nkusa.org/) τασσόμενοι μάλιστα, ισραηλίτες αυτοί, ακόμη και εναντίον του κράτους του Ισραήλ ! Αλλά και η ίδια η Παλαιά Διαθήκη φαίνεται πως αντιμετωπίζει τελείως διαφορετικά το ζήτημα της Γης της Επαγγελίας στο βιβλίο της Γένεσης (όπου ο Αβραάμ πλήρωσε για να αγοράσει γη όπου έθαψε τη γυναίκα του) σε σχέση με μεταγενέστερα βιβλία (Ιησούς του Ναυή, Σαμουήλ, κλπ.) στα οποία ο περιούσιος λαός εντέλλεται να εξολοθρεύσει τους κατοίκους των προς κατάκτηση εδαφών.

Début - Starting - Εγκαίνια

This is a first message on my blog. I will write in three languages as I see fit. Readers can post comments in any of these three languages. All articles in English will be marked EN.

Ceci est un premier message sur mon blogue. J'écrirai en trois langues selon mes priorités. Les lecteurs peuvent introduire des commentaires dans une de ces langues. Tous les articles en Français seront marqués avec FR.

Εγκαίνια του ιστολογίου μου. Θα γράφω σε μιαν από τις τρεις γλώσσες αναλόγως. Οι αναγνώστες μπορούν να σχολιάσουν σε μιαν από αυτές τις τρεις γλώσσες. Όλα τα άρθρα στα Ελληνικά θα σημειώνονται με GR.